Πλην Λακεδαιμονίων (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Γιατί χρειάστηκε να περάσει τόσος καιρός για να μιλήσει – σχετικά – ξεκάθαρα ο πρωθυπουργός; Για ποιο λόγο επέλεξε ο Μητσοτάκης επί 18 ημέρες η χώρα να κινείται σε αυτή την επικίνδυνη ζώνη ασάφειας, που δεν εξυπηρετούσε απολύτως κανένα ελληνικό συμφέρον – ούτε διπλωματικά, ούτε οικονομικά, ούτε αμυντικά; Με ποιους ταυτίζεται τελικά περισσότερο;
Χθες, συνέβη κάτι πολύ σημαντικό. Ο Τζόζεφ Κεντ δεν είναι μια οποιαδήποτε, τυπική περίπτωση γραφειοκράτη της αμερικανικής στρατιωτικής διοίκησης που αποφάσισε να γράψει «παραπονούμενος» την επιστολή παραίτησής του απευθυνόμενος προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο Κεντ είναι βετεράνος των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, (πρώην πια) επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ και – το πιο σημαντικό πολιτικά – από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του Τραμπ, προεκλογικά. Ένας άνθρωπος δηλαδή με μεγάλη ταύτιση και βαθύ έρεισμα στη βάση του κινήματος MAGA.
Άρα, οι ισχυρισμοί του έχουν μια σημασία παραπάνω.
Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος γράφει-αποκαλύπτει λοιπόν πως «το Ιράν δεν συνιστούσε άμεση απειλή για τη χώρα μας» και πως «είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε (σ.σ. οι ΗΠΑ) αυτόν τον πόλεμο λόγω πιέσεων από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του», τότε τα πράγματα γίνονται ξεκάθαρα. Και γίνονται ακόμη πιο κρυστάλλινα αν σε όσα είπε ο Κεντ, προσθέσει κάποιος και τα λεγόμενα το Τζ. Πάουελ, του συμβούλου εθνικής ασφαλείας της Βρετανίας και παρόντα στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης, που δήλωσε ότι ήταν απολύτως εφικτή η συμφωνία για τα πυρηνικά, διότι η Τεχεράνη είχε καταθέσει μια απροσδόκητα καλή πρόταση.
Πλέον γνωρίζουμε λοιπόν. Και ποιος έκανε τί, αλλά και προς ποια κατεύθυνση στηριγμένος επάνω σε ψευδοαφηγήματα-προϊόντα της πιο αρρωστημένης προαπαγάνδας, όλες αυτές τις 19 ημέρες που μαίνεται ο πόλεμος στο Ιράν.
Ο Τραμπ έβαλε τη χώρα του σε μια αδιέξοδη αλλά και επικίνδυνη περιπέτεια, κατόπιν πιέσεων που καταγγέλεται δημοσίως πια, πως δέχθηκε από τους Ισραηλινούς οικονομικούς χορηγούς του αλλά κι από ευρύτερα ισραηλινής προέλευσης συμφέροντα. Την ίδια ώρα ο Νετανιάχου, που φαντασιώνεται απενοχοποιημένα πλέον ένα «Μεγάλο Ισραήλ» αισθάνεται με την υπερσυγκέντρωση δύναμης που έχει στα χέρια του (πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά, τεχνολογικά) πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Στο όνομα πάντα της… αυτοάμυνας.
Κι αν για τους σταυροφόρους «Μπίμπι» και «Ντο» τα πράγματα είναι σαφέστερα μετά τις αποκαλύψεις, το αμείλικτο ερώτημα που τίθεται πλέον για τους εταίρους της Δύσης (νατοϊκούς και μη) είναι το γιατί χρειάστηκε να περάσουν τόσες ημέρες ώστε να πουν «όχι» στο παλαβό αμερικανικό αίτημα για αποστολή ναυτικών δυνάμεων στο Ορμούζ «για να μείνουν ανοιχτά τα Στενά». Κι όταν ακόμη και ο εσωτερικός κύκλος του Τραμπ λέει ότι το Ισραήλ ήταν αυτό που παρέσυρε την υπερδύναμη σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός της – η Ευρώπη, άρα και η Ελλάδα, ποιον πόλεμο, ποιο αφήγημα, καλείται να υπερασπιστεί και για λογαριασμό ποιου;
Χθες, μιλώντας στο συνέδριο του Bloomberg, ο Μητσοτάκης έδωσε επιτέλους μια κάπως πιο καθαρή απάντηση: η Ελλάδα δεν συμμετέχει σε καμία επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ και στον Περσικό Κόλπο. Όχι μόνη, όχι δίχως ευρωπαϊκή εντολή. «Η πιθανότητα μιας τέτοιας αποστολής είναι πολύ μικρή», είπε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός.
Για να πει όμως κάτι τέτοιο κάπως… απενεχοποιημένα ο Μητσοτάκης χρειάστηκε να κλείσει και το 18ο 24ωρο του πολέμου. Χρειάστηκε στο μεσοδιάστημα, τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά και η επικοινωνιακή-μιντιακή προπαγάνδα να πραγματοποιήσουν την δική τους επιχείρηση «Επική Οργή» έναντι του «πασόκου» Σάντσεθ που ευθύς εξαρχής ξεκαθάριζε πως η χώρα του υπερασπιζόμενη τις ευρωπαϊκές αξίες, λέει όχι στον πόλεμο. Χρειάστηκε όμως και κάτι ακόμη. Να βγουν κι άλλοι Ευρωπαίοι μπροστά, όπως ο Σολτς ή η Μελόνι ή ο Στάρμερ, συντηρητικοί, συντηρητικότατοι ηγέτες που για τους δικούς του λόγους ο καθένας επίσης δεν ήθελαν εμπλοκή στην αμερικανοϊστραηλινή «σταυροφορία»
Γιατί χρειάστηκε να περάσει τόσος καιρός για να μιλήσει – σχετικά – ξεκάθαρα ο πρωθυπουργός; Για ποιο λόγο επέλεξε ο Μητσοτάκης επί 18 ημέρες η χώρα να κινείται σε αυτή την επικίνδυνη ζώνη ασάφειας, που δεν εξυπηρετούσε απολύτως κανένα ελληνικό συμφέρον – ούτε διπλωματικά, ούτε οικονομικά, ούτε αμυντικά; Με ποιους ταυτίζεται τελικά περισσότερο;
Και ενώ οι ερωτήσεις παρέμεναν επί μέρες αναπάντητες, πνιγμένες μέσα σε έναν ωκεανό διαστρεβλωτικών επιχειρημάτων στο δημόσιο διάλογο περί συμμαχιών και ελεύθερης ναυσιπλοΐας, το «Maran Homer», το υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοιο στη Μαύρη Θάλασσα δεχόταν επίθεση από την Ουκρανία, από τον άλλο προβληματικό για άλλους λόγους «σύμμαχο κι εταίρο» της χώρας. Ούτε εκεί η ελληνική κυβέρνηση απάντησε. Βασικά, δεν εξήγησε τίποτε, αλλά επιμελώς προτίμησε να αποφύγει να μπει στα βαθύτερα. Γιατί εάν έμπαινε, τότε θα άνοιγε ευρύτερα η κουβέντα για τις συμμαχίες. Για τις επιλογές. Κυρίως για το ποιον εξυπηρετεί τελικά η ελληνική εξωτερική πολιτική τον καιρό αυτό.
Ο τραμπικός Κεντ παραιτήθηκε πάντως λέγοντας την αλήθεια. Μια αλήθεια που ο Σάντσεθ είπε από την πρώτη μέρα του πολέμου και οι λοιποί – πλην Λακεδαιμονίων – εταίροι μας την είπαν σχετικά νωρίς – δίχως να χρειαστεί να μιλήσουν στο συνέδριο του Bloomberg.
Ο Μητσοτάκης μίλησε χθες. Αφού πρώτα μέτρησε τους υπολοίπους. Ίσως για να μη στενοχωρήσει τους πραγματικούς συμμάχους της καρδιάς του.
Όµοιος οµοίω αεί πελάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια