Εκβιάζεται ο Μητσοτάκης από έναν ιδιώτη;
Το Predator, ο Ταλ Ντίλιαν και το πλέγμα των υποκλοπών που πνίγει το κράτος δικαίου
Η υπόθεση των υποκλοπών στην Ελλάδα μετασχηματίζεται από έναν δυσκίνητο δικαστικό γρίφο σε μια ζωντανή πολιτική βόμβα που απειλεί τα θεμέλια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Στο επίκεντρο αυτής της δίνης βρίσκεται ο Ταλ Ντίλιαν, ο Ισραηλινός «mr Predator», ο οποίος με μια σειρά κινήσεων και δηλώσεων σπάει τη σιωπή του, στέλνοντας ένα σαφές τελεσίγραφο προς την Ηρώδου Αττικού: δεν προτίθεται να γίνει ο «αποδιοπομπαίος τράγος» μιας επιχείρησης που, όπως υποστηρίζει, έφερε την επίσημη σφραγίδα κρατικών υπηρεσιών και κυβερνητικών εντολών.
Η ομολογία Ντίλιαν και το φάντασμα του Νίξον
Ο άνθρωπος που εισήγαγε το κακόβουλο λογισμικό στην Ελλάδα μέσω της Intellexa, παρενέβη στο MEGA με σκοπό να υπερασπιστεί τον εαυτό του από την προπαγάνδα του Μαξίμου. Ξεκαθάρισε ότι η εταιρεία του συνάπτει συμφωνίες αποκλειστικά με κυβερνήσεις, οι οποίες αναλαμβάνουν και την τελική χρήση του κατασκοπευτικού του προϊόντος. Με αυτή την παραδοχή, ο Ντίλιαν αποτινάσσει την κατηγορία του «παράνομου ιδιώτη» και την επιστρέφει αυτούσια στους πολιτικούς του πελάτες.
Η παρέμβασή του απέκτησε εκρηκτικά χαρακτηριστικά όταν συνέκρινε την ελληνική υπόθεση με το σκάνδαλο Watergate, υπενθυμίζοντας με νόημα ότι ο Ρίτσαρντ Νίξον έχασε την προεδρία του επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει μια επιχείρηση υποκλοπών. Ο Ντίλιαν υπονοεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινδυνεύει με πτώση αν επιμείνει στη συγκάλυψη μιας υπόθεσης στην οποία ο Ισραηλινός υπήρξε απλός προμηθευτής και όχι ο ενορχηστρωτής της.
Το «κάψιμο» της ΕΥΠ και το δίκτυο
Αυτή η συνεργασία δεν ήταν τυχαία, αλλά ριζωμένη στον γενετικό κώδικα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Η υπαγωγή της ΕΥΠ στο Μαξίμου το 2019 επέτρεψε τη δημιουργία ενός παρακρατικού μηχανισμού μέσω του ΚΕΤΥΑΚ, το οποίο λειτούργησε ως «cluster» επιχειρήσεων (Predictive Intelligence Cluster) για την άντληση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Ενώ σοβαρές εταιρείες αποχώρησαν για να μη συνδεθούν με το σκάνδαλο, το Μαξίμου στράφηκε στην Intellexa. Η Intellexa, που συμμετείχε σε διαγωνισμό 40,4 εκατ. ευρώ για την κυβερνοασφάλεια, αντικαταστάθηκε στα χαρτιά από τη συγγενή Neurosoft μετά τις αποκαλύψεις.
Σήμερα, το δίκτυο αυτό παραμένει ενεργό, διεκδικώντας επέκταση συμβάσεων ύψους 40 εκατ. ευρώ μέσω του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, μια κίνηση που φέρεται να σχετίζεται και με την απομάκρυνση του Δημήτρη Καιρίδη και την ανάληψη καθηκόντων με τη σειρά από τους Παναγιωτόπουλο, Βορίδη και σήμερα τον Πλεύρη. Η επικινδυνότητα του κυκλώματος, που στελεχώνεται από πρόσωπα με δεσμούς ακόμη και με την ιωαννιδική χούντα, επισφραγίστηκε από το διπλωματικό επεισόδιο με τις ΗΠΑ, όταν τοποθέτησαν κινεζική τεχνολογία (Huawei) στο Υπουργείο Άμυνας, η οποία τελικά «ξηλώθηκε» κατ’ απαίτηση των Αμερικανών.
Η δικαστική ανατροπή και ο φόβος της κατασκοπείας
Παρά τις προσπάθειες συγκάλυψης και αρχειοθέτησης της υπόθεσης, η πρόσφατη καταδίκη των τεσσάρων ιδιωτών ανατρέπει τον κυβερνητικό σχεδιασμό, καθώς ένας τολμηρός δικαστής από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών βλέπει πλέον το κακούργημα της κατασκοπείας. Το Πλημμελειοδικείο υπογραμμίζει ότι η πρόσβαση του Predator σε δεδομένα κορυφαίων στόχων, όπως ο Μ. Χρυσοχοΐδης και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρος, προσδίδει στην υπόθεση εθνική διάσταση.
Η διαδικασία, σύμφωνα με πληροφορίες, πλέον διχοτομείται: η Εισαγγελία Πρωτοδικών εξετάζει τις καταγγελίες για στημένες καταθέσεις στην Εξεταστική και τα επτά νέα εμπλεκόμενα πρόσωπα, ενώ αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου αναλαμβάνει το κρίσιμο σκέλος της κατασκοπείας και του κοινού κέντρου που είχε αποκαλύψει το Documento. Η διαπίστωση ότι το ένα τρίτο των 87 θυμάτων παρακολουθούνταν ταυτόχρονα από ΕΥΠ και Predator καταρρίπτει οριστικά το αφήγημα των «αυτόνομων ιδιωτών». Η δικαστική σφραγίδα στην ύπαρξη ενιαίου κέντρου μετατρέπει τον Πρωθυπουργό από παρατηρητή σε υπόλογο για μια επιχείρηση κρατικής κατασκοπείας.
Θεσμική σήψη και η ομηρία της Δημοκρατίας
Τα ερωτήματα πλέον πνίγουν τη δημόσια σφαίρα και απαιτούν απαντήσεις που δεν καλύπτονται από επικοινωνιακά τεχνάσματα, ξεκινώντας από την ταυτότητα του πραγματικού ιδιοκτήτη του υλικού των υποκλοπών. Αν το Predator και η ΕΥΠ λειτουργούσαν πράγματι ως ενιαίο κέντρο, γεννάται το αμείλικτο ερώτημα για το πού φυλάσσονται σήμερα τα ψηφιακά αρχεία των παρακολουθήσεων υπουργών και στρατιωτικών, δικαστικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών και ποιο χέρι κρατά τη σκανδάλη της δημοσιοποίησής τους. Υπάρχουν ψηφιακά αρχεία της υπόθεσης όπου το ακριβές περιεχόμενό τους είναι εν γνώσει του πρωθυπουργού;
Ταυτόχρονα, η πρωτοφανής παθητικότητα των θυμάτων, που ενώ γνωρίζουν επίσημα ότι υπήρξαν στόχοι, αρνούνται πεισματικά να κινηθούν νομικά, δημιουργεί ερωτήματα για το εάν ο μηχανισμός των υποκλοπών έχει επιφέρει την ομηρία των παρακολουθούμενων. Η δικαστική έρευνα για το κακούργημα της κατασκοπείας και του κοινού κέντρου παραμένει η τελευταία γραμμή άμυνας της Δημοκρατίας απέναντι σε ένα σύστημα που μετέτρεψε την πληροφορία σε νόμισμα εκβιασμού. Εδώ ένα μπορεί να είναι το ερώτημα. Μήπως τελικά δεν εκβιάζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης από έναν ιδιώτη, αλλά το ίδιο το κράτος δικαίου από την προσπάθεια συγκάλυψης του μεγαλύτερου σκανδάλου της Μεταπολίτευσης;
Δεν υπάρχουν σχόλια