Γιώργος Γεραπετρίτης: Συμμαχίες
Από τη φύση τους οι συμμαχίες με τον διάβολο, δεν αποπνέουν αξιοπιστία και ποτέ δεν βγαίνουν σε καλό…
Κάποιοι στα εγχώρια ΜΜΕ -που έχουν διαπρέψει στην ηγετοποίηση του Μητσοτάκη και παλαιότερα του Σημίτη- κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει με το Ιράν.
Όπως δεν κατάλαβαν τι συνέβη στην Ουκρανία και στην Γάζα, ή προηγουμένως στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, στη Συρία…
Πριν από χρόνια κάποιοι άλλοι, δεν καταλάβαιναν τι συνέβαινε στην Ουγγαρία, ή στην Τσεχοσλοβακία. Γι’ αυτούς προείχε η υπεράσπιση του -σοβιετικού- σοσιαλισμού, ακόμη και όταν περνούσε από τις ερπύστριες.
Στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, χάνουν τη ζωή τους αντιφρονούντες, καταπιέζονται οι γυναίκες, εξοντώνονται μειονότητες, πετσοκόβονται ελευθερίες. Αλλά δεν είναι η μόνη χώρα του πλανήτη με αυτά τα χαρακτηριστικά – υπάρχουν και χειρότερα.
Είναι αστείο να προβάλλεται ως κατάλληλος άνθρωπος για να τους βάλει στον «δρόμο της Δημοκρατίας» ο Τραμπ – που έστειλε τις ορδές του να καταλάβουν το Καπιτώλιο, όταν έχασε τις εκλογές. Η που καταπιέζει -ακόμη και με δολοφονίες- μειονότητες και απλούς ανθρώπους.
Κανείς δεν έχει αναθέσει τη διεθνή τάξη σε αυτόν τον διαταραγμένο τραμπούκο. Με πρόσχημα ότι «διορθώνει καθεστώτα» επεμβαίνει με τη χρήση βίας σε διάφορες περιοχές, για να αρπάξει τον πλούτο τους και να καλύψει το χρέος της χώρας του. Και για να πουλήσει όπλα σε καθεστώτα.
Στη Μέση Ανατολή, ή «διόρθωση» με βομβαρδισμούς στη Μέση Ανατολή, συμπληρώνεται με τις κτηνώδεις επιχειρήσεις του Νετανιάχου – που μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, ισοπεδώνει τον Λίβανο.
Κανείς δεν εξουσιοδότησε τις ΗΠΑ να αποφασίζουν, ποιον θα έχουν πρόεδρο στη Βενεζουέλα και θρησκευτικό ηγέτη στο Ιράν.
Ο Τραμπ κομπάζει με κυνισμό ότι αυτά τα θέματα τα ρυθμίζει ο ίδιος! Κατά τη βούληση και τα συμφέροντά του – ακόμη και τα προσωπικά. Για τον προκάτοχό του, ο Πούτιν ήταν εισβολέας, γι’ αυτόν είναι εταίρος.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι διατεταγμένοι κεκράκτες της τραμπικής ισχύος είναι ότι το κρίσιμο θέμα για την περιοχή δεν είναι η φύση των καθεστώτων της. Αν είναι στο Ιράν, γιατί όχι και στη Σαουδική Αραβία;
Εφόσον οι δραστηριότητες αυτών των καθεστώτων έχουν συνέπειες για τους γείτονές τους -ή στο εσωτερικό τους συνθλίβουν κατακτήσεις της ανθρωπότητας- αρμόδιος να επιληφθεί δεν είναι όποιος έχει ισχυρή πολεμική μηχανή και… χρειάζεται πετρέλαιο.
Μετά τη φρίκη δύο παγκόσμιων πολέμων, η διεθνής κοινότητα συμφώνησε στο απαραβίαστο των συνόρων και συγκρότησε τον ΟΗΕ. Εκπόνησε Συνθήκες, ακόμη και Δικαστήρια, που διασφαλίζουν ισορροπίες και πάντως αποτρέπουν αιματοχυσίες.
Μόνο το πολυμερές Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού έχει το δικαίωμα να ζητήσει στρατιωτική δράση, όταν χρειάζεται.
Οτιδήποτε άλλο αποτελεί κατάλυση της διεθνούς νομιμότητας και μετατροπή του πλανήτη σε ζούγκλα. Με κίνδυνο να φτάσουμε στον όλεθρο, αν εμπλακούν και δυνάμεις με πυρηνικό οπλοστάσιο.
Στη Μέση Ανατολή δεν κρίνεται το υποκριτικό «δικαίωμα αυτοάμυνας» του Ισραήλ, αλλά πόσο ο πλανήτης πλησιάζει στο δόγμα της Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής.
Οι κυβερνητικοί παπαγάλοι, που χλευάζουν την άρνηση του Πέντρο Σάντσεθ να μπει το φρενοκομείο του Τραμπ, εκπέμπουν σε κυβερνητικό μήκος κύματος και συντονίζονται με τον εκπρόσωπο του Πρωθυπουργού και τον υπουργό Εξωτερικών του.
Ως επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, ο Γιώργος Γεραπετρίτης, δεν προσφέρει καλές υπηρεσίες στη χώρα, όταν δηλώνει ως κυβερνητική προτεραιότητα τις «στρατηγικές μας συμμαχίες με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ώστε να λογιζόμαστε αξιόπιστος σύμμαχος…».
Από τη φύση τους οι συμμαχίες με τον διάβολο, δεν αποπνέουν αξιοπιστία και ποτέ δεν βγαίνουν σε καλό…
Δεν υπάρχουν σχόλια