Αντώνης Σαμαράς: Εκπλήξεις
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν πήγε στη Βουλή για τη σύμβαση με τη Chevron, πήγε για να μετατρέψει την πληροφορία για την παρακολούθησή του σε προσωπική καταγγελία.
Πώς είναι η ζωή στην πολιτική έρημο; Ρωτήστε τον Αντώνη Σαμαρά που τη διέσχισε μετά το 1996, ως το 2004 που ο Καραμανλής τον επανένταξε στη ΝΔ. Ως ευρωβουλευτή και «ακίνδυνο» υπουργό Πολιτισμού στη συνέχεια.
Του έφτανε για να διεκδικήσει την ηγεσία της ΝΔ όταν ο Καραμανλής την άφησε, μετά την ήττα του2009. Την κέρδισε διαχειριζόμενος τη δεύτερη απόπειρα της οικογένειας Μητσοτάκη να αλώσει το κόμμα των Καραμανλήδων.
Η κομματική βάση προτίμησε αυτόν που ανέτρεψε την κυβέρνηση της το 1993, παρά την Ντόρα.
Η ίδια χρέωσε στον Καραμανλή ότι «τέλειωσε» η φιλοδοξία της για εγκατάσταση στο κομματικό ρετιρέ – για το οποίο έκανε προετοιμασία επί 15 χρόνια. Που να φανταστεί ότι δεν ήταν μακριά η ώρα που κάποιος θα την έβγαζε εντελώς στο περιθώριο και αυτός θα ήταν ο αδελφός της.
Μετά τη δήλωσή του «αν γίνω πρωθυπουργός δεν θα της δώσω υπουργείο», ποιος θα την ψήφιζε στην υπουργομάνα Α’ Αθήνας;
Εν πάση περιπτώσει, ο Σαμαράς εκτός από αρχηγός έγινε και πρωθυπουργός. Αλλά οι επιλογές του ήταν τόσο τραγελαφικές, ώστε έχασε δυο στα δυο: παρέδωσε τη χώρα στον Τσίπρα – έστω και αν δεν πήγε να του παραδώσει τη πρωθυπουργία κατά το πρωτόκολλο – και τη ΝΔ στον νεότερο Μητσοτάκη.
Ήταν θέμα χρόνου να εξοβελιστεί όχι μόνο από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, αλλά και από το κόμμα.
Στην πραγματικότητα βρίσκεται μπροστά στη δεύτερη έρημο, που θα αρχίσει με την έναρξη των εργασιών της επόμενης Βουλής, στην οποία με τα σημερινά δεδομένα δεν θα βρίσκεται.
Να συγκροτήσει νέο κόμμα που θα περάσει το εκλογικό κατώφλι γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Κυρίως επειδή το ενδεχόμενο να συνταχθεί μαζί του ο Καραμανλής – που θέτει ως βασική προϋπόθεση – δεν υπάρχει.
Είναι επίσης απίθανο να βρεθεί κόμμα που θα τον βάλει υποψήφιο σε περιφέρεια που εκλέγει βουλευτή. Κι εδώ που τα λέμε δεν θα ήταν και πολύ τιμητικό.
Άλλωστε, ο πραγματικός στόχος του δεν είναι να αρχίσει νέα καριέρα ως βουλευτής, αλλά να εμποδίσει τον Μητσοτάκη να συνεχίσει τη δική του ως Πρωθυπουργός.
Αντί γι’ αυτό και παρά τη λαϊκή δυσφορία που διογκώνεται διαμορφώνονται προϋποθέσεις για το αδιανόητο: ο γιος του Κώστα Μητσοτάκη που ουδείς υπολόγιζε το 2015, να καταφέρει ότι δεν μπορέσαν υπέρτερα πολιτικά μεγέθη: τρίτη συνεχομένη θητεία Πρωθυπουργού.
Ο Σαμαράς φέρει ευθύνη: ως πρωθυπουργός για να τιμωρήσει την Ντόρα, έδωσε διάδρομο στον Κυριάκο, δημιουργώντας τον μελλοντικό δήμιό του. Και τώρα προσπαθεί να εξιλεωθεί πρωτίστως στον εαυτό του.
Επιλέγοντας ως πεδίο να τον αναχαιτίσει τα εθνικά θέματα – όπου ο Μητσοτάκης συνεχίζει την κατευναστική πολιτική Σημίτη και Παπανδρέου έναντί της Τουρκίας – πυροβολεί ακατάπαυστα.
Χωρίς αποτέλεσμα, Ο Πρωθυπουργός είπε κάτι απαξιωτικά για «επαγγελματίες ανησυχούντες» και ανέθεσε την περιφρονητική απάντηση της κυβέρνησής στον εξωκοινοβουλευτικό υπουργό για τον οποίο ο Σαμαράς έλεγε κάποτε: «μακάρι η χώρα να είχε δέκα Παπασταύρου».
Ωστόσο η Μητσοτάκεια απαξία ίσως χάνει κάτι: αυτή τη φορά ο Μεσσήνιος δεν πήγε στη Βουλή για επανάληψη της καταγγελίας ότι η σύμβαση με τη Chevron, που υπερασπίζεται ο πρώην σύμβουλός του, κρύβει μελλοντικές υποχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Πήγε για να μετατρέψει την πληροφορία για την παρακολούθησή του σε προσωπική καταγγελία – με τελικό αποδέκτη τον Πρωθυπουργό.
Νέο μέτωπο μεταξύ τους, νέες εκπλήξεις…
Δεν υπάρχουν σχόλια