Η διαφθορά σκοτώνει – και η λήθη (του Γιώργου Τραπεζιώτη)

23/03/2026

• «Όταν μιλάμε για τα Τέμπη ΔΕΝ μιλάμε μόνο για τα Τέμπη. Τα Τέμπη είναι ένα από τα συμπτώματα μιας βαριάς αρρώστιας που δεν έχει γιατρευτεί ακόμη. Μιλάμε για την κρατική διαφθορά που σκοτώνει πολίτες σαν τον Βάιο. Μην ψηφίζετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Η Διαφθορά Σκοτώνει». Αυτά έγραφε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Χ, ο Βαγγέλης Βλάχος, στις 26 Μαΐου 2023. Σχεδόν δύο μήνες μετά – όχι από τον θάνατο – αλλά από την δολοφονία (και) του αδερφού του Βάιου, στα Τέμπη.

 

Τελικά σε εκείνες τις εκλογές του 2023, το συλλογικό σοκ που προκάλεσε το έγκλημα των Τεμπών, διαδέχθηκε η συλλογική λήθη – ή κάτι ακόμη χειρότερο, απερίγραπτο.

«Η ακρίβεια» ως κριτήριο ψήφου, μαζί με τις βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις πως «τα κάστρα δεν πέφτουν», συνδυαστικά με την συλλογική αδιαφορία που στοιχειοθετεί η αποχή από την κάλπη (γιατί τα «όλοι ίδιοι είναι», αδιαφορία συνιστά κι απέναντι σε εγκλήματα), ήταν ορισμένοι μόνο από τους παράγοντες που έκριναν το αποτέλεσμα εκείνων των κρίσιμων εκλογών. Με τον λαό, το κομμάτι του εκείνο που ψήφισε, ουσιαστικά να επιβραβεύει την κυβέρνηση Μητσοτάκη για τους χειρισμούς της (και για το έγκλημα των Τεμπών) και να της δίνει… «ακόμη μια ευκαιρία».

Για ποιο λόγο όμως; Τι κάνει έναν λαό στην καλύτερη περίπτωση να μην αντιλαμβάνεται και στην χειρότερη να αδιαφορεί, απέναντι στο γεγονός πως η διαφθορά σκοτώνει; Δολοφονεί, για να είμαστε πιο ακριβείς.

Ακριβώς αυτή την ερώτηση αρνούμαστε να απαντήσουμε έως και σήμερα, ανήμερα της έναρξης της δίκης για τα Τέμπη, στην Λάρισα. Κι ενδεχομένως, ως κοινωνία, να επιμένουμε στη σιωπή, ίσως γιατί η μία και μοναδική απάντηση, μας υποχρεώνει να δούμε και τον εαυτό μας στον καθρέφτη – και το θέαμα θα είναι αποκρουστικό. Ναι, αποκρουστικό! Γιατί θα είναι το πραγματικό πρόσωπο μιας κοινωνίας που έμαθε να ζει, έμαθε να επιβιώνει με τα σκάνδαλα, να τα καταναλώνει εξοργιζόμενη (για λίγες ημέρες) και έπειτα να τα ξεχνά.

Επάνω σε αυτό το κενό, στο κενό της έλλειψης συλλογικής απάντησης σε εκείνες τις εκλογές του 2023, ενδεχομένως στις πιο κρίσιμες κάλπες που στήθηκαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, χτίστηκε κι όλο το υπόλοιπο. Όπως και το αφήγημα της κυβέρνησης που από την πρώτη στιγμή μίλησε για «ανθρώπινο λάθος» του σταθμάρχη, επιχειρώντας – και με την αρωγή ορισμένων ΜΜΕ – να περιορίσει τις ευθύνες σε χαμηλόβαθμους υπαλλήλους και συγχρόνως να αποφύγει –με κάθε τρόπο– να αναλάβει την πολιτική ευθύνη που της αναλογούσε.

Επάνω σε αυτό το κενό όμως, χτίστηκε (ή… άνθισε) και κάτι ακόμη – όπως συμβαίνει άλλωστε σε τέτοιες περιπτώσεις όπου η συγκάλυψη επικυριαρχεί των ορθών πρακτικών. Οικοδομήθηκε ένα ολόκληρο παρελκυστικό (αλλά πολιτικά ωφέλιμο όπως αποδείχθηκε για κάποιους – κυβερνητικούς και μη) περιβάλλον συζήτησης, το οποίο τελικά συν τω χρόνω απομάκρυνε το ενδιαφέρον από τον πυρήνα, την ουσία, και το εξαντλούσε αλλού.

Και όταν η συζήτηση αντί να μείνει στην ουσία, στο γεγονός δηλαδή πως επί 12 ολόκληρα λεπτά δυο αμαξοστοιχίες (μια επιβατική και μια εμπορική) κινούνταν μετωπικά στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή με κατεύθυνση η μία προς την άλλη και ουδείς το πήρε χαμπάρι, και αρχίζει να πηγαίνει αλλού (σε άλλες εκδοχές), τότε κερδισμένοι ως ένα βαθμό βγαίνουν οι νεοφυείς πολιτικοί καιροσκόποι. Κυρίως εκείνοι που θα έπρεπε να λογοδοτήσουν. Που να λογοδοτήσουν; Απέναντι στη Δικαιοσύνη και όχι στα κάθε λογής, (ηλεκτρονικά ή μη) λαϊκά δικαστήρια.

Έστω και τώρα ουδείς πρέπει να ξεχνά πως η σύμβαση για την τηλεδιοίκηση και τη σηματοδότηση, το έργο που θα είχε αποτρέψει τη σύγκρουση παρέμεινε ημιτελής επί χρόνια – παρότι είχαν δοθεί για τον σκοπό αυτό, εκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκά κονδύλια. Πως η μη ολοκλήρωσή της στοίχισε σε ανθρώπινες ζωές. Πως μια κυβέρνηση ούσα βουτηγμένη σε μια σειρά από άλλα οικονομικά (κι όχι μόνο) σκάνδαλα, είναι μια κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται τις υποθέσεις αυτές ως πρακτική άσκησης κι ανανέωσης της εξουσίας της – γιατί όπως συνέβη και στην περίπτωση επανεκλογής-επιβράβευσης από τον ίδιο τον λαό του Κώστας Αχ. Καραμανλής «τα κάστρα δεν πέφτουν».

Ισχύει αυτό. Γιατί ειδικά αυτά τα «κάστρα», πέφτουν μόνο όταν εμείς αποφασίσουμε να τα γκρεμίσουμε.

thefaq.gr