Δίκη την Πρωταπριλιά (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Τι σας έκανε να πιστεύετε πως η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών θα ξεκινούσε – για την ακρίβεια, δεν θα ξεκινούσε αλλά θα διακοπτόταν – με τον τρόπο αυτό; Λες και η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει δείξει το πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται τη Δικαιοσύνη και τη λειτουργία της, τους θεσμούς, την λογοδοσία.
Η πρώτη συνεδρίαση δεν ολοκληρώθηκε γιατί η αίθουσα στη Λάρισα δεν χωρούσε τους παρευρισκομένους. Συγγενείς θυμάτων στέκονταν έξω από την πόρτα. Μερικοί κατέληξαν να κάθονται ακόμη και στις θέσεις των κατηγορουμένων, επειδή δεν υπήρχε που αλλού να κάτσουν! Δικηγόροι όρθιοι. Όσο για τους δημοσιογράφους; Ούτε λόγος – ακούσαμε μέχρι και τα «τι δουλειά είχαν εκεί;». Τελικά, η δίκη αναβλήθηκε. Για την 1η Απριλίου (ή «για την Πρωταπριλιά», αν προτιμάτε). Όλα έχουν τους συμβολισμούς τους.
Τρία χρόνια μέρες, κατάμαυρες μέρες για τους ανθρώπους που έχασαν τα παιδιά τους, τα αδέρφια τους, τους δικούς τους ανθρώπους εκείνη τη νύχτα στα Τέμπη, ο υπουργός Δικαιοσύνης (και ποινικού λαϊκισμού) Φλωρίδης, δεν κατάφερε να βρει κατάλληλο χώρο για 36 κατηγορούμενους, 250 δικηγόρους και τις οικογένειες των 57 νεκρών. Κι ό,τι και να λένε, κι όσο κι αν γλιστράει το πάτωμα της πραγματικότητας από το πολιτικό-μιντιακό «σφουγγάρισμα», αυτό δείχνει το αποτέλεσμα: Δεν βρήκε κατάλληλη αίθουσα.
Ποιος όμως μπορεί να πιστέψει πως επρόκειτο απλώς για ένα «ατύχημα» σε επίπεδο οργάνωσης; Που και να θέλει όμως να το πιστέψει, πώς να το κάνει όταν έχουν συμβεί τόσα και τόσα; Δεν έχουν τραβήξει και λίγα οι θεσμοί τα τελευταία χρόνια – ειδικά η Δικαιοσύνη.
Ποιος ξεχνά πως στην υπόθεση των υποκλοπών για παράδειγμα, όταν η Εισαγγελία Πρωτοδικών βρέθηκε κοντά στη διαπίστωση περί ύπαρξης κοινού κέντρου ΕΥΠ–Predator, η υπόθεση αφαιρέθηκε από τα χέρια της; Ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, διορισμένος από την κυβέρνηση, απείλησε μάλιστα με ποινική δίωξη μέλη της ΑΔΑΕ ενώ ασκούσαν τα καθήκοντά τους, ενώ η έρευνα παραπέμφθηκε στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας, της οποίας ηγείτο πρώην σύμβουλος του πρωθυπουργού. Τελικά; Η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο ως προς την ΕΥΠ, παρά το γεγονός πως ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της Intellexa Ταλ Ντίλιαν (που φαίνεται πως προσεχώς θα… επανέλθει), το Predator διατίθεται αποκλειστικά σε κυβερνήσεις.
Ποιος ξεχνά επίσης και τις επιδόσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην ελευθερία του Τύπου στην χώρα; Όπου για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά η Ελλάδα παραμένει τελευταία στην ΕΕ στον σχετικό δείκτη και στην 89η θέση παγκοσμίως – δηλαδή χαμηλότερα από την Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν, αλλά και χαμηλότερα από την Μποτσουάνα. Συγχρόνως και για να μη ξεχνιόμαστε, η υπόθεση της δολοφονίας του Γιώργου Καραϊβάζ δεν έχει διαλευκανθεί ακόμη – ίσως γιατί το τηλεοπτικά… χιλιοτραγουδισμένο «ελληνικό FBI» έχει πολλές υποθέσεις που τρέχει να ερευνήσει και δεν προλαβαίνει.
Ποιος ξεχνά ταυτόχρονα και την εισαγωγή άρθρου στον ποινικό κώδικα για τη διάδοση «ψευδών ειδήσεων», που νομικά άνοιξε τον δρόμο για τη φυλάκιση δημοσιογράφων. Των ενοχλητικών δημοσιογράφων και δη αυτούς της ερευνητικής δημοσιογραφίας που… ζαλίζουν την κυβέρνηση με τις αποκαλύψεις τους, για τα πιο σκανδαλώδη των πεπραγμένων της. Ποιος ξεχνά όμως και τις αγωγές εκφοβισμού (SLAPPs) κατά των εργαζόμενων στον Τύπο, αλλά κι εναντίον ακτιβιστών που αποτελούν το πιο αποτελεσματικό μέσο ελέγχου. Της ίδιας της ενημέρωσης.
Και επιστρέφουμε ξανά εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Στο έγκλημα των Τεμπών με αφορμή την δίκη που ξεκίνησε χθες στη Λάρισα – και αναβλήθηκε. Η πολιτική ευθύνη, δεν συζητήθηκε ποτέ σοβαρά. Το αντίθετο. Μπαζώθηκε κι αυτή, αποκρύφθηκε. Και στο εδώλιο θα κάτσουν την Πρωταπριλιά 36 τεχνοκράτες και εργαζόμενοι, οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται στην υπόθεση και περιμένουν να δικαστούν. Εντούτοις, στο εδώλιο δεν κάθεται κανένας πολιτικός.
Ο Μητσοτάκης σπάνια μιλά για τους θεσμούς και την λειτουργία τους. Άλλωστε δεν είναι και το πιο αγαπημένο του θέμα συζήτησης στον κόσμο. Παρόλα αυτά όμως, όταν αποφασίζει να το κάνει αναφέρεται γενικώς στη «θωράκιση του κράτους Δικαίου» και στον «σεβασμό στη διάκριση των εξουσιών». Κι αυτό συμβαίνει σε μια χώρα όπου «ο κόσμος το ‘χει τούμπανο» πως οι θεσμοί αν δεν ελέγχονται, τσακίζονται όταν ενοχλούν – κι επαινούνται όταν σιωπούν.
Εδώ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η δίκη για το έγκλημα στα Τέμπη δεν αποτελεί απλώς ακόμη μια δοκιμή για τη Δικαιοσύνη και την λειτουργία της. Πρωτίστως, αποτελεί δοκιμή, τεστ για εμάς, για τους πολίτες. Για το αν θα ανεχτούμε για ακόμη μια φορά, κάθε είδους «δικαιολογίες» που αγγίζουν (εάν δεν ξεπερνούν) τα όρια της χυδαιότητας ώστε να πειστούμε πως όσα βλέπουμε με τα μάτια μας, «δεν συμβαίνουν».
Πενήντα επτά νεκροί. Τρία χρόνια μετά. Και δεν βρήκαν αίθουσα για την δίκη.
Αυτά, έχουν συμβεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια