Ρεζίλι στους καφενέδες της επικράτειας
Στο αρχείο καταχώνιασε η δικαστική εξουσία το σκάνδαλο των υποκλοπών και το καθεστώς Μητσοτάκη πανηγύρισε γιατί η ανεξάρτητη και αδέσμευτη Δικαιοσύνη στην οποία, όπως διατυμπανίζει νυχθημερόν, πιστεύει χωρίς εκπτώσεις, έδωσε λύση σ’ ένα πρόβλημα που ταλαιπώρησε την πολιτική ζωή της χώρας, συζητήθηκε στην Ευρώπη, δυσφήμησε την Ελλάδα και θύμωσε τους πολίτες. Κατά την άποψη της κυβέρνησης το θέμα έκλεισε με την παραπομπή τεσσάρων ιδιωτών για πλημμέλημα. Είναι έτσι; Πολύ θα το ήθελε το μέγαρο Μαξίμου, ωστόσο η πραγματικότητα που, ως γνωστόν, όσο κι αν τη φασκιώσεις αυτή, όντως πεισματάρα, επιμένει, βρίσκει την ευκαιρία να σκάσει μύτη και να μπουκάρει στην επικαιρότητα, ανατρέποντας σχέδια που καταστρώθηκαν στο παρασκήνιο, ακυρώνοντας κινήσεις που οργανώθηκαν από παρακρατικούς μηχανισμούς, απαιτώντας κάθαρση και τιμωρία των αυτουργών. Ηθικών και φυσικών. Σε μια τέτοια φάση είμαστε σήμερα.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης συνεχίζει στη γραμμή «άπλετο φως» και «το μαχαίρι ώς το κόκαλο» επιχειρώντας τα συγκεκριμένα κλισέ να φύγουν από την περιοχή των σύντομων ανεκδότων και να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο. Ηταν θύμα και δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η όλη υπόθεση θα κλείσει όπως όπως και χωρίς συνέπειες για τους δράστες και κυρίως για τους υψηλά ιστάμενους καθοδηγητές τους, δηλαδή γι’ αυτούς που είχαν την πολιτική ευθύνη και είτε αδιαφόρησαν είτε αμέλησαν είτε, που είναι το χειρότερο, συμμετείχαν ενεργά. Το παλεύει στην Ελλάδα, αν και η γνώμη του για τη σημερινή δικαστική εξουσία δεν είναι καλή, καθόλου καλή θα έλεγα, το παλεύει και στην Ευρώπη με τη βοήθεια των αδελφών κομμάτων και των συγγενών σχηματισμών. Υποστηρίζει ότι ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να πει την αλήθεια (πολύ αισιόδοξος είναι). Οφείλει να σεβαστεί τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης και να εφαρμόσει τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (μάλλον πιστεύει στα θαύματα ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ). Οφείλουν πολλοί να πράξουν πολλά. Για παράδειγμα:
- Οφείλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να πει γιατί προσπάθησε από την αρχή να κουκουλώσει το ζήτημα διακινώντας φήμες ότι είναι μια υπόθεση που αφορά ιδιώτες, μετά ότι μπορεί να υπάρχει ξένος δάκτυλος (ψάχναμε για τον Ερντογάν και τον Πούτιν) για να καταλήξει στη βολική εκδοχή ότι το κόλπο έστησε ένα νοσηρό δίκτυο της ΚΥΠ που αυτονομήθηκε. Αυτός είναι ο πολιτικός προϊστάμενος της ΚΥΠ και αποδείχτηκε, στην καλύτερη γι’ αυτόν περίπτωση, εκκωφαντικά ανεπαρκής.
- Οφείλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως προϊστάμενος της ΚΥΠ να μας πει γιατί δεν υποχρεώνει την ΚΥΠ να εφαρμόσει την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Ισχυρίζεται χωρίς να κοκκινίζει ότι σέβεται χωρίς αστερίσκους τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Εδώ έχουμε χοντρή παραβίαση.
- Οφείλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να απολογηθεί για το Predator. Μας είχαν βομβαρδίσει με την άποψη ότι η Ελλάδα ούτε είχε ούτε χρησιμοποίησε το παράνομο σύστημα. Πώς εξηγείται τότε το γεγονός ότι με υπογραφή κυβερνητικού παράγοντα το συγκεκριμένο λογισμικό το δώσαμε σε άλλες χώρες; Δώσαμε κάτι που δεν είχαμε;
- Οφείλει η ηγεσία της δικαστικής εξουσίας και κυρίως εκείνος ο εισαγγελέας που έστειλε τον φάκελο στο αρχείο να μας πει αν υπάρχει σοβαρό ζήτημα με την εξέλιξη που παίρνει η ιστορία μετά την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου. Κάποια παραίτηση ίσως; Μια ανακοίνωση με αυτοκριτική και ανάληψη ευθύνης ενδεχομένως; Ούτε φωνή ούτε ακρόαση μέχρι τώρα. Προφανώς εκτιμούν (ελπίζουν για την ακρίβεια) ότι θα ξεχαστεί το θέμα. Δεν τους προβληματίζει ότι οι πολίτες, όπως δείχνουν όλες οι μετρήσεις που καταγράφουν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δεν εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη και θεωρούν ότι ο κανόνας που ισχύει είναι: «οι ισχυροί οικονομικά και πολιτικά είναι στο ακαταδίωκτο ή πέφτουν στα μαλακά όταν πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη και οι πληβείοι πληρώνουν τον λογαριασμό».
- Αυτοί όμως που οφείλουν να αντιδράσουν, αφού εξηγήσουν γιατί μέχρι τώρα έμειναν σιωπηλοί, είναι οι υπουργοί, οι στρατιωτικοί, οι δικαστικοί λειτουργοί που ήταν στο στόχαστρο του Predator και κάποιοι εξ αυτών στο στόχαστρο και της ΚΥΠ. Αν συνεχίσουν να ποιούνται την νήσσαν, είναι ευάλωτοι στην υποψία ότι είτε εκβιάζονται και γι’ αυτό κρατούν κλειστό το στόμα τους για να μην κρεμαστούν στα μανταλάκια, είτε εκβιάζουν και έχουν πάρει ανταλλάγματα, είτε στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας και για να μην κλονιστεί η συνοχή της κυβέρνησης και της παράταξης προστατεύουν τον αρχηγό τους κι ας έχουν γίνει ρεζίλι στους καφενέδες της επικράτειας - τους σύγχρονους του διαδικτύου και τους παραδοσιακούς των γειτονιών.
Ανάγωγα
Τα άρον άρον στην πολιτική δεν φέρνουν πάντα καλά αποτελέσματα. Το βλέπουμε και στο σκάνδαλο των υποκλοπών με τη συνέχεια που θα έχει και θα στριμώξει το μέγαρο Μαξίμου, το βλέπουμε και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με το έγγραφο Βάρρα και τη νέα δικογραφία που έρχεται και θα βάλει σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Και στις δύο περιπτώσεις η γραμμή του καθεστώτος «είμαι πλειοψηφία και κάνω ό,τι γουστάρω» σκοντάφτει...
Δεν υπάρχουν σχόλια