Η «σταθερότητα» Μητσοτάκη (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Η Ελλάδα εμμένει στο ότι δεν υπάρχει προοπτική συμμετοχής της χώρας μας σε μια τέτοια αποστολή. Αλλά ακούγεται πως εάν διαμορφωθεί μια σχετική ευρωπαϊκή πρωτοβουλία, τότε θα είναι δύσκολο να απέχει από αυτή η Αθήνα καθώς ο ελληνόκτητος στόλος δεξαμενοπλοίων και εμπορικών πλοίων κατ’ εξοχήν εξυπηρετείται από την ομαλή διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ.
Καλά, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν που έλεγε την Παρασκευή, ότι το Ιράν «είναι έτοιμο να παραδοθεί»; Και πρόσθετε επίσης πως «κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ο ηγέτης (σ.σ. του Ιράν), οπότε δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να ανακοινώσει την παράδοση»;
Ο Τραμπ ήταν. Που άλλα λέει τη μία στιγμή κι άλλα την άλλη. Και δεν είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζει την εξωτερική πολιτική, τις διεθνείς σχέσεις και τους κανόνες που τις ορίζουν – αλλά και τις οριοθετούν – ως «παίγνιο» ή ακόμη και ως μπίζνες.
Τα «άλλα λέει, την άλλη» ο Αμερικανός πρόεδρος τα είπε πριν λίγες ώρες στους Financial Times (FT), όπου προειδοποίησε το ΝΑΤΟ ότι θα αντιμετωπίσει «πολύ άσχημο μέλλον», εάν οι σύμμαχοι δεν βοηθήσουν τις ΗΠΑ στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Μάλιστα, οι νέες του απειλές έρχονται στη δημοσιότητα με φόντο ρεπορτάζ της Wall Street Journal, σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ θα ανακοινώσουν συνασπισμό χωρών για τη συνοδεία πλοίων που πραγματοποιούν τον διάπλου των Στενών.
Και είπε κι άλλα.
Από το Air Force One: «Απαιτώ από αυτές τις χώρες να έρθουν και να προστατεύσουν την επικράτειά τους, επειδή είναι δική τους. Είναι το μέρος από το οποίο προμηθεύονται την ενέργειά τους», ανέφερε. Ενώ τόνισε πως «θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι ίσως δεν θα έπρεπε καν εμείς να είμαστε εκεί, επειδή δεν το χρειαζόμαστε. Έχουμε πολύ πετρέλαιο».
Άρα, έχουμε τον πρόεδρο των ΗΠΑ που ξεκίνησε έναν επιθετικό πόλεμο στο Ιράν «αγκαζέ» με το Ισραήλ, τον οποίο τρεις μέρες πριν δήλωνε πως κέρδισε. Και σήμερα αφού έχει προκληθεί ο κακός χαμός παγκοσμίως και στην οικονομία, μας λέει πως χρειάζεται την συνδρομή των συμμάχων του ΝΑΤΟ για να παραμείνουν ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ ώστε να μη διαταραχθεί η παγκόσμια ροή πετρελαίου και η αγορά ενέργειας. Ο ίδιος όμως που τα απαιτεί όλα αυτά, τονίζει ότι δεν νοιάζεται τόσο καθώς «έχουμε πολύ πετρέλαιο».
Μπορείς λοιπόν να εμπιστεύεσαι τον Τραμπ ως σταθερό σου σύμμαχο – και εταίρο; Όχι ως «παραδοσιακό σύμμαχο», ούτε ως «ισχυρό». Ως «σταθερό». Προφανώς και δεν μπορείς. Κι ας ανήκεις όσο θες, «εις την Δύσιν». Άλλο το ‘να, άλλο τ’ άλλο.
Μέσα ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε την Κυριακή στο Πρώτο Θέμα πως «η χώρα στον πόλεμο έχει ανάγκη την πολιτική σταθερότητα», ενώ περιγράφοντας το υφιστάμενο, εκρηκτικό διεθνές σκηνικό, έκανε λόγο για «αχαρτογράφητα νερά».
Είναι σαφές πως ο πρωθυπουργός στο δρόμο προς τις κάλπες, όποτε και να διεξαχθούν οι εκλογές κι όσο θα πλησιάζουμε προς αυτές, θα κραδαίνει όλο και πιο έντονα το ευπώλητο χαρτί της «σταθερότητας». Το τελευταίο του χαρτί δηλαδή – το οποίο βέβαι δεν το έχει, αλλά όπως είναι γνωστό η μπλόφα δεν είναι μέρος του παιχνιδιού μόνο στο πόκερ.
Όμως, πιστός εταίρος του πολιτικού τζογαδόρου Τραμπ από τη μία και αυτοσυστηνόμενος ως ο «νόμιμος ιδιοκτήτης της σταθερότητας» στο εσωτερικό από την άλλη, γίνεται; Προφανώς και δεν γίνεται. Αλλά ο νεοφιλελεύθερος πολιτικός Ιανός, των σκανδάλων και των μύριων προβλημάτων που προκαλούν οι πολιτικές του στην καθημερινότητα των Ελλήνων και των Ελληνίδων, θεωρεί πως «εντός», υπάρχει εύφορο έδαφος για να επενδύσει σε αυτή την «καλλιέργεια».
Για τα «εκτός»… βλέπουμε.
«Εκτός», σήμερα στις Βρυξέλλες θα συζητηθεί το ζήτημα της επέκτασης των «Ασπίδων» – της ναυτικής δύναμης που έχει αναπτύξει στην Ερυθρά Θάλασσα – μέχρι τα Στενά του Ορμούζ, με στόχο την ασφαλή διέλευση των πλοίων. Και μια απόφαση προς αυτή την κατεύθυνση είναι βέβαιο πως θα δημιουργήσει περαιτέρω ρηγματώσεις στο εσωτερικό μιας ΕΕ που έχει και νατοϊκές υποχρεώσεις.
Παρόλα αυτά εν πρώτοις, κυβερνητικές πηγές αναφέρουν πως η Ελλάδα εμμένει στο ότι δεν υπάρχει προοπτική συμμετοχής της χώρας μας σε μια τέτοια αποστολή. Αλλά ακούγεται πως εάν διαμορφωθεί μια σχετική ευρωπαϊκή πρωτοβουλία, τότε θα είναι δύσκολο να απέχει από αυτή η Αθήνα καθώς ο ελληνόκτητος στόλος δεξαμενοπλοίων και εμπορικών πλοίων κατ’ εξοχήν εξυπηρετείται από την ομαλή διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ.
Όσοι πάντως επιχειρηματολογούν ήδη ή θα σπεύσουν να επιχειρηματολογήσουν σύντομα κατά πως φαίνεται, στη βάση της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας» και της προστασίας των ελληνικών συμφερόντων πλοίων που πλέουν στο Ορμούζ, να μην ξεχάσουν κάτι.
Το γεγονός πως το Σάββατο στη Μαύρη Θάλασσα, ένα υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοιο ήταν που βρέθηκε στο στόχαστρο των ουκρανικών δυνάμεων του άλλου μεγάλου συμμάχου μας, του Ζελένσκι. Ο λόγος για το «Maran Homer», το οποίο – όντας εκτός των ρωσικών χωρικών υδάτων – περίμενε εντολή για να φορτώσει καζάκικο πετρέλαιο. Κικίλιας και Λοβέρδος «φωτογράφισαν» διακριτικά ως υπαίτια για την επίθεση την Ουκρανία, ενώ η ελληνική κυβέρνηση, επιμελώς, απέφυγε να μπει στα… βαθύτερα.
Λογικό. Γιατί μετά θα άρχιζαν οι ερωτήσεις. Για τις συμμαχίες. Για την εξωτερική πολιτική. Άσε που μπορεί να ανοίξει και η κουβέντα για την «σταθερότητα».
Δεν υπάρχουν σχόλια