Η «αυτοάμυνα» του Μητσοτάκη (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
Εννιά αράδες ανακοίνωση, δύο χοντρά ψέματα – αυτά χώρεσε η χθεσινή ανακοίνωση του γραφείου του Έλληνα Πρωθυπουργού, που δόθηκε στη δημοσιότητα αμέσως μετά τις συνομιλίες του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο του Λιβάνου Αούν και τον Ισραηλινό ομόλογό του Νετανιάχου. Χωρούσαν και περισσότερα (ψέματα) είναι η αλήθεια, αλλά κι αυτά βγάζουν μάτι – πώς να το κάνουμε;
Ψέμα πρώτο κι αντιγράφω από την ανακοίνωση: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγνώρισε το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, υπογράμμισε, ωστόσο, την ανάγκη να αποφευχθεί περαιτέρω κλιμάκωση και να ανοίξει ένα νέο μέτωπο μέσω εκτεταμένων χερσαίων επιχειρήσεων στον Νότιο Λίβανο.
Για ποια «αυτοάμυνα» μιλάμε όμως; Γιατί για να υπάρξει «αυτοάμυνα» θα πρέπει πρώτα να υπάρξει «επίθεση», αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση οι επιτιθέμενοι ήταν οι Ισραηλινοί και οι Αμερικάνοι. Και αν ο Νετανιάχου, εις βάρος του οποίου το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα πολέμου, όπως και ο Ντόναλντ Τραμπ, έχουν τους δικούς τους (παράνομους) λόγους για να επιτεθούν σε μια χώρα παραβιάζοντας κάθε κανόνα του διεθνούς Δικαίου και παρακάμπτοντας τα διεθνή θεσμικά όργανα (ο Αμερικανός πρόεδρος παρέκαμψε και το Κογκρέσο), εμείς τι δουλειά έχουμε να αναγνωρίσουμε αυτή την «αυτοάμυνα»; Την επίθεση δηλαδή. Απέναντι σε ένα κυρίαρχο κράτος. Σε ποια φάση ακριβώς και με ποιο τρόπο η Ελλάδα απειλήθηκε από το Ιράν;
Ψέμα δεύτερο κι αντιγράφω από την χθεσινή ανακοίνωση του γραφείου του Πρωθυπουργού: «Στην επικοινωνία με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ συζητήθηκε ακόμη η απρόκλητη επίθεση εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και η αμυντική στήριξη που παρέχει η Ελλάδα».
Καμία επίθεση δεν έγινε «εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας». Κάτι το οποίο έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν ισχύει και η ίδια η κυπριακή κυβέρνηση. Επίθεση δέχθηκε βρετανική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου, βρετανικό έδαφος δηλαδή. Και τα υπόλοιπα, είναι αφηγήματα «καθρεφτάκια για ιθαγενείς» και πλυντήριο του αιματοβαμμένου positioning που επιμένει να κάνει η χώρα. Μετά και τα επίσης αχρείαστα κι επικίνδυνα «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία», που έχουν ειπωθεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
«Ναι, αλλά το Ιράν έχει πυρηνικά», λένε την ίδια ώρα οι… Φρουροί της Ενημέρωσης. Και ότι «ο λαός του Ιράν υποφέρει από το θεοκρατικό
καθεστώς».
Δεν λένε βέβαια πως κανένα καθεστώς δεν ανατρέπεται με ξένες επεμβάσεις, αφενός γιατί είναι παράνομες, αφετέρου γιατί εάν μπαίναμε σε αυτή τη διαδικασία τότε θα έπρεπε η «πεφωτισμένη» Δύση να σπεύσει να ανατρέψει κι άλλα εξίσου σκοταδιστικά πλην όμως «συμμαχικά» καθεστώτα εκεί στην ζάπλουτη σε πετρελαϊκά αποθέματα, γειτονιά της Μέσης Ανατολής.
Και δεν λένε επίσης, πως οι αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις έλαβαν χώρα την ώρα που το καθεστώς της Τεχεράνης βρισκόταν ήδη σε προχωρημένες διαπραγματεύσεις, σε διάλογο δηλαδή εντός διπλωματικού πλαισίου, για το πυρηνικό του πρόγραμμα με την κυβέρνηση Τραμπ.
Επιπλέον, δεν μιλάνε με αποδείξεις – όπως έκαναν και στην περίπτωση του Ιράκ στο παρελθόν – ούτε όμως με σαφήνεια, καθώς είναι άλλο πράγμα το γενικώς και αορίστως «το Ιράν έχει πυρηνικά», δηλαδή όπλα, και άλλο πράγμα το ότι η χώρα έχει αναπτύξει «πυρηνικό πρόγραμμα» ενώ παράλληλα έχει ανεβάσει τα ποσοστά εμπλουτισμού ουρανίου. Το τελευταίο μάλιστα συνέβη από την στιγμή που σταμάτησε έλεγχος της διαδικασίας. Ποιος αποχώρησε από την ελεγκτική διαδικασία; Ο Τραμπ. Και μη ρωτάς, «γιατί;».
Τι άλλο «ξεχνάνε» να πουν; Πως «ο άνθρωπος που φώναζε, «βόμβα!», ο «εταίρος και σύμμαχός μας» Νετανιάχου δηλαδή, έχει κάνει ολόκληρη πολιτική καριέρα επάνω στην σπέκουλα για τα πυρηνικά του Ιράν.
Η πρώτη καταγεγραμμένη δήλωσή του έγινε το 1992, όταν ως βουλευτής τότε του δεξιότατου Λικούντ στην Κνεσέτ, ανέφερε ότι το Ιράν θα αποκτούσε πυρηνική βόμβα εντός 3 έως 5 ετών και ότι η απειλή έπρεπε να εξαλειφθεί με διεθνή πρωτοβουλία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Ήρθε τελικά το 1995, τίποτε δεν είχε συμβεί, αλλά στο βιβλίο του «Fighting Terrorism», επανέλαβε το ίδιο χρονοδιάγραμμα «3 έως 5 ετών». Ούτε τότε όμως έπεσε μέσα. Έτσι, το 2002, δήλωσε πάλι ότι το Ιράν θα είχε πυρηνικά όπλα «εντός λίγων ετών», αφήνοντας… ανοιχτό εκείνη τη φορά το «πότε;».
Αρκετά χρόνια μετά, το 2009, σε συνομιλίες με Αμερικανούς βουλευτές, εκτίμησε ότι η Τεχεράνη βρισκόταν μόλις 1, άντε το πολύ 2 χρόνια μακριά, από το να αποκτήσει ανάλογα όπλα, ενώ το 2012, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το… τερμάτισε, παρουσιάζοντας ένα διάγραμμα-βόμβας και προβλέποντας ότι μέχρι την άνοιξη ή το καλοκαίρι του 2013 το Ιράν θα έφτανε στο τελικό στάδιο εμπλουτισμού ουρανίου. Δεν έφτασε όμως. Και για αυτό, το έκανε πάλι το 2015, όταν τότε μίλησε για «μήνες» μέχρι την κρίσιμη καμπή, ενώ ακόμη και πρόσφατα, πριν και μετά τις επιθέσεις του περασμένου καλοκαιριού εναντίον του Ιράν, συνέχισε να υποστηρίζει ότι η Τεχεράνη είναι
«πολύ κοντά», απέχει «λίγες εβδομάδες ή μήνες» από το να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού θα βγάλει όλη αυτή η εφιαλτική κατάσταση. Γνωρίζουμε όμως ποιοι την προκάλεσαν, όπως επίσης ξέρουμε ποιοι επέλεξαν πολιτικά να γίνουν ξανά το δουλικό τους παρακολούθημα. Με τι κέρδος; Ενδεχομένως – στο τέλος της ημέρας – την ίδια τους την πολιτική επιβίωση. Αυτοάμυνα είναι κι αυτό, ειδικά αν πλησιάζουν και εκλογές.
Δεν υπάρχουν σχόλια