Τάκης Λιδωρικιώτης / Ζει ο βασιλιάς Αλέξης;
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
… και την Κοινήν ελληνική λαλιά
ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμε, ως τους Ινδούς!
Αλεξανδρινοί ονομάστηκαν οι τρείς αιώνες μετά τον μέγα απόντα Αλέξανδρο. Θα μιλούσαμε ίσως σήμερα για τους Αλεξιακούς χρόνους, που ακολουθούν το μεγάλο bing bang της Αριστεράς στην Ελλάδα του 21ου αι, αλλά μια τέτοιαν ανάγνωση την ακυρώνει η ταχεία επανεμπλοκή του Αλεξίου στα πράγματα. Οδηγεί σε πλήρη απομάγευση και καθιστά εντελώς ανόητο το ερώτημα αν ζεί ο βασιλιάς Αλέξης.
Προσωπικά πίστευα ανέκαθεν ότι «Αυτοκρατορία αναφοράς» αποτελεί η ΑΛΛΑΓΗ του 1981 κι όχι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Παρά δηλαδή την συνήχηση των ονομάτων Αλεξίου – Αλεξάνδρου, μάλλον έβλεπα τον Τσίπρα ως ιστορικό ανάλογο του Δημητρίου του Πολιορκητή, εκείνου εκ των επιγόνων που έμοιαζε περισσότερο προς το αρχέτυπο.
Σε κάθε περίπτωση, το παρόν της ελληνικής Aριστεράς συνεχίζει να δυναστεύεται από το μεγαλειώδες χθες, είτε του 1981 είτε του 2015.
Κοιτάζοντας λοιπόν τις τριάντα-τόσες σατραπείες των αλεξανδρινών χρόνων και τις φονικές διαμάχες μεταξύ των Διαδόχων που συνεχίστηκαν αδιάκοπα επί μισό αιώνα, αναρωτιέται κανείς μήπως κι εμείς ζούμε σήμερα στα πικρά «χρόνια των Διαδόχων»; Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση η επανένωση των καταγμάτων προβλέπεται ανέφικτη και οι εξακτινώσεις θα συνεχίσουν αναπόδραστα να αντιμάχονται για καιρό ακόμη.
Οι θεσμοί που αποδεικνυόταν λειτουργικοί παρουσίας του Αλεξάνδρου, κατέστησαν εντελώς δυσλειτουργικοί εν τη απουσία του, γιατί σε μεγάλο βαθμό ήταν κοστούμι ραμμένο πάνω του. Η ιερή μνήμη του απόντος δεν εμπόδισε την αμφισβήτηση του απολυταρχικού μοντέλου του αναδρομικά και κυρίως την εωσφοροποίηση κάθε πιθανότητας ανάδειξης μιας νέας απολυταρχικής εξουσίας .
Σήμερα, ακόμη κι όσοι δεν συμμερίστηκαν ποτέ την κριτική των 53+ για τις εξουσίες Τσίπρα, δεν το συζητούν καθόλου να επιτρέψουν την ανάδειξη κάποιου νέου Τσίπρα μέσα απο τους διαδόχους του. Κι όπως και τότε, όποιος εξ αυτών ισχυροποιηθεί υπερβολικά αμέσως συγκεντρώνει την μήνι όλων, που συνασπίζονται εναντίον του.
Η ανάδειξη νέου Αλεξάνδρου ήταν έτσι κι αλλιώς ανέφικτη κι η ενότητα του κράτους του δεν μπορούσε να βασιστεί πάνω σε τέτοιες προϋποθέσεις. Ήταν βεβαίως γελοιογραφικό το ότι τον μεγαλύτερο της ιστορίας τον διαδέχτηκαν ένας ηλίθιος κι ένας ανήλικος αλλά αυτό δεν έτυχε, πέτυχε.
Ήταν αποτέλεσμα της ιδιοτέλειας του ανταγωνισμού των Διαδόχων που στα χαρτιά ψάχνανε τάχα κάποιον ισϋψή, αλλά προκειμένου να παρεμποδίσουν τους αντιπάλους τους ήταν ικανοί να προκρίνουν κάποιον ασήμαντο.
Η λύση ωστόσο που στα ελληνιστικά χρόνια άργησε αλλά τελικώς κατανοήθηκε ήταν η περιφερειακή συνύπαρξη σε περισσότερα “ελληνιστικά κράτη”, που θα μοιραζόταν κοινή γλώσσα και τρόπο διοίκησης και θα διεκδικούσαν μεν το καθένα για τον εαυτό του την παράδοση του ισόθεου Αλεξάνδρου.
Aλλά θα είχαν συνείδηση ότι πρόκειται για τους άλλους – έστω κι αντιπαθείς- συγγενείς τους με τους οποίους τους ενώνει η κοινή καταγωγή κι ο νόστος για την Μακεδονία
Στα πλαίσια αυτά, ομοιότητες δεν διακρίνονται μόνον με καταστάσεις αλλά ακόμη και με πρόσωπα του σήμερα.
Για παράδειγμα διάδοχοι κι επίγονοι μπορεί να θεοποίησαν τον Αλέξανδρο ωστόσο κανιβάλισαν όλους τους συγγενείς του.
Δεν δολοφονήθηκαν μόνο οι σύζυγοι κι οι γιοί του, για ευνόητους λόγους, αλλά λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου κι η μητέρα του Ολυμπιάδα, με απόφαση της συνέλευσης του στρατού που την υποκίνησε ο Κάσσανδρος. Κακή λοιπόν η τύχη των εξ αίματος κληρονόμων …
Γύρω από το νεκρό σώμα του Αλεξάνδρου ξέσπασε αμέσως κλωτσοπατινάδα με διακύβευση την ανάδειξη της νέας απολυταρχικής εξουσίας που θα διατηρούσε την ενότητα της Αυτοκρατορίας του (ανέφικτο).
Οι επτά σωματοφύλακες και δη ο αρχαιότερος τους Περδίκκας, διαχειριζόταν τις διαδικασίες διαδοχής συγκαλώντας το συμβούλιο των Εταίρων, ένα όργανο από το οποίο όμως οι αριστοκρατικοί Ίππαρχοι τεχνηέντως απέκλεισαν τους αξιωματικούς του Πεζικού (Πεζέταιρους και Αργυράσπιδες)
Οι πεζικάριοι βλέποντας ότι η επετηρίδα θα τους απέκλειε με μια αδιαφανή, βεβιασμένη και ψιλοσικέ διαδικασία, αντέδρασαν βίαια ανασύροντας από την ανυπαρξία τον ετεροθαλή αδελφό του Αλεξάνδρου, Αρριδαίο, και τον ονόμασαν βασιλέα Φίλιππο Αρριδαίο παρότι ήταν γνωστό πως ήταν ηλίθιος Τους αρκούσε ως προμετωπίδα αντισυσπείρωσης προς τους σφετεριστές και πράγματι τον επέβαλαν.
Επικεφαλής της εξέγερσης του Πεζικού ήταν ο διακεκριμένος στρατηγός Μελέαγρος ο Νεοπτολέμου, που δεν χώνευε καθόλου τον επικεφαλής σωματοφύλακα και έτρεφε απέναντι του ανταγωνισμό για την διαδοχή.
Τελικώς με την ειρηνοποιό παρέμβαση του Ευμένη του Καρδιανού, ιππείς και πεζικό τα βρήκανε έξω από τα τείχη της Βαβυλώνας κι αποσοβήθηκε προσωρινά ο εμφύλιος. Συμφωνήθηκε ότι ο μεν ηλίθιος θα συμβασιλεύσει με τον γιό της Ρωξάνης που ήταν τότε ετοιμόγεννη κι ο ισχυρός Περδίκκας θα παρέμενε ως ισχυρός επίτροπος τους (επιμελητής).
Λίγο αργότερα ο δαιμόνιος Περδίκκας που παρέμεινε παρασκηνιακά ο ισχυρός των συσχετισμών, κατάφερε και κατέστειλε με επιδεικτικό τρόπο το πεζικό και θανάτωσε αδίστακτα κι ατιμωτικά τον Μελέαγρο, στο όνομα μάλιστα του άβουλου Βασιλέα Φιλίππου! Αυτός βασίλευε μεν χάριν Μελεάγρου, είχε όμως ήδη καταστεί υποχείριο Περδίκκα …
Μπορεί ίσως κανείς να διακρίνει κάποιες ομοιότητες στα σχέδια των τότε αξιωματουχων και της σικέ διαδοχής “μέσω επετηρίδας”, του εξεγερθέντος πεζικού, του ταλαίπωρου ηλίθιου Αρριδαίου αλλά και του δραστήριου στρατηγού Μελέαγρου, που ενώ αυτός τον έφερε, πήρε από αυτόν ως ανταμοιβή τον θάνατο.
Από τη θάλασσα του Νότου στον Ντιέγκο Γκαρσία και από τον Νέαρχο στον Δένδια
Το μικρό Δεδέαγατς μετονομάστηκε σε Αλεξανδρούπολη χάριν του σύγχρονου βασιλέως Αλεξάνδρου Α’ (1893-1920) κι όχι χάριν του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο η παρουσία του κ Αλέξη Τσίπρα στην ακριτική πόλη, προκειμένου να εκθέσει το rebranding του σε θέματα άμυνας κι εξωτερικής πολιτικής, αναζωπύρωσε τέτοιους “ιστορικούς” συνειρμούς.
Στα πλαίσια της ιστορικής συγκυρίας, προς την Αλεξανδρούπολη μετακινήθηκε επίσης και μια πυροβολαρχία patriot(τάχα για την Βουλγαρία κι όχι για την αμερικανική βάση της Αλεξανδρούπολης).
Στην εποχή του ψευδο-patriot-ισμού πανηγυρίσαμε την ευστοχία μιας άλλης patriotικής πυροβολαρχίας στην Σαουδική Αραβία Αυτή αποτέλεσε σαφή παραβίαση των κυβερνητικών δεσμεύσεων όταν επικυρωνόταν το 2024 η συμφωνία με το βασίλειο των Σαουδαράβων που έλεγαν:
α) ότι επ ουδενί οι πύραυλοι αυτοι δεν θα μας εμπλέξουν σε σύγκρουση με τρίτη χώρα (πχ Ιράν) β) ότι θα έρθει μια τρίτη συμφωνία στην Βουλή, όπου κεκλεισμένων των θυρών θα εκτίθεντο οι διαβαθμισμένες πληροφορίες ειδικότερα για την σύμβαση των patriots (πρωτόκολλα εμπλοκής κλπ) που θα εξειδίκευε την διασφάλιση των ανωτέρω
γ) ότι δεν άλλαζε σε τίποτα η δέσμευση της χώρας από την υπογραφή και μόνον των κυβερνητικών βουλευτών επειδή όμως ήταν θέμα Εθνικής Άμυνας θα ήταν καλό να υπάρξει κλίμα συνεννόησης και εμπιστοσύνης αν όχι ομοφωνίας.
Μπορεί το να δείχνεις εμπιστοσύνη ακόμη και για την εθνική άμυνα στον Μητσοτάκη να αποδεικνύεται μια ασύγνωστη αφέλεια, παρότι πρακτικώς τα ίδια θα έκανε αυτός και χωρίς συναίνεση και προηγούμενη παροχή εγγυήσεων προς την αντιπολίτευση.
Με την έννοια αυτή ας θεωρηθούν κατανοητές οι λοιδωρίες όsων τότε καταψήσισαν (ΚΚΕ, Νέα Αριστερά κά) Αυτοί ας πουν και μια κουβέντα παραπάνω έστω και γνωρίζοντας ότι κάνουν δευτέρα φωνή στο Μαξίμου που ψευδώς ισχυρίζεται ότι επικύρωσε τους Patrtiots κι η αντιπολίτευση στην Βουλή.
Πόσω μάλλον όταν οι γνωστοί συριζαίοι τεμπελχανάδες δεν έχουν φροντίσει να΄ριξουν μια ματιά στα πρακτικά της Βουλής πριν βγουν στις τηλεοράσεις με τους αδίσταστους maximians ψευταράδες.
Στέκομαι όμως στο ποιοι σιώπησαν αιδημόνως μπροστά σε αυτή τη διπλή επίθεση (Μαξίμου και ειρηνιστών) προς την τότε απόφαση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ, των οποίων η θετική ψήφος στην συμφωνία κι όχι στην εγκατάσταση των patriots υπεκλάπη όπως αποδεικνύεται.
Μεταξύ άλλων σιωπά ο τότε πρόεδρος της ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ, που τον λέγανε αν θυμάμαι καλά Σωκράτη Φάμελο, ο τότε τομεάρχης άμυνας κ Αποστολάκης, η τότε τομεάρχης εξωτερικών κ Ρένα Δούρου αλλά κι ένας απλός βουλευτής που ουδόλως διαφοροποιήθηκε και λεγόταν Αλέξης Τσίπρας.
Κατά τρόπο μάλιστα όλως γελοίο και προκλητικό υιοθετούν την κριτική του Γαβριήλ Σακελλαρίδη κι εμμέσως του Mαξίμου, στήλες απηχούσες το rebranding. Επιχαίροντας ως πονηροί βλάχοι, δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι επιβεβαιώνουν πως όχι μόνο ο Βασιλιάς Αλέξης δεν ζει αλλά ούτε καν η γοργόνα του.
Θα πείτε και τι πειράζει; Ψιλοπειράζει γιατί η προς υπεράσπιση ιστορία ενός χώρου είναι ερευνητική του πίσω, ερμηνευτική του τώρα και προφητική του αύριο. Αν κι αυτά τα καταλαβαίνουν μόνον άνθρωποι με συνείδηση παράταξης κι όχι οι κακομοίρηδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια