Η κοινωνία κείται μακράν (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
Πολεμικό έτος το 2026 – κι ακόμη βρισκόμαστε μόλις στις αρχές του τρίτου μήνα. Ήδη ο αυτοαποκαλούμενος «πρόεδρος της ειρήνης» Τραμπ, έχει απαγάγει τον Μαδούρο παρεμβαίνοντας στα εσωτερικά της Βενεζουέλας, τον καιρό αυτό παίζει Risk στη Μέση Ανατολή επιτιθέμενος στο Ιράν, ενώ σειρά αναμένεται να πάρει η Κούβα. Υπάρχει βέβαια και μια «εκκρεμότητα» με την Γροιλανδία, ενώ μαίνεται και ο άλλος μεγάλος πόλεμος στην Ουκρανία.
Και έτος (προ)εκλογικό είναι το 2026 – μιλώντας για την Ελλάδα. Ουδείς γνωρίζει εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα «μπουμπουνίσει» πρόωρες κάλπες εκεί κατά το φθινόπωρο ή αν τελικώς θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στο τέλος της δεύτερης θητείας της κυβέρνησής του. Όλα αυτά επανεκτιμώνται διαρκώς και μέσα σε ένα τόσο ρευστό διεθνές περιβάλλον.
Πώς θα φτάσει όμως ο πρωθυπουργός μέχρι τις κάλπες; Και με ποια δεδομένα τελικά θα κριθεί;
Οι πολεμικές συγκρούσεις, ιστορικά συσπειρώνουν το εσωτερικό των άμεσα εμπλεκομένων, ενώ ταυτόχρονα, συντηρητικοποιούν το εσωτερικό (τις κοινωνίες) των περιφερειακών παικτών-παρατηρητών. Και το τελευταίο παράγει και πολιτικό αποτέλεσμα. Ο Μητσοτάκης δημοσκοπικά εδώ και καιρό «χαροπαλεύει» σ’ αυτή την γκρίζα ζώνη του «20λίγο»%, ενώ και τα περιθώρια λήψης πολιτικών πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να αλλάξουν το κλίμα εν μέσω ακρίβειας και υπό την σκιά σειράς σκανδάλων που την βαραίνουν, ήταν φανερό πως λιγόστευαν το τελευταίο διάστημα.
Για όσο διάστημα διαρκεί ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή όμως, η κυβέρνηση μπορεί να ευελπιστεί πως θα εισπράξει ό,τι της αναλογεί από το “rally ‘round the flag effect” (σ.σ. φαινόμενο συσπείρωσης γύρω από τη σημαία). Το φαινόμενο που παρατηρείται ιστορικά μέσα σε περιόδους εθνικής κρίσης όπως σε έναν πόλεμο, έπειτα από τρομοκρατικές επιθέσεις ή στη διάρκεια σοβαρών διεθνών εντάσεων ή υγειονομικών κρίσεων. Όταν η κοινωνία τείνει να αφήνει – προσωρινά – στο περιθώριο τις εσωτερικές πολιτικές της διαφωνίες και να «συσπειρώνεται» γύρω από την κυβέρνηση, από την «ηγεσία» – αναλόγως της περίπτωσης και στα εθνικά σύμβολα – αυξάνοντας τη δημόσια υποστήριξη προς αυτά.
Το «τουλάχιστον να υπάρχει σταθερότητα», «φοριέται» περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο. Και ήδη φορέθηκε μία φορά και με μεγάλη επιτυχία – αν κρίνει κανείς από τις τελευταίες εκλογές – κατά την περίοδο της πανδημίας. Γιατί να μην «φορεθεί» και τώρα; Θα φορεθεί. Φοριέται δηλαδή.
Και μια τόσο-όσο, μικρή δημοσκοπική ανάσα, είναι καλύτερη από το «ούτε ανάσα».
Οι μεγάλες κρίσεις όμως, παράγουν και μεγάλες οικονομικές. Κι αν αυτές προστίθενται σε ένα βιωμένο, σκληρό περιβάλλον ακρίβειας, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα για την κοινωνία. Δηλαδή για το εκλογικό σώμα. Διότι, δημοσκοπικά μιλώντας ξανά, η «ακρίβεια» διαχρονικά είναι αυτή που ανησυχεί περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, την πλειοψηφία του κόσμου. Κι αν «λεφτά υπάρχουν» ή σου δίνουν, τότε όλα καλά. Αν δεν υπάρχει σεντ τσακιστό όμως, τί γίνεται;
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμετώπισε την περίοδο της πανδημίας έχοντας το «μαξιλάρι» των 37 δισεκ. ευρώ που άφησε στα κρατικά ταμεία η κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά και τα τεράστια περιθώρια δημοσιονομικής χαλαρότητας που προσέφερε στα κράτη-μέλη της η ΕΕ.
Τώρα, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το πετρέλαιο – την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές – ξεπερνούσε τα 120 δολάρια το βαρέλι, ενώ και τα όσα συμβαίνουν στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ απ’ όπου διακινείται περίπου το 1/5 των φορτίων πετρελαίου παγκοσμίως, κάνουν ήδη τους αναλυτές να συζητούν για «σοβαρές συνέπειες στην αγορά». «Η κυβέρνηση θα βγάλει από την φαρέτρα της τα όπλα που χρησιμοποίησε στο παρελθόν», λένε τα προσκείμενα προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης. Εννοώντας προφανώς ως «όπλα», τα μέτρα τύπου «pass».
Το φάντασμα ενός νέου κύματος ακρίβειας που απειλεί να σαρώσει τα ερείπια της αγοράς, είναι πρωτοσέλιδο θέμα σήμερα τόσο στην εφημερίδα «Τα Νέα», όσο και στην «Εφημερίδα των Συντακτών». «Επίδομα καυσίμου. Πότε, πόσο και πως» γράφει η πρώτη, ενώ τίτλος στην δεύτερη κάνει λόγο για «Βόμβες κερδοσκοπίας».
«Μεγάλη αναταραχή υπέροχη κατάσταση». Όχι βέβαια για την κοινωνία που ήδη πρωταγωνιστεί σε ακόμη μια συνέχεια των Αγώνων Πείνας, αλλά για τους πρωταγωνιστές της καρτελοποιημένης αγοράς. Και τους κερδοσκόπους και για τον κάθε επιτήδειο. Ξανά.
Η κοινωνία κείται μακράν για την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια