Τι γίνεται με το «Αττικόν»;
Θεμιτοί οι «χρόνοι» του επενδυτή, αλλά υπάρχουν και οι «χρόνοι» της πόλης. Συνειδητοποιούν στην πλατεία Κοτζιά και στην οδό Μπουμπουλίνας το επείγον του πράγματος;
Τον περασμένο μήνα, στις 12 Φεβρουαρίου για την ακρίβεια, συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από εκείνο το φοβερό απόγευμα που πυρπολήθηκαν με βόμβες μολότοφ οι κινηματογράφοι «Αττικόν» και «Απόλλων» στην οδό Σταδίου.
Οι άθικτες από την πύρινη λαίλαπα αίθουσες ήταν και η μοναδική ρεαλιστική πηγή αισιοδοξίας για το αβέβαιο μέλλον του συγκροτήματος. Τελικά έπρεπε να περάσουν 11 ολόκληρα χρόνια για να λυθεί αρχικά ο γόρδιος δεσμός με τα δύο εμπλεκόμενα ιδρύματα και στη συνέχεια να αναζητηθεί και να βρεθεί αξιόπιστος επενδυτής: ο κ. Γιάννης Περρωτής, ως διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας υπηρεσιών και ανάπτυξης ακινήτων «Atria», προχώρησε σε συμφωνία μίσθωσης του ακινήτου για 50 χρόνια με τη διοίκηση του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών – Ιδρύματος Βούρου – Ευταξία, στην οποία και ανήκει το συγκρότημα.
Εξαρχής ο κ. Περρωτής εμφανίστηκε συγκρατημένος. Δεν υπήρχε ευκρινές επιχειρηματικό πλάνο, καθώς το συγκρότημα είναι κηρυγμένο ως διατηρητέο και διέπεται από αυστηρούς κανόνες προστασίας. Αυτό σημαίνει περιορισμένη ευελιξία τόσο ως προς τις παρεμβάσεις που θα έπρεπε να γίνουν στο κατεστραμμένο τμήμα του ακινήτου όσο και ως προς την εκπεφρασμένη επιθυμία του επενδυτικού σχήματος να εμπλουτίσει τις προσφερόμενες χρήσεις μέσα από την ανέγερση ξενοδοχειακής μονάδας σε ελεύθερο χώρο πίσω από τους κινηματογράφους.
Ενα ήδη περίπλοκο πρότζεκτ έγινε ακόμα πιο σύνθετο όταν αποκαλύφθηκαν δύο διαφορετικές περιπτώσεις χαρακτηρισμού του συγκροτήματος ως «επικίνδυνου», που θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Και να ήταν μόνον αυτές. Δικαστικές εκκρεμότητες, διαχειριστικές αβελτηρίες, ανυπαρξία σχεδίων και αδειών για το κτίριο, κρούσματα διαρρήξεων ροκάνισαν πολύτιμο χρόνο. Η υπόσχεση του κ. Περρωτή ότι θα υπήρχε υποχώρηση του εργοταξιακού παραπετάσματος προκειμένου το πεζοδρόμιο στο ύψος των κινηματογράφων να απελευθερωθεί στοιχειωδώς δεν φαίνεται να εκπληρώνεται, καθώς ο δήμος δεν είναι πεπεισμένος να απομακρύνει τα σχετικά προστατευτικά λόγω επικινδυνότητας του κτιρίου.
Σε επικοινωνία που είχαμε μαζί του μας διαβεβαίωσε ότι παρά τις καθυστερήσεις και τα εμπόδια που συναντούν σε καθημερινή βάση, η επένδυση εξακολουθεί να βρίσκεται σε ράγες. Και ελπίζει ότι σε ένα έτος από σήμερα θα είναι δυνατή η έκδοση της οικοδομικής άδειας έτσι ώστε να εκκινήσουν επιτέλους οι εργασίες που αναμένεται να διαρκέσουν 2-3 χρόνια. Αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο.
Ομως στην υπόθεση του «Αττικόν» δεν κάνουν εντύπωση μόνο οι καθυστερήσεις. Παρατηρείται διαχρονικά έλλειμμα ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Μάλλον τόσο ο επενδυτής όσο και ο Δήμος Αθηναίων και το υπουργείο Πολιτισμού δεν έχουν αντιληφθεί το τεράστιο ενδιαφέρον του κόσμου για το μέλλον των δύο κινηματογράφων. Δεν μιλάμε για ένα συνοικιακό σινεμά στο Παγκράτι ή στα Πατήσια. Εδώ πρόκειται για έναν βασικό στυλοβάτη της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής του κέντρου της Αθήνας. Επίσης, αγνοούμε πλήρως τις σχέσεις ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη. Θεμιτοί οι «χρόνοι» του επενδυτή, αλλά υπάρχουν και οι «χρόνοι» της πόλης. Συνειδητοποιούν στην πλατεία Κοτζιά και στην οδό Μπουμπουλίνας το επείγον του πράγματος; Οι υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού διευκολύνουν τον επενδυτή ή του κάνουν τη ζωή δύσκολη;
Ολες αυτές δεν είναι σκόρπιες δημοσιογραφικές ερωτήσεις. Καταγράφουν και εκπέμπουν μια ευρύτερη αγωνία για το μέλλον ενός ισχυρού σημείου αναφοράς της πόλης, που παραμένει για 14η χρονιά βυθισμένο στο σκοτάδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια