Η νέα γενιά κρατάει τα νοσοκομεία όρθια
Eιδικευόμενοι γιατροί
08.03.26 15:17 Ντάνι Βέργου
Την ώρα που ο υπουργός Υγείας συνοδεία των δυνάμεων καταστολής κόβει κορδέλες στα αναγκαία ανακαινισμένα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής και μιλάει για «νέο ΕΣΥ», μόλις φύγουν οι τηλεοπτικές κάμερες η πραγματικότητα έχει άλλη όψη. Στους διαδρόμους των δημόσιων νοσοκομείων εκτυλίσσεται μια καθημερινότητα που απέχει πολύ από τις επίσημες εξαγγελίες και μοιάζει περισσότερο με μαραθώνιο αντοχής παρά με οργανωμένη λειτουργία ενός σύγχρονου συστήματος υγείας.
Ξημερώματα στα επείγοντα μεγάλου νοσοκομείου. Ασθενοφόρα φτάνουν με θόρυβο το ένα μετά το άλλο. Φορεία σχηματίζουν άτυπες ουρές στους διαδρόμους. Βαριά περιστατικά στην πλειονότητά τους. Πίσω από τις πόρτες των εξεταστηρίων περισσότερα φορεία κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Συγγενείς και φίλοι περιμένουν ανήσυχοι να φωνάξουν το επίθετο του δικού τους ανθρώπου. Κάτω από τον ψυχρό φωτισμό του νοσοκομείου ο αέρας μυρίζει αντισηπτικό και κούραση.
Από το βάθος του διαδρόμου, τρεις ειδικευόμενοι γιατροί, η μία με μπλε και άλλοι δύο με πράσινες ποδιές και το στηθοσκόπιο τυλιγμένο στον λαιμό, τρέχουν προς την έξοδο του τμήματος, ενώ από το βάθος ακούγονται σειρήνες ασθενοφόρων. Εχουν ήδη συμπληρώσει δεκαεννιά ώρες δουλειάς και συνεχίζουν. Σε λίγες ώρες θα συμπληρώσουν εικοσιτετράωρο στο νοσοκομείο. Αλλά ούτε τότε θα φύγουν. Θα συνεχίσουν κανονικά στο πρωινό πρόγραμμα της κλινικής.
«Κάποια στιγμή δεν καταλαβαίνεις αν είναι πρωί ή βράδυ», μας λέει η Βαλεντίνα Καραντάνα, ειδικευόμενη παθολογίας στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικόν». Το σύστημα λειτουργεί πάνω στους ώμους της νέας γενιάς επιστημόνων που καλούνται την ώρα που θα έπρεπε να εκπαιδεύονται να εργαστούν ατελείωτες ώρες κάτω από μεγάλη πίεση προκειμένου να κρατήσουν όρθιο ένα σύστημα με ακραίες ελλείψεις προσωπικού και συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες ασθενών.
«Οι ειδικευόμενοι γιατροί αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της καθημερινής λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων», συνοψίζει μιλώντας στην «Εφ.Συν» ο Γιώργος Σιδέρης, πρόεδρος της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών-Πειραιά (ΕΙΝΑΠ).
Οι αεικίνητοι ειδικευόμενοι γιατροί τρέχουν από τα επείγοντα στις κλινικές, παίρνουν ιστορικά, αίμα, αναλαμβάνουν όλη τη γραφειοκρατία, απαντούν σε συγγενείς, χειρίζονται μηχανήματα στο χειρουργείο, σηκώνουν τηλέφωνα. Καλύπτουν όλα τα κενά σε μόνιμο προσωπικό, που δεν είναι λίγα, αντιθέτως είναι δεκάδες χιλιάδες. Η εκπαίδευση -που θεωρητικά αποτελεί τον βασικό σκοπό της ειδικότητας- περνά σε δεύτερη μοίρα. Η καθημερινότητα που περιγράφουν στο ΕΣΥ είναι εργασιακή γαλέρα.
«Οι ώρες είναι ατελείωτες, με μέσο όρο τις 72 ώρες την εβδομάδα, που μπορεί να εκτοξευθούν στις 85, στις 90 και στις 100», περιγράφει ο Παναγιώτης Ιωαννίδης. Ο ειδικευόμενος ορθοπεδικός στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιά μας λέει ότι ζήτημα είναι να μη δουλεύουν 5 μέρες κάθε μήνα! Οι ειδικευόμενοι στη χώρα μας είναι σε καθεστώς μόνιμης εφημερίας.
Κατάχρηση στην Ελλάδα
Ενώ όλα τα ευρωπαϊκά συστήματα υγείας βασίζονται ώς έναν βαθμό στην εργασία των ειδικευόμενων, η χώρα μας κάνει κατάχρηση του νέου επιστημονικού δυναμικού.
Ευρωπαϊκή μελέτη για τις συνθήκες εργασίας των ειδικευόμενων γιατρών που δημοσιεύτηκε πρόσφατα αποτυπώνει με αριθμούς αυτό που οι ίδιοι περιγράφουν εδώ και χρόνια ως «κανονικότητα». Η έρευνα της European Junior Doctors (REST-JD Report 2025), με περισσότερες από 6.000 απαντήσεις από 26 χώρες, δείχνει ότι οι ειδικευόμενοι στην Ευρώπη εργάζονται κατά μέσο όρο 57 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή πολύ πάνω από το τυπικό 40ωρο και σημαντικά πάνω από το ανώτατο όριο των 48 ωρών που προβλέπει η ευρωπαϊκή οδηγία για τον χρόνο εργασίας.
Ομως η Ελλάδα αποτελεί ακραία περίπτωση. Ο μέσος εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας των ειδικευόμενων γιατρών στη χώρα μας, σύμφωνα με τη μελέτη, φτάνει περίπου τις 72 ώρες – ο υψηλότερος ανάμεσα στις χώρες που εξετάστηκαν.
Σχεδόν όλοι οι ειδικευόμενοι γιατροί πραγματοποιούν 24ωρες εφημερίες, ενώ η πλειονότητα εργάζεται και σε νυχτερινές βάρδιες πολλές φορές τον μήνα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η διάρκεια των βαρδιών. Είναι και η συστηματική υπερωρία χωρίς αποζημίωση: σχεδόν 9 στους 10 ειδικευόμενους δηλώνουν ότι δουλεύουν υπερωριακά, ενώ περίπου το 69% αυτών των ωρών δεν πληρώνεται ούτε αντισταθμίζεται με ρεπό. Σε ένα σύστημα με τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, γερασμένο ιατρικό δυναμικό και συνεχή πίεση στις εφημερίες, σαν αυτό της χώρας μας, οι νέοι γιατροί αποτελούν την πιο ευέλικτη και την πιο φτηνή λύση.
Για τους ειδικευόμενους στη χώρα μας, που μένουν στο σύστημα υγείας από 4 μέχρι 6 χρόνια, το δίλημμα είναι υπαρκτό: Να συνεχίσουν σε ένα σύστημα απάνθρωπο που πριν καν ξεκινήσουν την καριέρα τους τους έχει εξαντλήσει ή να αναζητήσουν σε άλλες χώρες εργασία με όρους ανθρώπινους;
Στις τρεις το πρωί, πάντως, στα επείγοντα δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιες σκέψεις.
Τα ασθενοφόρα συνεχίζουν να φτάνουν με εκκωφαντικό θόρυβο. Και οι ειδικευόμενοι ήδη τρέχουν προς την έξοδο.
Δήλωση στην «Εφ.Συν.»
Γιώργος Σιδέρης, πρόεδρος ΕΙΝΑΠ (Ενωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας-Πειραιά)
Οι ειδικευόμενοι γιατροί αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της καθημερινής λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων. Εργάζονται σε συνθήκες εξαντλητικής εντατικοποίησης, τα 10ωρα είναι καθεστώς σε πολλές ειδικότητες, το ρεπό είναι άγνωστη λέξη, δεκάδες είναι οι απλήρωτες ώρες υπερωρίας, πέρα από τις εφημερίες. Το ωρομίσθιο των εφημεριών είναι εξευτελιστικό, 5,32 ευρώ την ώρα. Μαζί με αυτά οι ειδικευόμενοι καλούνται να καλύψουν κενά, να κάνουν τον τραυματιοφορέα, να κάνουν γραμματειακή υποστήριξη, ακόμα και να εφημερεύουν για κλινικές άσχετες με την ειδικότητά τους. Στην Αττική, το 40% των χειρουργικών αιθουσών είναι κλειστές, πώς θα εκπαιδευτούν οι ειδικευόμενοι των χειρουργικών ειδικοτήτων; Χρόνος για διάβασμα και εκπαίδευση, ανύπαρκτος. Καλούνται να πληρώνουν ακριβά ακόμα και για να συμμετάσχουν σε συνέδρια και σεμινάρια απαραίτητα για την εξέλιξή τους.
Ολες οι κυβερνήσεις που πέρασαν αδιαφόρησαν επιδεικτικά για τους νέους γιατρούς γιατί ακριβώς αδιαφορούν για την υγεία του λαού μας. Τους θεωρούσαν και τους θεωρούν αναλώσιμους, φτηνούς, ευέλικτους, χωρίς δικαιώματα. Μετά από χρόνια, τους θυμούνται αρχίζοντας τις γνωστές υποκριτικές κορόνες για το «brain drain» (διαρροή ταλέντων) και τους νέους επιστήμονες της χώρας.
Τα δίκαια αιτήματα της ΕΙΝΑΠ και των ειδικευόμενων της χώρας αφορούν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ουσιαστική εκπαίδευση. Θα έπρεπε σήμερα να είναι αυτονόητες η αύξηση των θέσεων ειδικευόμενων, η επαρκής στελέχωση των νοσοκομείων, η σύγχρονη, δωρεάν επιστημονική εκπαίδευση με ευθύνη του κράτους, η τήρηση του ωραρίου και των νόμιμων ρεπό μετά τις εφημερίες, καθώς και οι αξιοπρεπείς αμοιβές. Φαίνεται ότι δεν είναι. Χρειάζεται να αγωνιστούμε».
«Σπάει κόκαλα η έλλειψη προσωπικού»
Παναγιώτης Ιωαννίδης, ειδικευόμενος ορθοπεδικός Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιά
«Οι ώρες είναι ατελείωτες, με μέσο όρο τις 72 ώρες την εβδομάδα, που μπορεί να εκτοξευθούν στις 85, στις 90 και στις 100», λέει μιλώντας στην «Εφ.Συν.» ο Παναγιώτης Ιωαννίδης. Ο ειδικευόμενος ορθοπεδικός στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιά, που βρίσκεται στο πέμπτο από το σύνολο των έξι χρόνων της ειδικότητας, μας λέει ότι ζήτημα είναι μέσα στον μήνα να κάθεται 5 μέρες!
«Τις μέρες γενικής εφημερίας -προβλέπονται 7 κάθε μήνα- ο ειδικευόμενος γιατρός συμπληρώνει 24 ώρες στο νοσοκομείο - από τις 8 το πρωί μέχρι τις 8 το επόμενο πρωί. Τις υπόλοιπες μέρες κλειστής εφημερίας -Δευτέρα με Παρασκευή- ισχύει το ωράριο 8 το πρωί μέχρι 3 το μεσημέρι, το οποίο ξεχειλώνει, ειδικά αν είμαστε στο χειρουργείο. Ο χρόνος αυτός φυσικά είναι απλήρωτος», μας λέει και προσθέτει ότι «ούτε το ρεπό μετά την εφημερία, που προβλέπει ο νόμος, τηρείται. Οσον αφορά τα Σαββατοκύριακα, προβλέπεται ότι οι ειδικευόμενοι γιατροί εργάζονται ένα τον μήνα, το οποίο κι αυτό καταπατάται».
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δημιουργείται από τις αμέτρητες ελλείψεις προσωπικού, εξηγεί, που έχουν αποτέλεσμα την ελλιπή εκπαίδευση των ειδικευόμενων. «Σπάει κόκαλα η έλλειψη προσωπικού», λέει χαρακτηριστικά και προσθέτει ότι «για τις χειρουργικές ειδικότητες αυτό σημαίνει ότι οι νέοι χειρουργοί δεν εκπαιδεύονται επαρκώς, επομένως δεν έχουν επαρκείς γνώσεις, ούτε κατάρτιση».
«Εκτός της εξουθένωσης, που πολλές φορές μπαίνει εμπόδιο ώστε να μπορέσεις να κατανοήσεις ένα περιστατικό ή να καταφέρεις να διαβάσεις στον ελεύθερο χρόνο σου, πολλές φορές αναγκαζόμαστε να καλύπτουμε ιατρεία μόνοι μας χωρίς την παρουσία ειδικευμένου γιατρού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην άσκηση της ιατρικής, αλλά και για τους ασθενείς μας», υπογραμμίζει.
Τραγικό αποτέλεσμα των ελλείψεων είναι η ανάπτυξη μιας νοοτροπίας «όπως όπως», μας λέει ο Π. Ιωαννίδης και εξηγεί: «Εμείς είμαστε εκπαιδευόμενοι γιατροί. Αν δεν δούμε πώς αντιμετωπίζεται άρτια ένα περιστατικό από τους ειδικευμένους γιατρούς, αναπτύσσουμε μια νοοτροπία “όπως όπως”: Οπως νομίζουμε, όπως καταλαβαίνουμε από το διάβασμά μας, όπως όπως...».
Σε ειδικότητες σαν την ορθοπεδική, την ουρολογία ή τη νευροχειρουργική είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί χειρουργείο. «Ακόμα και μέσα στο χειρουργείο είμαστε αναγκασμένοι να βρισκόμαστε μακριά από το πεδίο, όπου θα έπρεπε να είμαστε για να μαθαίνουμε», συμπληρώνει. Είναι ευρέως διαδεδομένη πρακτική σε πολλά χειρουργεία οι ειδικευόμενοι χειρουργοί να καλούνται να καλύψουν τις ελλείψεις ακτινολόγων. «Χειριζόμαστε μηχανήματα όπως το ακτινοσκοπικό C-Arm, επειδή δεν υπάρχουν ακτινολόγοι, και αναγκαζόμαστε να είμαστε απομακρυσμένοι από εκεί που συμβαίνει η δράση».
Τραγική είναι και η πραγματικότητα με τις πολλές κλειστές χειρουργικές αίθουσες, που έχουν αποτέλεσμα τα μειωμένα χειρουργεία. «Οι αίθουσες υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχει προσωπικό (τραυματιοφορείς, γιατροί, νοσηλευτές κ.λπ.) ούτε εξοπλισμός κι αυτό μεταφράζεται σε τεράστιες αναμονές για τους ασθενείς και σε περιστατικά που λιμνάζουν στα κρεβάτια. Περιστατικά που σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία πρέπει να χειρουργηθούν εντός 24ώρου και που αναγκάζονται από τις ελλείψεις να περιμένουν εβδομάδα ή και περισσότερο».
Στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας λειτουργούν οι 7 από τις 10 χειρουργικές αίθουσες. Κάθε αίθουσα μετράει καθημερινά από 3 μέχρι 10 χειρουργεία, ανάλογα με την ειδικότητα και τη σοβαρότητα.
«Εξοργιστικό», λέει ο Παναγιώτης είναι το γεγονός ότι «η κυβέρνηση σε αυτό ήρθε να βάλει τα απογευματινά χειρουργεία, ως συνέχεια της εμπορευματικής λειτουργίας, τα οποία θεωρούμε ότι είναι μια κοροϊδία, αφού εξαναγκάζει ειδικευμένους να εργάζονται σε αυτά, προκειμένου να βγάλουν έναν αξιοπρεπή μισθό». Οι ειδικευμένοι, από την πλευρά τους, «αποφεύγουν την πρωινή λειτουργία και προτιμούν την απογευματινή, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει το κενό, τόσο στην πρωινή λειτουργία όσο και στην εκπαίδευση των ειδικευόμενων, ενώ μας καλούν και εμάς να συμμετέχουμε στην απογευματινή λειτουργία, για να καλύψουμε την εκπαίδευσή μας, σαν να μην έφταναν οι 72 ώρες». Και συνοψίζει: «Είμαστε απέναντι στα απογευματινά χειρουργεία, στηρίζουμε τη δημόσια και δωρεάν υγεία».
Η επιστήμη προχωράει και υπάρχουν πλέον προσομοιωτές χειρουργείου (λαπαροσκοπικοί, αρθροσκοπικοί), «προκειμένου να μη μαθαίνουμε πάνω στους ασθενείς. Τέτοια μηχανήματα διαθέτει το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικόν», στα οποία θα έπρεπε να εκπαιδευόμαστε στον ελεύθερο χρόνο μας, ο οποίος φυσικά είναι ανύπαρκτος», αναφέρει.
Σημαντικά όσον αφορά την εκπαίδευση των ειδικευόμενων γιατρών είναι και τα επιστημονικά συνέδρια, «τα οποία καλούμαστε να πληρώσουμε από την τσέπη μας, μας στοιχίζουν εκατοντάδες ευρώ, φυσικά αν καταφέρουμε να βρούμε 5 ή 6 μέρες κενές. Το κράτος δεν τα καλύπτει, ενώ κάποιες φορές τα καλύπτουν οι φαρμακευτικές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στη σχέση εξάρτησης που δημιουργείται».
Ελεύθερος χρόνος; «Ζωή έξω από το νοσοκομείο δεν υπάρχει», ξεκαθαρίζει ο Π. Ιωαννίδης. «Χρειαζόμαστε άλλωστε εκτός από χρόνο για ξεκούραση και χρόνο για διάβασμα, πριν από κάθε χειρουργείο ή για τις εξετάσεις που δίνουμε».
«Δεν προλαβαίνουμε καθόλου να διαβάσουμε, είμαστε όλη μέρα στο νοσοκομείο»
Βαλεντίνα Καραντάνα, ειδικευόμενη παθολογίας, Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικόν»
«Περνάνε πάρα πολλά περιστατικά από τα χέρια μας, παίρνουμε πάρα πολλές αποφάσεις και έχουμε πάρα πολλές ευθύνες», μας λέει η Βαλεντίνα Καραντάνα, ειδικευόμενη παθολογίας στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικόν».
Το βασικό πρόβλημα όλων των ειδικευόμενων παθολογίας είναι οι ατελείωτες ώρες εργασίας: «Ξεκινάμε το πρωί στις 7 και τελειώνουμε στις 7 το βράδυ, καθημερινά. Τις μέρες της εφημερίας δουλεύουμε 24 ώρες. Δεδομένου αυτού του φόρτου εργασίας, δεν παίρνουμε ποτέ ρεπό.
»Ατελείωτη δουλειά. Βλέπουμε πάρα πολλούς ασθενείς. Βαριά, δύσκολα περιστατικά, πολλά σε ράντζα, ορισμένα μπορεί να χρειάζονται διερεύνηση, κάποια θα έπρεπε να έχουν άλλη φροντίδα, σε καλύτερες συνθήκες, για παράδειγμα σε Μονάδες Αυξημένης Φροντίδας», περιγράφει η ειδικευόμενη, που διανύει το τέταρτο από πέντε συνολικά χρόνια ειδικότητας στην παθολογία.
Από άποψη εκπαίδευσης «δεν προλαβαίνουμε καθόλου να διαβάσουμε, δεδομένου ότι είμαστε όλη μέρα στο νοσοκομείο. Δεν προλαβαίνουμε να πάμε σε συνέδρια ή να γράψουμε για ένα περιστατικό ή να παρουσιάσουμε κάτι ενδιαφέρον. Ουσιαστικά δεν υπάρχει καθοδήγηση, ούτε χρόνος να ασχοληθούμε πιο βαθιά με την επιστήμη μας, το κάνουμε βάσει της εμπειρίας μας, δηλαδή από όλα τα περιστατικά που έχουμε δει», σημειώνει.
Ο μισθός; «Είναι πολύ λίγος σε σχέση με την ευθύνη που καλείται να αναλάβει ο ειδικευόμενος. Εχει πάρα πολλές κρατήσεις μετά από τη φορολογία και εν τέλει είναι πολύ χαμηλότερος σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα».
Για τον παθολόγο υπάρχουν πολλές επιλογές: ιατρείο, δημόσιο ή ιδιωτικό νοσοκομείο. «Το δύσκολο είναι ότι στο δημόσιο σύστημα υγείας δεν γίνονται προσλήψεις, παρά μόνο επικουρικών με διετείς συμβάσεις», παρ’ όλα αυτά η Βαλεντίνα θα επέλεγε το ΕΣΥ: «Εδώ θέλω να μείνω, μου αρέσει το νοσοκομείο και η ζωή μέσα σε αυτό».
Σε έναν έφηβο που σκέφτεται να γίνει γιατρός θα έλεγε να το σκεφτεί. «Δεν θα τον αποθάρρυνα, αλλά θα του έλεγα να το σκεφτεί. Πρέπει να έχει στον νου του ότι τουλάχιστον τα χρόνια της ειδικότητας οι συνθήκες είναι δύσκολες, η ευθύνη μεγάλη και οι γνώσεις λίγες, σε ένα σύστημα όπου δεν υπάρχει πρόληψη και πρόσβαση σε όλες τις εξετάσεις.
»Θα του μιλούσα για το πώς εργάζονται οι ειδικευόμενοι και οι επιμελητές, για τις ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό, αλλά και άλλων ειδικοτήτων, όπως και τις τεράστιες ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή, σε εργαστήρια και για τις καθυστερήσεις στη διάγνωση και τη θεραπεία».
Από τις πιο σκληρές πτυχές του ΕΣΥ είναι η έλλειψη πρόληψης, που έχει αποτέλεσμα να «αντιμετωπίζουμε καταστάσεις που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί. Εγκεφαλικά και εμφράγματα που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί με τον έλεγχο της πίεσης, της χοληστερίνης και του σακχάρου. Πολλές αναπνευστικές ασθένειες που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τους απαραίτητους εμβολιασμούς. Ακόμα και κακοήθειες που έχουν αυξηθεί σε σχέση με παλιότερα, ειδικά σε ένα νοσοκομείο όπως είναι το Αττικόν που βρίσκεται στη δυτική Αττική, όπου ζουν χαμηλά κοινωνικο-οικονομικά στρώματα», μας λέει και προσθέτει: «Ομως, δεν υπάρχουν δημόσιες δομές να απευθυνθούν οι άνθρωποι πριν έρθουν στο νοσοκομείο σε επίπεδο πρόληψης ή αφού φύγουν από εδώ, ώστε να συνεχίσουν να παρακολουθούνται».
Σκληρή πραγματικότητα είναι και τα ράντζα που παραμένουν καθημερινότητα του ΕΣΥ, επισημαίνει η Β. Καραντάνα: «Τα ράντζα δυσχεραίνουν πολύ το έργο μας. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να εξετάζεις τους ασθενείς σου στα ράντζα. Να τους παρακολουθείς αν παίρνουν σωστά τα φάρμακά τους, τους ορούς τους. Να πρέπει να γίνουν όλα όσα πρέπει στους διαδρόμους, με τους ίδιους να είναι περισσότερο εκτεθειμένοι σε νοσοκομειακές λοιμώξεις από τους εργαζόμενους και τους συνοδούς, να μην μπορούν ούτε να ξεκουραστούν, να κοιμηθούν ή να τραφούν σωστά».
Στάση εργασίας
Τετάρτη 11 Μαρτίου - Μέρα πανελλαδικής δράσης
Στάση εργασίας 12.00-15.00 έχει προκηρύξει η ΟΕΝΓΕ για τους ειδικευόμενους γιατρούς.
Στην Αθήνα έχει προγραμματιστεί κινητοποίηση στις 13.30 στο υπουργείο Υγείας.
Δεν υπάρχουν σχόλια