Ηκυβέρνηση εμπλέκεται  σταδιακά στον πόλεμο και συγχρόνως παίζει όλο και περισσότερο το χαρτί του πολέμου για εσωτερικούς λόγους, τόνισε ο Στέλιος Κούλογλου σε διαδοχικές συνεντεύξεις του. Η «ομίχλη του πολέμου» καλύπτει τα σκάνδαλα, τις υποκλοπές και την ακρίβεια που θα παρουσιαστεί ως εισαγόμενη.

Μιλώντας στους τηλεοπτικούς σταθμούς ITV Ιωαννίνων (Βλάσης Ντόκας),TRT Θεσσαλίας (Σωτήρης Πολύζος) και στο ράδιο FLASH 99.4 (Γιάννης Μαγκριώτης) της Θεσσαλονίκης, ο Σ. Κούλογλου τόνισε ότι η εμπλοκή της χώρας δημιουργεί κινδύνους και η εθνική στρατηγική έπρεπε να είναι ανάλογη με της Ισπανίας. Μακριά από τον πόλεμο.

Αντίθετα, πρόσθεσε, δεν αποκλείεται η πολεμική ατμόσφαιρα να χρησιμοποιηθεί από τον κ. Μητσοτάκη για την επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων. Πιο αναλυτικά:

Η σχεδόν μηδενική αντίδραση της ΕΕ στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου

Βλέπουμε έναν αξιολύπητο Γερμανό καγκελάριο να λέει ότι «δεν τον ενδιαφέρει και πολύ» το διεθνές δίκαιο. Προσοχή, αυτή είναι μια πάρα πολύ ανησυχητική δήλωση: η Γερμανία εξοπλίζεται, θέλει να γίνει η πρώτη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη και δηλώνει ότι δεν την ενδιαφέρει ιδιαίτερα το διεθνές δίκαιο. Συμπέρασμα: τα πράγματα πάνε  σε πολύ επικίνδυνη κατεύθυνση.

Αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στη Γερμανία· είναι γενικότερο φαινόμενο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με ελάχιστες νησίδες αντίστασης. Μια τέτοια νησίδα είναι η Ισπανία, όπου η κυβέρνηση Σοσιαλιστών-Αριστεράς υπερασπίζεται τη διεθνή νομιμότητα.

Ο Χίτλερ και ο πόλεμος

Ο πόλεμος αυτός αφορά πρωτίστως τα πετρέλαια του Ιράν, τη γεωπολιτική ηγεμονία του Ισραήλ στην περιοχή — και, συνάμα, την προσπάθεια να εξασφαλιστεί η παραμονή του Νετανιάχου στην εξουσία. Όσο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο αποφεύγει  το ειδικό δικαστήριο όπου αντιμετωπίζει κατηγορίες για διαφθορά.

Από την άλλη μεριά, το καθεστώς του Ιράν παίζει τα ρέστα του: είναι ζήτημα επιβίωσης και θα αγωνιστεί μέχρι τέλους. Η τακτική του είναι να εξαπλώσει τη διένεξη, να προκαλέσει απώλειες — ακόμα και σε στρατιώτες των ΗΠΑ — ώστε να δημιουργηθούν πολιτικά προβλήματα στην Ουάσιγκτον.

Κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί η κατάσταση. Στενοί συνεργάτες του Ντόναλντ Τραμπ λένε ότι στην πρώτη θητεία του είπε κάποια στιγμή ότι ζήλευε για ορισμένα πράγματα τον Χίτλερ. Φαίνεται ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν τον έχει διαβάσει καλά. Όπως έλεγε ο ίδιος ο Χίτλερ, όταν ξεκινάς πόλεμο, μπαίνεις σε ένα «κλειστό μαύρο δωμάτιο»: δεν ξέρεις τι θ’ αντιμετωπίσεις.

Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν

Το Ιράν δεν είναι Ιράκ. Το Ιράν είναι μια πολύ μεγάλη χώρα, με έκταση μεγαλύτερη από ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη και πληθυσμό που προσεγγίζει τα 100 εκατομμύρια.

Παρότι το καθεστώς έχει πρόσφατα καταστείλει βίαια και βάρβαρα δημοκρατικές διαδηλώσεις, εξακολουθεί να έχει κοινωνικά στηρίγματα: μια μερίδα του πληθυσμού τρέφεται οικονομικά — και ιδεολογικά — από το καθεστώς.

Δεν είναι εύκολο να ανατραπεί, πολύ περισσότερο σε συνθήκες βομβαρδισμού: όταν πέφτει βροχή από βόμβες, οι άνθρωποι φοβούνται και τείνουν να συσπειρώνονται γύρω από την εξουσία.

Οι δημοκρατικοί πολίτες του Ιράν έχουν βρεθεί σε τρομερό δίλημμα: να στηρίξουν μια κυβέρνηση που τους έχει δολοφονήσει  ή να υποστηρίξουν την ξένη επέμβαση με τους βομβαρδισμούς και τα αθώα θύματα;

Θα πληγούν βαριά οι υποδομές του Ιράν. Το καθεστώς πιθανότατα θα επιβιώσει, αλλά με σοβαρή φθορά και αποδυνάμωση. Ενδεχομένως να ακολουθήσει μακρά φάση κοινωνικής έντασης πριν γίνουν αλλαγές.

Το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας του 1999 δείχνει ότι ο βομβαρδισμός δεν φέρνει απαραίτητα άμεση αλλαγή καθεστώτος. Ο Μιλόσεβιτς έπεσε αργότερα.

Η τακτική της Μαφίας

Προκαλεί εντύπωση ότι το ιρανικό καθεστώς στο επίπεδο της κορυφής δεν είχε προφανώς προετοιμαστεί επαρκώς, αν και όλοι γνωρίζαμε ότι υπήρχε  ένταση και επίκειτο επίθεση.

Κάποιοι λένε ότι οι Ιρανοί «παγιδεύτηκαν», καθώς υπήρχαν ραντεβού και συναντήσεις διπλωματικών αντιπροσωπειών. Εδώ οι επιτιθέμενοι χρησιμοποίησαν την τακτική της Μαφίας. Μια οικογένεια προσποιείται ότι διαπραγματεύεται και ξαφνικά σκοτώνει την αντίπαλη. Πρέπει να είχαν ξεσηκώσει την τακτική από κανένα επεισόδιο του Νονού.

Η κυβέρνηση αξιοποιεί τον πόλεμο

Στο ζήτημα των φρεγατών: δεν έχει ξεκαθαριστεί αν όντως η Κύπρος ζήτησε ελληνικές φρεγάτες ή αν αυτό ξεκίνησε με πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς. Από ό,τι γνωρίζω είπε ο Στέλιος Κούλογλου, ο πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης, όταν ενημέρωσε τα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο, δεν έθεσε το ενδεχόμενο ελληνικών φρεγατών — άρα πιθανόν να ήταν πρωτοβουλία της Αθήνας που φυσικά αποδέχθηκε η Κύπρος.

Το κυβερνητικό στρατόπεδο αρχίζει να παίζει πολύ έντονα το χαρτί του πολέμου, δημιουργώτνας με την κατάλληλη προπαγάνδα προϋποθέσεις συσπείρωσης γύρω από την κυβέρνηση. Επιπλέον δημιουργείται ένα πολιτικό περιβάλλον όπου, με επίκληση εθνικών κινδύνων, μπορούν να ληφθούν αποφάσεις με μικρότερη κοινοβουλευτική διαφάνεια.

Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς

Αυτό δημιουργεί την υπόνοια ότι, αν κριθεί αναγκαίο, θα μπορούσαν να γίνουν και αιφνιδιαστικές εκλογές — όχι το πιο πιθανό σενάριο, αλλά πιθανόν όχι και αδύνατο. Χρησιμοποιείται το «κλίμα κινδύνου» για να επισκιάσει προβλήματα όπως η ακρίβεια.

Θα υπάρξει ρητορική του τύπου «σφίξτε το ζωνάρι» και «τώρα προέχει η ασφάλεια», με συνέπεια τα κοινωνικά προβλήματα να υποβιβαστούν σε δεύτερο πλάνο. Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς.