Το Πάρτυ (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Η διαφθορά και τα συμφέροντα που υποσχέθηκε να εξαλείψει ο άριστος των αρίστων, αποτελούν πλέον τα κεντρικά χαρακτηριστικά της επταετίας Μητσοτάκη.
«Η σήψη που διαβρώνει την καρδιά της Ελλάδας είναι πλέον εμφανής σε όλους», έγραφε σε άρθρο του στους New York Times ο Αλεξάντερ Κλαπ, στις 22 Αυγούστου 2022. Ήταν η εποχή όπου ακριβώς ένα μήνα πριν δημοσιευθεί το άρθρο, είχε σκάσει μέσα στο κατακαλόκαιρο, μαζί με τον τζίτζικα και το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Το είχα ξεχάσει το δημοσίευμα είναι η αλήθεια και μου το θύμισε τις προάλλες, ο δικός μας εδώ στο thefaq.gr, ο καλός συνάδελφος, Μιχάλης Παπαδόπουλος, που ‘χει μνήμη ελέφαντα. Και μου θύμισε επίσης το πόσο είχε ενοχληθεί εκείνη την εποχή, το καθεστώς Μητσοτάκη – γιατί καθεστώς είναι, μη γελιέστε και κυρίως μην σας ξεγελούν. Καθεστώς είναι, με κυβερνητικά χαρακτηριστικά.
Τον Απρίλιο του 2018, μιλώντας σε ακροατήριο βιομηχάνων και επιχειρηματιών, ως αρχηγός της «αξιωματικής αντιπολιτεύσεως» εκείνη την εποχή, o Μητσοτάκης δήλωνε πως «είμαι αποφασισμένος να δημιουργήσω μια κυβέρνηση με τους πραγματικά καλύτερους ανθρώπους». Υπογραμμίζοντας δε, πως υπό την δική του ηγεσία, τα δεινά του παρελθόντος, δηλαδή ο νεποτισμός και η διαφθορά δεν θα γίνονταν πλέον ανεκτά. Με τίποτα. Που να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Αλλά, γύρισε.
Ποιοι ήταν αυτοί οι «πραγματικά καλύτεροι», οι «άριστοι»; Ανάμεσά τους και όσοι αναφέρονται στην δεύτερη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που διαβιβάστηκε αρμοδίως στον Άρειο Πάγο (και θα διαβιβαστεί και στη Βουλή), η οποία προέκυψε από τις έρευνες της αρμόδιας ευρωπαίας εισαγγελέως, Λάουρας Κοβέσι.
Ήταν για παράδειγμα ο «τα κάστρα δεν πέφτουν», ο «είναι ντροπή και ντρέπομαι», ο πανταχού παρών Κώστας Αχ. Καραμανλής, ήταν ο φίλος και συμμαθητής του πρωθυπουργού στο Κολέγιο Αθηνών Σπύρος Λιβανός, που διετέλεσε και υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης την επίμαχη περίοδο του 2021 που διερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Ήταν (ακόμη ένας γόνος της συντηρητικής παρατάξεως) ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, ήταν και ο Κωνσταντίνος Σκρέκας, αλλά και η Φωτεινή Αραμπατζή, όπως ήταν και ο Κώστας Τσιάρας που ανέλαβε να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και ο Νότης Μηταράκης. Ήταν επίσης ο Δημήτρης Βαρτζόπουλος, ο Μάξιμος Σενετάκης, ο Χρήστος Μπουκώρος, η
Κατερίνα Παπακώστα, αλλά και οι Βασίλειος Βασιλειάδης και Θεόφιλος Λεονταρίδης.
Ξεχνάω κάποιον; Γιατί είναι τόσοι πολλοί πια…
Έρεε άφθονο το ευρωπαϊκό χρήμα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το πάρτυ που στήθηκε – στην υγεία των κορόιδων – ήταν πιο αξέχαστο κι από αυτό του Κηλαηδόνη στην Βουλιαγμένη. Κι όταν ρέει άφθονο το χρήμα, υπάρχουν συναλλαγές. Κι όταν υπάρχουν συναλλαγές, υπάρχει και πάρε-δώσε. Κι αν το «πάρε» είναι πλέον ξεκάθαρο σε τι αφορά (σε επιδοτήσεις, σε απίστευτα χρηματικά ποσά που διαμοιράστηκαν σε κολλητούς, κονεδιάρηδες αυλικούς και κομματάρχες κι έγιναν Φεράρι κι όχι μόνο), το… «δώσε» σε τι αφορούσε; Γιατί κανείς δεν μοιράζει χρήματα, ειδικά τέτοια ποσά, για την ψυχή της μανούλας του – ή έστω για την ψυχή «της παρατάξεως».
Μιλώντας για το πελατειακό κράτος χθες, ο λαλίστατος Άδωνις Γεωργιάδης, έλεγε πως είναι γνωστό ότι οι πολίτες δεν πάνε στα γραφεία των βουλευτών για να συζητήσουν για τις απόψεις του Τραμπ για το ΝΑΤΟ. Και αν αυτό ισχύει, αν αυτό αποτελεί κοινό μυστικό, ότι για άλλο λόγο πάνε, τότε η απάντηση είναι οι «χάρες». Σου κάνω το ρουσφέτι; Με ψηφίζεις. Σου δίνω επιδοτήσεις; Ξανά, με ψηφίζεις.
Η διαφθορά και τα συμφέροντα που υποσχέθηκε να εξαλείψει ο άριστος των αρίστων, αποτελούν πλέον τα κεντρικά χαρακτηριστικά της επταετίας Μητσοτάκη. Κι αν σε αυτό το πλαίσιο προστεθεί και το σκάνδαλο των υποκλοπών, δηλαδή η τουλάχιστον περίεργη αν όχι ύποπτη σιωπή των παρακολουθούμενων (που θα φανεί στο μέλλον αν ήταν και εκβιαζόμενοι), τότε γίνεται σαφές πως το ελληνικό κράτος, πίσω από την κουρτίνα, κρύβει την βαθύτερη εκδοχή της σήψης.
Κι ακριβώς με αυτά – πέραν των καταστροφικών συνεπειών που αποτυπώνονται έτσι κι αλλιώς στην οικονομία, αλλά και πέραν της μηδενικής υπομονής μιας κοινωνίας που βράζει ενώ συγχρόνως την διαπερνά, όχι άδικα, και η καχυποψία για τους πάντες και τα πάντα – θα κληθεί να αναμετρηθεί η επόμενη κυβέρνηση. Με το ριζωμένο, βαθύ (παρα)κράτος που θα αφήσει πίσω του, το καθεστώς Μητσοτάκη. Το οποίο στο μεσοδιάστημα θα γίνει και το εργαλείο για να επιστρέψει ξανά, σε μελλοντικό χρόνο, η Δεξιά στα πράγματα. Γιατί ιστορικά, έτσι γίνεται πάντα. Για να μην κοροϊδευόμαστε.
Η Δεξιά κάνει το πάρτυ, οι αριστερές-προοδευτικές δυνάμεις καλούνται να μαζέψουν και κυρίως να πληρώσουν τα σπασμένα.
Οι πιο φανατικοί του θαυμαστές και υπερασπιστές του Μητσοτάκη, ακόμη πάντως θυμούνται την «ιστορική του ομιλία στο Κογκρέσο». Εκεί όπου χρειάστηκε να μιλήσει για 40 ολοκληρα λεπτά για να καταφέρει να πείσει για την αναγκαιότητα της κοινωνικής εμπιστοσύνης και των ισχυρών θεσμών. Είχε πει μάλιστα πως, «οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την αλαζονεία, τον εξτρεμισμό και την υπερβολή ως τις χειρότερες απειλές για τη δημοκρατία».
Είχαν δίκιο οι αρχαίοι Έλληνες.
Δεν υπάρχουν σχόλια