Νέα Αλαζονεία (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» του μάτσο Αυγενάκη, φτάσαμε στο «γιατί είμαι ωραίος» του πιο κυριλέ Λαζαρίδη. Και το «ποιος να το περίμενε;» είναι πια περιττό – τουλάχιστον για τους στοιχειωδώς σκεπτόμενους, που ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης (ναι!), ανεξαρτήτα από ο,τιδήποτε, αντιλαμβάνονται και συμφωνούν στο μίνιμουμ: Στο ότι πλέον δεν μιλάμε «απλώς» για μια «κυβέρνηση σκανδάλων» που έτσι κι αλλιώς τέτοια κυβέρνηση είναι, αλλά ταυτόχρονα μιλάμε και για μια «κυβέρνηση αλαζόνων».
Γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κάποιος όσα – όχι και λίγα – έχουν συμβεί και συνεχίζουν να γίνονται; Κι αυτό ενώ φαίνεται πως θα συμβούν κι άλλα.
Άλλωστε προλαβαίνουν – για λίγο ακόμη.
Η υπόθεση Λαζαρίδη όμως, έχει δυο σκέλη. Το ένα αφορά στο πτυχίο του και στα τυπικά προσόντα που απαιτούνταν για να διοριστεί κάποιος στις θέσεις που διορίστηκε και δεν είχε. Το άλλο αφορά στον τρόπο με τον οποίο τόσο ο ίδιος, όσο κυρίως η κυβέρνηση, το σύστημα του πολιτικού του προϊσταμένου, επέλεξαν (τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές) να τη διαχειριστούν. Δηλαδή με τόνους σιωπής και με δικαιολογίες φθηνότερες από pass.
Και αν το πρώτο πρέπει, ως οφείλουν, να το δουν οι αρμόδιες υπηρεσίες και τα υπόλοιπα αν χρειαστεί η Δικαιοσύνη, το δεύτερο σκέλος… δικαιώνει τον Μάκη!
…ποιος είναι ο Μάκης;
Μα, ο Βορίδης, που μαρτυρούσε την μεγάλη γαλάζια αλήθεια όταν αναφερόμενος στον τρόπο στελέχωσης θέσεων στο Δημόσιο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δήλωνε «και ποιους να βάζαμε, τους ξένους; Τους ξένους να βάζαμε;».
Δικός τους το κράτος, δικοί τους και οι διαχειριστές του.
Είναι πασιφανές (πάντα ήταν), πως η χιλιοτραγουδισμένη «αριστεία» της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν τίποτε περισσότερο παρά φούμαρα. Ακόμη ένα ρητορικό σχήμα. Και για την ακρίβεια, ακόμη ένα όπλο στην επικοινωνιακή τους φαρέτρα που στόχευε (και τελικά πέτυχε) την δολοφονία χαρακτήρα των πολιτικών τους αντιπάλων. Κι αυτή η επιχείρηση που στήθηκε μεθοδικά και απόλαυσε και την σκανδαλώδη υποστήριξη μεγάλου μέρους των ΜΜΕ, αν κρίνει κανείς από το εκλογικό αποτέλεσμα του 2019 αλλά κι από εκείνο του 2023, έπιασε τόπο.
Η υπόθεση Λαζαρίδη όμως, δεν έρχεται σε «νεκρό χρόνο» για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Και παρά το γεγονός πως ο ίδιος, όπως ξεκαθάρισε χθες στο Open, δεν προτίθεται να παραιτηθεί, η ιστορία του προστίθεται στο αυριανό «μενού» της συζήτησης στην Βουλή για το κράτος Δικαίου. Εκεί όπου σαφώς η κουβέντα θα ανοίξει για τα καλά και για το σκάνδαλο των υποκλοπών και για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και για τον Λαζαρίδη – ο οποίος παρεμπιπτόντως διορίστηκε από τον Μητσοτάκη στην θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης για να καθαρίσει το τοπίο μετά το πάρτυ, την διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων.
Το ρεπορτάζ πάντως – και για να μην ξαναπέφτει κανείς από τα σύννεφα – λέει πως ο πρωθυπουργός θα επιμείνει στη βασική θέση περί «διαχρονικών παθογενειών» επιχειρώντας πάλι να κάνει διασπορά ευθυνών, ενώ κρίνεται ως μάλλον οξύμωρο το γεγονός πως θα αναφερθεί και στις κυβερνητικές παρεμβάσεις για την ενίσχυση του κράτους Δικαίου.
Συγχρόνως, πάντα σύμφωνα με πληροφορίες του ρεπορτάζ, θα επικαλεστεί και τη βελτίωση της βαθμολογίας της χώρας μας στα θέματα Δικαίου από διεθνείς οργανισμούς, αλλά και από τον Economist. Ο οποίος Economist τώρα «είναι καλός», αλλά όταν γράφει για την ακρίβεια στην Ελλάδα, είναι… σε διατεταγμένη υπηρεσία και όργανο των… αριστερών. Οι οποίοι, όπως είπε χθες και ο Λαζαρίδης, είναι και τεμπέληδες.
Απέναντί του όμως ο Μητσοτάκης αύριο, θα έχει όλη την αντιπολίτευση – τουλάχιστον το αριστερό και προοδευτικό της κομμάτι που στο σύνολό του αντιλαμβάνεται πως όταν δεν υπάρχει λογοδοσία, πλήττεται το κράτος Δικαίου. Κι όταν το τελευταίο πληγώνεται, αυτή που ματώνει τελικά είναι η ίδια η Δημοκρατία. Η κανονική Δημοκρατία. Όχι η Νέα.
Δεν υπάρχουν σχόλια