Μην κοιτάς την δουλίτσα σου (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Μέρες περισυλλογής οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας. Κι αξίζει να μπαίνει κανείς σε αυτή τη διαδικασία της περισυλλογής, όχι θεολογικά, όχι μόνο αυτή την περίοδο, αλλά έστω και τώρα. Για να σκεφτεί ουσιαστικά, να εμβαθύνει στα όσα όχι και λίγα, συμβαίνουν. Να επιχειρήσει, να δοκιμάσει να μετακινήσει τη σκέψη του πέρα από τα στενά όρια της ατομικότητας. Να χωρέσει εντός της, και τον άλλον.
Πραγματική υπέρβαση, αν το καλοσκεφτείς.
Να σταθεί για παράδειγμα σε κάτι που μοιάζει ή κατάντησε να γίνει, «οικείο». Και ίσως γι’ αυτό να περνά και σχεδόν απαρατήρητο. Να σταθεί σε εκείνους που δεν μπορούν αυτές τις μέρες να γιορτάσουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Και όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά διότι η πραγματικότητα «της τσέπης» τους, δεν τους το επιτρέπει.
Να σταθεί σε αυτό το ρημάδι το «δεν βγαίνει», που βασανίζει πια εκατομμύρια συμπολίτες μας, αλλά έχει γίνει φράση καθημερινή, σχεδόν ουδέτερη – πιο αδιάφορη κι από την πιο τυπική, νυσταγμένη «καλημέρα» στο γραφείο.
Κι αν σταθεί σε αυτά, ίσως και να κοιτάξει και λίγο πιο πέρα. Να σταθεί στα μέρη όπου ο θάνατος καταγράφεται πια σε πραγματικό χρόνο και απαθώς μεταδίδεται live σαν «ακόμη μία είδηση». Να σταθεί με τη σκέψη και τον εναπομείναντα λογισμό του, στα μέρη του κόσμου όπου άνθρωποι σφαγιάζονται μέρα-μεσημέρι, όπως συμβαίνει τον καιρό αυτό στην Μέση Ανατολή. Στο όνομα μιας… «θεϊκής αποστολής», σαν αυτή που ο Νετανιάχου υπόσχεται να φέρει εις πέρας, ενώ τρέχουν ποταμοί αίματος στον Λίβανο – μετά από την Γάζα. Στο όνομα ενός Θεού (άραγε ποιος Θεός είν’ αυτός;) που επιστρατεύεται σαν εκπαιδευμένος κομάντο και από τον Τραμπ, ώστε να νομιμοποιηθούν όσα εγκληματικά κι αδικαιολόγητα διαπράττει.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προφανώς και δεν είναι από τους ανθρώπους αυτούς. Γιατί στην περίπτωσή του, η διαδικασία της περισυλλογής απαιτεί πρωτίστως πολιτικό θάρρος, όπως όμως αποτελεί και πολιτική αυτοτέλεια – όχι εξαρτήσεις. Και οι πράξεις του έχουν αποδείξει πως δεν διαθέτει τίποτα από τα δύο. Άλλωστε εάν τα διέθετε, χθες το βράδυ μιλώντας στην Κριστιάν Άμανπουρ, δεν θα διανοούνταν να χαρακτηρίσει ως «εντελώς αντιπαραγωγική» την δολοφονία 254 ανθρώπων και τον τραυματισμό πάνω από 1100 χθες στον Λίβανο, από τους ισραηλινούς πυραύλους.
Για τον Μητσοτάκη, οι δολοφονημένοι δεν είναι δολοφονημένοι, αλλά πιθανώς κάτι άλλο. Όπως και οι νεκροί δεν είναι νεκροί, αλλά ενδεχομένως κάτι διαφορετικό. Η βία απογυμνώνεται από το νόημά της, βιάζεται και μετατρέπεται σε κάτι εντελώς επσταϊνικά, αρρωστημένα «διαχειρίσιμο», σχεδόν σε ένα «τεχνικής φύσης» ζήτημα. Και η γλώσσα καταντά να μην περιγράφει την πραγματικότητα. Αλλά να την… εκτοπίζει, υιοθετώντας κι αυτή τελικά, τις ισραηλινές «επιχειρησιακές» πρακτικές.
Τις προάλλες ο φίλος μου ο Βασίλης, μου θύμισε πως ο Ουίλιαμ Μπάροουζ, δεκαετίες πίσω, έγραφε ότι «δεν υπάρχει τίποτα πιο προκλητικό από το να κοιτάς τη δουλίτσα σου». Σε έναν κόσμο που έχει εκπαιδευτεί «να κοιτά τη δουλίτσα του» και συγχρόνως, μαζικά να αποδέχεται την ονοματοδοσία του θανάτου και της δολοφονίας ανθρώπων ως διαδικασία «αντιπαραγωγική», δεν απομένουν και πολλά περιθώρια. Ούτε και πολλές επιλογές. Και η προσευχή ή η βαθιά πίστη πως «θα αλλάξουν τα πράγματα» από μόνες τους, δεν αρκούν.
Άλλωστε ιστορικά, ποτέ ο κόσμος δεν άλλαξε με ευχές. Όσο θερμές ή καλές κι αν ήταν.
Οπότε, όσο μπορείτε, να σκέφτεστε – και καλές γιορτές!
Δεν υπάρχουν σχόλια