Καθεστώς; (γιατί όχι;)
4 Απριλίου 2026
Αν και οι προτάσεις με προλαβαίνουν.. Αλήθεια, γιατί είστε τόσο αντίθετοι με τα Καθεστώτα; Θέλετε να τους κάνετε να παραιτηθούν ένας ένας;
Φανταστείτε την Ελλάδα σε ένα Καθεστώς..
Θα μπορούσαμε να έχουμε μια χούφτα εφοπλιστών και επιχειρήσεων φίλων τους, δηλαδή το 1% του πληθυσμού, να κατέχει όλο τον πλούτο του έθνους, τα πάντα - τα ΜΜΕ, τις τράπεζες, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα γήπεδα.
Θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε τους πλούσιους φίλους μας να γίνουν ακόμη πλουσιότεροι, μειώνοντας τους φόρους τους, επωμιζόμενοι εμείς και διασώζοντάς τους, όταν δανείζουν και χάνουν.
Θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε τις ανάγκες των φτωχών γύρω μας, για δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση.
Θα μπορούσαμε να θεωρούμε, εντελώς φυσιολογικό και απαραίτητο, να παρακολουθούμε δημοσιογράφους, Υπουργοί, αρχηγοί αντιπολίτευσης, βουλευτές, αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων, ταυτόχρονα από ένα ή περισσότερα άτομα, τους φίλους τους και μετά να μας λένε ότι «δεν γνώριζαν τίποτα». Εγώ θα τους πίστευα.
Θα μπορούσαμε να κάνουμε νοθευμένες εκλογές. Ν' ακούμε τις επιτυχίες ανάμειξης σε ξένους πολέμους.
Θα μπορούσαμε να έχουμε 57 ανθρώπους νεκρούς σε μια σύγκρουση τρένων από αμέλειες δεκαετίας και να στείλουμε άμεσα σε δίκη μόνον έναν..σταθμάρχη.
Τα μέσα ενημέρωσης φαίνονταν πολλά που δεν, άσχετα αν στην πραγματικότητα που ανήκαν στον ίδιο άνθρωπο, που μπορεί να έχει και μια ομάδα ποδοσφαίρου ή και (ναρκο)πλοία. Και μέσα από αυτά να κατανοήσουμε πολιτικές που φαντάζουν αρχικά ενάντιες στα συμφέροντά μας, ενώ...δεν είναι.
Θα μπορούσαμε να δούμε να κάνουμε pushbacks σε πρόσφυγες στο Αιγαίο χωρίς τύψεις και να μας λένε ότι φταίει η Frontex. Αυτή φταίει.
Θα μπορούσαμε ν' ακούμε για συμβάσεις σε φίλους, χωρίς διαγωνισμό και να το λέμε «αποτελεσματική διακυβέρνηση».
Θα μπορούσα να κλειστούμε στο σπίτι για καναδυό χρόνια και να στείλουμε μηνύματα για να πάμε να αγοράσουμε ή να βγάλουμε το σκύλο μας μια βόλτα. Δεν θα'ταν ένα ευχάριστο αστείο;
Θα μπορούσαμε να έχουμε κρατικά κανάλια να μας ενημερώνουν για τρομοκράτες μετανάστες που θα μας πάρουν τις δουλειές και τις εγκληματίες που θα θέσει σε κίνδυνο τη ζωή μας και να ψηφίσουμε τα εθνοσωτήρια Κυβέρνηση που θα μας απαλλάξει από αυτούς.
Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε τις φυλακές μσς με μία συγκεκριμένη ομάδα συνανθρώπων μας, ακόμη και για ένα περίεργο αποτύπωμα σε μια σακούλα και κανείς να μην διαμαρτυρείται, ενώ κάποιοι άλλοι - που θα έπρεπε - δεν είναι μαζί τους.
Κυρίως όμως, θα μπορούσα να είμαστε περήφανοι για ένα «Κράτος Δικαίου», κάθε φορά που πιάνουν μια γιαγιά που πουλάει πλεκτά στο δρόμο χωρίς ανάδειξη.
Ξέρω πως αυτό είναι δύσκολο να το φανταστούμε εμείς οι Έλληνες, αλλά παρακαλώ, ας προσπαθήσουμε και ίσως τα καταφέρουμε.
Στηρίξτε και Διαδώσατε το Αίτημά μου, για την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών στην πλατφόρμα αυτή, κοινοποιώντας το σε γνωστούς και φίλους
Αν και τα γεγονότα προχωρούν πιο γρήγορα — αλλά σοβαρά, γιατί είσαι τόσο αντίθετος με τα Καθεστώτα; Θέλεις να παραιτηθούν ένα προς ένα;
Φανταστείτε την Ελλάδα υπό καθεστώς...
Θα μπορούσαμε να έχουμε μια χούφτα εφοπλιστές και τους επιχειρηματίες φίλους τους — δηλαδή, το 1% του πληθυσμού — που θα κατέχουν όλο τον πλούτο του έθνους, τα πάντα: τα μέσα ενημέρωσης, τις τράπεζες, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα στάδια.
Θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε τους πλούσιους φίλους μας να γίνουν ακόμη πιο πλούσιοι μειώνοντας τους φόρους τους, ενώ εμείς οι ίδιοι επωμιζόμαστε το βάρος και τους διασώζουμε όποτε δανείζονται και χάνουν.
Θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε τις ανάγκες των φτωχών γύρω μας — για δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση.
Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε απολύτως φυσιολογικό και απαραίτητο δημοσιογράφοι, υπουργοί, ηγέτες της αντιπολίτευσης, βουλευτές και αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων να παρακολουθούνται ταυτόχρονα από ένα ή περισσότερα άτομα, μαζί με τις οικογένειές τους — και στη συνέχεια να μας λένε ότι «δεν γνώριζαν τίποτα γι' αυτό». Θα τους πίστευα.
Θα μπορούσαμε να διασφαλίσουμε νοθευμένες εκλογές. Θα μπορούσαμε να ακούμε θριαμβευτικές αναφορές για τη συμμετοχή μας σε ξένους πολέμους.
Θα μπορούσαμε να έχουμε 57 νεκρούς σε μια σιδηροδρομική σύγκρουση που προκλήθηκε από αμέλεια μιας δεκαετίας — και μόνο ένα άτομο να παραπεμφθεί γρήγορα σε δίκη: ένας σταθμάρχης.
Τα μέσα ενημέρωσης θα φαίνονταν πολυάριθμα και ανεξάρτητα, άσχετα αν στην πραγματικότητα ανήκαν στο ίδιο άτομο, το οποίο μπορεί επίσης να κατέχει μια ποδοσφαιρική ομάδα ή ακόμα και κάποια (ναρκο)πλοία. Και μέσω αυτών, θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε πολιτικές που αρχικά φαίνονται αντίθετες προς τα συμφέροντά μας — ενώ, στην πραγματικότητα, δεν είναι.
Θα μπορούσαμε να παρακολουθούμε τις επαναπροωθήσεις προσφύγων στο Αιγαίο, χωρίς τύψεις, και να μας λένε ότι φταίει η Frontex. Είναι λάθος της Frontex.
Θα μπορούσαμε να ακούμε για συμβάσεις που ανατίθενται σε φίλους, χωρίς ανταγωνιστική προσφορά, και να το αποκαλούμε «αποτελεσματική διακυβέρνηση».
Θα μπορούσαμε να είμαστε κλειδωμένοι στα σπίτια μας για μερικά χρόνια, στέλνοντας μηνύματα απλώς για να πάμε στο σούπερ μάρκετ ή να βγάλουμε βόλτα τον σκύλο μας. Δεν θα ήταν ένα απολαυστικό μικρό αστείο;
Θα μπορούσαμε να έχουμε κρατικά κανάλια να μας ενημερώνουν για τρομοκράτες μετανάστες που θα μας κλέψουν τις δουλειές και για εγκληματίες που θα θέσουν σε κίνδυνο τις ζωές μας — και θα μπορούσαμε να ψηφίσουμε για την κυβέρνηση που θα σώσει το έθνος και θα μας απαλλάξει από αυτούς.
Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε τις φυλακές μας με μια συγκεκριμένη ομάδα συμπολιτών μας — ακόμη και για ένα ύποπτο δακτυλικό αποτύπωμα σε μια τσάντα — και κανείς δεν θα διαμαρτυρόταν, ενώ κάποιοι άλλοι, που θα έπρεπε να είναι εκεί δίπλα τους, δεν θα το κάνουν.
Πάνω απ' όλα, όμως, θα μπορούσαμε να νιώθουμε περήφανοι για το «Κράτος Δικαίου» μας κάθε φορά που έπιαναν μια ηλικιωμένη γυναίκα να πουλάει πλεκτά στον δρόμο χωρίς απόδειξη.
Ξέρω ότι είναι δύσκολο για εμάς τους Έλληνες να το φανταστούμε, αλλά σας παρακαλώ — ας προσπαθήσουμε και ίσως τα καταφέρουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια