Παναγιώτης Τζανετής / Πρωτομαγιά της κιβδηλείας;
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Προαναγγέλθηκε ότι είναι έτοιμο και θα αναρτηθεί την Πρωτομαγιά το μανιφέστο Σιακαντάρη με το οποίο πρόκειται, όπως λένε, να εκδηλωθεί η … νέα Φιλική Εταιρεία. Η πολιτική ως τέχνη των συμβολισμών είναι μια προσέγγιση γνωστή παλαιόθεν ωστόσο το περίσσο χαλάει το ίσο.
Συχνά για αφηρημένες μάχες των συμβολισμών θυσιάζονταν πολλά, ακόμη κι άνθρωποι. Κλασσικό τέτοιο παράδειγμα αποτέλεσε η μάχη του Βερολίνου (16 Απριλίου – 2 Μαΐου 1945) όπου ο Στάλιν επιθυμούσε διακαώς να συμπέσει η κατάληψη με την Πρωτομαγιά του 1945 και θυσίασε γι’ αυτό πολλούς μαχητές του Κόκκινου Στρατού. Αλλά κι ο εκπνέων χιτλερισμός, από την άλλη, επίσης θυσίασε τις τελευταίες του δυνάμεις προκειμένου να μην επιτευχθεί εγκαίρως, το κατά τα άλλα αναπόφευκτο.
Τσίπρας
Ο κ. Τσίπρας τελευταία έχει κάνει ένα κλικ δεξιά και πάντως σίγουρα όχι τα τρία κλικ αριστερά! Άφησε λοιπόν ήσυχο τον Βελουχιώτη στην Λαμία, τις τράπεζες στον Χουλιαράκη, εγκατέλειψε το ανυπότακτο ύφος Μελανσόν και φόρεσε στους Δελφούς τον κορσέ του συστημικού προκειμένου να μην ταράξει, λέει, το κατεστημένο. Τζάμπα ο κόπος του γιατί το κατεστημένο έχει πάψει προ πολλού να ταράζεται και πόσω μάλλον με τα λεγόμενα Τσίπρα. Το πολιτικό πρόβλημα του κ. Τσίπρα δεν είναι μην τρομάξει κανένα κατεστημένο αλλά η τρωθείσα αξιοπιστία του στην ευρεία συμμαχία των μη προνομιούχων με την οποία έδωσε επανειλημμένα ραντεβού, όπου δεν εμφανίστηκε ποτέ.
Τα έχει ξαναπεί τα «κεντροαριστερά» αλλά αποδείχθηκε ότι είχε μεγάλο έλλειμμα αυθεντικότητας. Αποδείχτηκε δηλαδή ότι ήταν ένας παραδοσιακότατος αριστερός που απλώς για λόγους συμφεροντολογικούς, «έκανε» τον κεντροαριστερό.
Αντίστροφα είχε κινηθεί ο Ανδρέας που ενώ ήταν κεντροαριστερός κατάφερε ειλικρινώς να εκφράσει τα οράματα, τις ιδέες, τους ανθρώπους και τα συνθήματα και της παραδοσιακής Αριστεράς. Δεν είναι δηλαδή κάτι κακό αυτό, απλώς απαιτεί ειλικρίνεια και δεξιότητες που εδώ εμφανώς λείπουν. Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας …
Μετά την δημόσια παρωδία συνεδρίου στο gazi live (Νοε 2024) με τα συνθηματικά Δράμαλης/Τσιριγώτη, φάνηκε ότι το κομμάτι αυτό της ελληνικής αριστεράς δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με τον σταλινισμό (73 χρόνια μετά, νισάφι πια …) Πόσο πιθανό είναι λοιπόν μετά από όσα είδαν με τα ματάκια τους όλοι οι Έλληνες να θεωρήσει κανείς τον κ. Τσίπρα κεντροαριστερό, ριμπράντινγκ ή πολύ περισσότερο να του πιστώσει το «πρωτείο δημοκρατίας» που επικαλείται ενώ τον περιβάλουν οι πρωταγωνιστές του ρέκβιεμ της παρακμής;
Ανδρουλάκης
Η φετινή εργατική πρωτομαγιά θα βρει τον κ. Ανδρουλάκη να μας εξηγεί με έμφαση την βλαπτική επίδραση του επικίνδυνου Μητσοτάκη επί των θεσμών της Δικαιοσύνης. Φαντάζομαι ότι ο κ. Παναγόπουλος ως πρόεδρος της ΓΣΕΕ στην εξέδρα αποτελεί την καλύτερη απόδειξη της ριζικά ανανεωμένης θεώρησης του ΠΑΣΟΚ για τους θεσμούς και μάλιστα όχι εκεί που δεν του πέφτει πολύ λόγος (πχ δικαιοσύνη) αλλά ακριβώς εκεί που του πέφτει (πχ συνδικαλισμός).
Είναι το ίδιο προβληματάκι αξιοπιστίας που είχε και στο θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ με την περιφερειακή αυτοδιοίκηση Κρήτης του υβριδικού κ. Σταύρου Αρναουτάκη και τον τραγικό αντιπεριφερειάρχη του επι των αγροτικών κ.Τζεδάκη στην Εξεταστική, εκεί όπου τον κατέστησε ήρωα ο γνωστός ευεργέτης της Αντιπολίτευσης κ. Μακάριος Λαζαρίδης, παριστάνοντας τον νταή.
Για όσους βλέπουν όμως πέραν της μακαριότητας, η λεκτική ένταση της κριτικής δεν προσθέτει και πολλά όταν το παρελθόν και το παρόν αμφισβητούν την αξιοπιστία που εγγυάσαι για το μέλλον. Δεν αρκεί λοιπόν για το ΠΑΣΟΚ το να μην ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Αυτός είναι αναγκαίος αλλά όχι και ικανός όρος. Προφανώς ο κ. Ανδρουλάκης λέγοντας σήμερα τον Μητσοτάκη επικίνδυνο, εμπράκτως κάνει αυτοκριτική για τον Βενιζέλο της απολύτου ταύτισης ή για την Φώφη Γεννηματά που προθυμοποιείτο το 2019 να δώσει ψήφο ανοχής αν τυχόν ο Επικίνδυνος δεν έπιανε τους 150 ή ακόμη καλύτερα για το 2018 που είπε για την συμφωνία των Πρεσπών του κόσμου τις ανοησίες μαζί με τον Επικίνδυνο.
Σε κάθε περίπτωση, η ταύτιση με την δεξιά ήταν η μια ντουλάπα με σκελετούς που παρέλαβε ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ προ πενταετίας (Δεκ 2021) και με την βοήθεια των Δημητριάδη, Ντίλιαν, Λοβέρδου μπορεί να πει κανείς ότι την ξεβρώμισε.
Υπάρχει όμως κι άλλη μία ντουλάπα με σκελετούς, την οποία δεν την ακούμπησε ποτέ. Όταν ισχυρίζεται ότι απέναντι στον Μητσοτάκη εκπροσωπεί την εντιμότητα, κινδυνεύει να του πέσουν στο κεφάλι όχι μόνο τα κάδρα του Μένιου, του Άκη, του Γιάννου και των μισών υπουργών του Σημίτη αλλά κι ο θηριώδης Παναγόπουλος με μια μακρά σειρά στελεχών του συνδικαλισμού και της αυτοδιοίκησης που αποτέλεσαν επι μακρόν μαχητική πτέρυγα του «επιτελικού κράτους» του κ. Επικίνδυνου.
Καμία αναφορά δεν γίνεται όμως από το ΠΑΣΟΚ στις μελανές σελίδες του κυβερνητικού παρελθόντος του και στο πως το πάθημα (4,5%) του έγινε μάθημα. Ώρες-ώρες φαίνεται μάλιστα σαν να περιμένει να του ζητήσουν συγγνώμη τα εκατομμύρια ψηφοφόρων, που το εγκατέλειψαν κάποτε λόγω κάποιας παρεξήγησης. Καμία παρεξήγηση δεν υπήρξε τότε ούτε και σήμερα υπάρχει κανένας λαός λωτοφάγων.
Η εμφάνιση δέκα ή δεκαπέντε νέων προσώπων που λόγω της φυσικής ηλικίας τους στερούνται κυβερνητικού παρελθόντος, δεν εγγυάται τίποτε. Πόσω μάλλον που η στρογγυλάδα τους κι η φιλαυτία τους θυμίζουν έντονα τα γενιτσαρικά τάγματα των Πιερρακάκη, Λιβάνιου, Σκέρτσου και Θεμιστοκλέους τα οποία είναι πιο αδίστακτα από την γενιά των απόμαχων Χρυσοχοΐδη-Φλωρίδη-Λοβέρδου-Μενδώνη κλπ. Για να μην πούμε ότι όσοι προξενητές και προξενήτρες πήγαν όλους αυτούς στην ΝΔ, έχουν πλέον εκδηλώσει νόστο για τον σοσιαλισμό κι επανήλθαν στο ΠΑΣΟΚ.
Εναλλακτικά
Την Παρασκευή συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον θάνατο του Αλέξανδρου Παναγούλη (Πρωτομαγιά 1976). Ο μεγαλύτερος ήρωας του Έθνους και της δημοκρατικής παράταξης ήταν ένας ανεξάρτητος-μεμονωμένος. Δεν ήταν παράγωγο κανενός κομματικού σωλήνα ούτε κάποιας μυστικής ιεραρχίας. Ήταν γέννημα της βάσης του λαού, της οικογενειακής ανατροφής και της αρετής τής ανδρείας.
Κι ήταν ένας από αυτούς που σηματοδότησαν την φορτισμένη στην Ελλάδα έννοια του Κέντρου, που τολμά σήμερα να την καταχράται κάποιος με το επώνυμο του Εφιάλτη της Αποστασίας. Κέντρο στην Ελλάδα σημαίνει Παναγούλης, Μανδηλαράς, και Μουστακλής ενώ Αποστασία σήμαινε Νόβας, Τσιριμώκος και πάνω απ’ όλα Μητσοτάκης. Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει.
Θα πει κανείς όλα αυτά είναι παλιά και ξεπερασμένα, που τα θυμήθηκες; Το πόσο ξεπερασμένα είναι φαίνεται στην σημερινή αγωνιώδη συζήτηση περί εισαγγελέων. Από την μια είναι τα φερέφωνα της υποκρισίας που προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Τζαβέλα ως Κοβέσι, όταν οι σμπίροι του Αφεντικού δεν ωρύονται «αυθορμήτως, ως αγανακτισμένοι πολίτες» κατά της Ρουμάνας που μας προσβάλει. Από την άλλη είναι ένας λαός που δεν έχει πάψει να ελπίζει στην δικαιοσύνη παρά τα όσα έχει δει. Αγωνιά κι ελπίζει σε ανθρώπους που θα υψώσουν ανάστημα ως δικαστές και θα επιδείξουν του Σαρτζετάκη το απαράμιλλο θάρρος. Σαν χθες ακούγεται η μυριόστομη φωνή του πλήθους που απευθυνόταν στον εισαγγελέα στην κηδεία του Παναγούλη: «Τσεβά, γίνου Σαρτζετάκης!»
Στο όνομα του Αλέξανδρου Παναγούλη και του ακόμη ανικανοποίητου αιτήματος περί δικαιοσύνης οι δυνάμεις που και πάλι έρχονται από την βάση κι από τα τραγικά τους βιώματα, όπως η κ Μαρία Καρυστιανού, ας επιδιώξουν με την βοήθεια διακεκριμένων νομικών όπως ο τ ΠτΔ κ. Παυλόπουλος, ο κ Ράμμος, ο κ Ρουπακιώτης κά την ανάπτυξη μιας πρωτοβουλίας νομικών για ενδελεχή συζήτηση κι αναζήτηση σε βάθος λύσεων για το θέμα της δικαιοσύνης.
Για την περιπόθητη σύγκλειση ιδού πεδίον δόξης λαμπρό: Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ, η οποία ημέρα πλέον είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια