Βαγγέλης Βενιζέλος: Αντινομία
Σε τελευταία ανάλυση, χωρίς «Βενιζέλους» ο κοινοβουλευτισμός χάνει την αίγλη του.
Αν δούμε από μακριά την εικόνα της σημερινής Βουλής, αυτό που θα προκύψει ανάγλυφα είναι η απουσία κοινοβουλευτικών προσώπων με εκτόπισμα άλλων εποχών.
Δεν υπάρχουν πλέον αγορητές, για τους οποίους να αδειάζει το καφενείο της Βουλής από βουλευτές όλων των κομμάτων, προκειμένου να τους ακούσουν. Οι περισσότεροι από όσους ανεβαίνουν στο βήμα, απλώς διαβάζουν κείμενα που τους έχουν γράψει άλλοι. Μερικοί μάλιστα δυσκολεύονται και να τα διαβάσουν.
Έχουν μείνει πίσω οι εποχές που οι κοινοβουλευτικές αγορεύσεις, ανεξάρτητα από πολιτικές θέσεις που υποστήριζαν, ήταν μαθήματα ρητορικής. Διαμάντια ανάδειξης της ελληνικής γλώσσας, ως στοιχείου επιχειρηματολογίας, απόδοσης εννοιών και προσωπικής εκφραστικότητας. Σχεδόν μαγικές παραστάσεις λόγου με ουσία και δύναμη πειθούς. Όποιο και αν ήταν το πολιτικό φρόνημα του ομιλητή.
Οι σημερινοί ομιλητές, ειδικά στην τρέχουσα σύνθεση της Βουλής, ούτε καν πλησιάζουν σε ρητορική ικανότητα κοινοβουλευτικούς «προγόνους», όπως ο Κανελλόπουλος, ο «Γέρος» Παπανδρέου, ο Καρτάλης, ο Ηλιού ή ο Κύρκος.
Από τους πολιτικούς αρχηγούς της Μεταπολίτευσης μετά την συναρπαστική παρουσία του Ανδρέα Παπανδρέου και τον «άχαρο» αλλά στιβαρό λόγο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο τελευταίος των Μοϊκανών ήταν ο Τσίπρας και προηγουμένως ο νεότερος Καραμανλής. Δεν είναι θέμα ευφράδειας. Αυτό που βαραίνει είναι η συνολική παρουσία στην αίθουσα.
Πάντως, από αυτή την άποψη, στη σημερινή Ν.Δ. ξεχωρίζει κυρίως η Ντόρα Μπακογιάννη. Παρότι την έχει «βιδώσει» στο περιθώριο ο αδελφός της, πριν καν γίνει πρωθυπουργός, έχει κάποιες από τις πατρικές κοινοβουλευτικές αρετές. Ο αείμνηστος, ήταν ό,τι ήταν, αλλά στη Βουλή ήξερε να ξεχωρίζει. Ακόμη και στις… χειρότερες στιγμές του.
Για παράδειγμα, στην περίπτωση Λαζαρίδη, η Μπακογιάννη έδειξε ότι ο λόγος της – ακόμη και από την τηλεόραση – έχει βάρος. Ήταν αρκετή η υπόδειξη της προς τον – ήδη πρώην – υφυπουργό «να διευκολύνει τον πρωθυπουργό», για πάρει τον δρόμο για τα αποδυτήρια . Δεν άφησε καν στον πρωθυπουργο το περιθώριο να τον λουφάρει.
Το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν έχει στη Βουλή πρόσωπα με ακτινοβολία ως ρήτορες. Μπορεί, όμως, να έχει στην επόμενη αν στη Χαρ. Τρικούπη επικρατήσει η κοινή λογική: Τον Βαγγέλη Βενιζέλο.
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έμεινε – αδίκως – δύο φορές εκτός του Κοινοβουλίου. Πρώτα από τη Φώφη και στη συνέχεια από τον Ανδρουλάκη, που προτίμησαν άλλους για την κορυφή του ψηφοδελτίου Επικράτειας. Πρωτίστως επειδή λόγω της αναπόφευκτης σύγκρισης μαζί του υστερούσαν. Και ο – εξ αντικειμένου – πατερναλισμός της παρουσίας του ήταν βαρύς.
Περιέργως, ωστόσο, δεν δίστασαν να δώσουν κοινοβουλευτικό έδρανο στον Γ. Παπανδρέου, που υπήρξε διασπαστής του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η αντινομία, να μένει εκτός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος ο καλύτερος κοινοβουλευτικός της γενιάς του, θα λήξει στις επόμενες εκλογές αν ο Ανδρουλάκης λάβει υπόψη του συμφέρον του ΠΑΣΟΚ.
Σε τελευταία ανάλυση, χωρίς «Βενιζέλους» ο κοινοβουλευτισμός χάνει την αίγλη του…
Δεν υπάρχουν σχόλια