Κύριε Πρωθυπουργέ, κύριε Θάνο Δημάδη , νίπτετε χείρας.
Apr 18, 2026
Το ανεύρυσμα του Μυλωνάκη δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ πολιτικό κεφάλαιο, ούτε η τέχνη να μετατρέπεις έναν ασθενή σε ασπίδα.
Υπάρχει μια παλιά ρητορική τεχνική, που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν argumentum ad misericordiam, έκκληση στον οίκτο, στο έλεος, μια λογική πλάνη, για να παρακαμφθεί η ουσία.
Το ποστ του Θάνου Δημάδη δτο Facebook, που λειτουργεί ως επικουρικό αφήγημα στη λόγχη που κράτησε ο Πρωθυπουργός στη Βουλή, δεν είναι απλώς αυτό. Είναι κάτι πιο σύνθετο και γι' αυτό πιο επικίνδυνο: είναι η μετατροπή ενός νοσηλευόμενου ανθρώπου σε πολιτικό εργαλείο, φορτωμένο με εικόνες αίματος, χασάπηδων και δολοφόνων, και τελικά με τη σκιά των Μαυρομιχαλαίων.
Ας αρχίσουμε από αυτό που λέγεται ρητά.
Ο Δημάδης γράφει ότι ο Βαξεβάνης «εκτελεί συμβόλαια θανάτου» και ότι «κόντα έφτασε» να τα πετύχει στην περίπτωση του Μυλωνάκη. Η φράση αυτή δεν είναι μία απλή σε πρώτη ανάγνωση μεταφορά. Είναι κατηγορία! Με άλλα λόγια: ένας δημοσιογράφος που έγραψε άρθρο για πολιτικό πρόσωπο, φέρει αντικειμενική ευθύνη για την κατάρρευσή του, κατά τη διάρκεια κυβερνητικής σύσκεψης.
Αν αυτή η αιτιακή αλυσίδα εδραιωνόταν νομικά ή κοινωνικά ως αρχή, τότε καμία ποινική δίωξη πολιτικού δεν θα ήταν δυνατή. Η πίεση της διερεύνησης θα έφερε πάντα τον δημοσιογράφο στο εδώλιο, όποτε ο υπό διερεύνηση αρρωστήσει ή πάθει κάτι. Αλλά η λογική αυτή δεν είναι καθόλου αφελής. Είναι σχεδιασμένη.
Όσον αφορά την ιστορική αναφορά στους Μαυρομιχαλαίους και τη δολοφονία του Καποδίστρια..
Είναι το χειρότερο ατόπημα - ειδικά για δημοσιογράφο - να επιλέξει τη συγκεκριμένη ιστορική παρομοίωση για να μιλήσει για έναν άλλο δημοσιογράφο, που αμφισβητεί την εξουσία. Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε το 1831 από ανθρώπους που αντιπροσώπευαν τοπικές αριστοκρατίες, που αντιστέκονταν στη συγκεντρωτική εξουσία. Η επιχειρούμενη αυτή προσομοίωση, τοποθετεί τον Μητσοτάκη στη θέση εθνάρχη-θύματος, αλώβητου, περικυκλωμένου από βίαιους σκοτεινούς εχθρούς. Αυτός ο τρόπος χρήσης της ιστορίας, δεν είναι ανάλυση. Είναι μυθολόγηση της εξουσίας, κατασκευή δηλαδή μιας αφήγησης μέσα στην οποία, ο κυβερνών είναι πάντα το θύμα κι ο αμφισβητίας πάντα ο δολοφόνος..
Ο Δημάδης γνωρίζει ή οφείλει να γνωρίζει ιστορία, σε αντίθεση με άλλους. Ακριβώς γι' αυτό, η επιλογή δεν είναι αθώα.
Τώρα, αυτό που δεν λέγεται και είναι το κεντρικό πρόβλημα.
Ούτε ο Πρωθυπουργός στη Βουλή, ούτε ο Δημάδης στο ποστ του, αναφέρουν τι ακριβώς έγραψε το Documento για τον Μυλωνάκη. Και κυρίως ποια ήταν η ουσία του δημοσιεύματος; Δηλαδή ήταν αναληθές; Αν ναι, η οδός είναι γνωστή: αγωγή, δικαστήριο, απόφαση, όπως ακριβώς έπραξε ο ίδιος ο Δημάδης επιτυχώς στο παρελθόν, εναντίον όσων θεώρησε πως τον συκοφάντησαν. Εάν όμως δεν υπάρχει νομική προσφυγή, ή αν η νομική προσφυγή δεν είναι βέβαιο ότι θα αποδώσει, τότε έχουμε μπροστά μας κάτι άλλο: τη χρήση ενός ιατρικού επείγοντος για να σιωπήσει η δημόσια συζήτηση για ένα δημοσίευμα που δεν έχει διαψευσθεί.
Η ρήξη ανευρύσματος είναι τραγωδία. Ανθρώπινη, απολύτως ανεξάρτητη από πολιτικές αφηγήσεις. Ο Μυλωνάκης είναι ένας άνθρωπος που παλεύει για τη ζωή του και αυτό δεν χρήζει σχολιασμού, ούτε κυνισμού, ούτε αδιαφορίας. Αλλά εδώ βρίσκεται και η ηθική καρδιά του ζητήματος. Η ασθένεια ενός πολιτικού δεν αναστέλλει τον έλεγχο της εξουσίας. Ποτέ δεν ήταν και δεν πρέπει να γίνει. Αυτό δεν είναι σκληρότητα. Είναι η βάση κάθε δημοκρατίας που σέβεται τον εαυτό της.
Ένα τελευταίο σημείο για τον Δημάδη, προσωπικά.
Υπάρχει ένα τραγικό παράδοξο στο βιογραφικό του. Ο ίδιος υπήρξε θύμα στημένου αφηγήματος. Ψεύτικες ειδήσεις, κατασκευασμένες κατηγορίες, ΑΠΕ επί ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζει, δηλαδή, καλύτερα από τους περισσότερους, τι σημαίνει να στοχοποιείσαι δημόσια με ψεύδη. Και όμως το κείμενό του κάνει ακριβώς αυτό που του έκαναν: στοχοποιεί δημοσιογράφους ως «δολοφόνους» χωρίς να αποδείξει ψεύδος. Αυτή η αντιστροφή δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι μια συγκεκαλυμμένη εκδίκηση, που έχει αλλάξει στρατόπεδο. Και γι αυτό το λόγο, ατόπημα.
Το κείμενό του, λειτουργεί ως επικουρικό αφήγημα. Δεν είναι δημοσιογραφία. Δεν είναι ανάλυση. Δεν είναι φιλοσοφία. Είναι πολιτική ρητορεία στην υπηρεσία εξουσίας, φορεμένη με ηθικολογικό μανδύα. Ένα μανδύα που αγγίζει απερίσκεπτα το αίμα ενός ανθρώπου που βρίσκεται ακόμα στη ΜΕΘ.
Το link του ποστ του Θάνου Δημάδη παρακάτω:
https://www.facebook.com/share/p/1SG2ZEnANE/
Δεν υπάρχουν σχόλια