Ο Τσίπρας μίλησε, τώρα μένει το «πότε;» (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Πέρασαν τρία χρόνια από την τελευταία τηλεοπτική συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα. Και στο μεσοδιάστημα έχει τρέξει πολύ, πάρα πολύ – θολό – νερό στο αυλάκι των πολιτικών εξελίξεων. Χθες το βράδυ, ο πρώην πρωθυπουργός μιλώντας στον ΑΝΤ1 και στον Νίκο Χατζηνικολάου περιέγραψε σε όλους τους τόνους, κυρίως ένα πράγμα.
Το γεγονός πως η πολιτική δεν αποτελεί ούτε παιχνίδι εντυπώσεων, ούτε σόου, όπως και το ότι δεν είναι και δεν πρέπει να αποτελεί, πεδίο εργαλειοποίησης- μανιπουλαρίσματος του λαϊκού συναισθήματος με όρους «ντιβανιού». Αντίθετα, τόνισε πως η πολιτική απαιτεί τόλμη, στρατηγική και – το πιο σημαντικό – συναίσθηση της ηθικής ευθύνης.
«Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα πει τα χειρότερα για το Μητσοτάκη, αλλά αν έχεις μια εναλλακτική πρόταση για τον κόσμο απέναντι σε αυτό που ζούμε τώρα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Δήλωση που ήρθε μέσα στον απίστευτο ορυμαγδό σκανδάλων του σάπιου πολιτικά, συστήματος Μητσοτάκη, αλλά και μέσα στον πολιτικό χυλό που… μαγειρεύεται παραδίπλα. Για να λειτουργήσει – ξανά ο τελευταίος – ως «πάρκινγκ» (ή ως μαντρί) των αγανακτισμένων (δεξιών ή ντροπαλών δεξιών) ψηφοφόρων.
Από την χθεσινή συνέντευξη, αξίζει κάποιος να κρατήσει και όσα είπε απευθυνόμενος στους φλυαρούντες περί την «Ιθάκη». Όσα είπε δηλαδή προς αυτούς που δεν διάβασαν την προσωπική του καταγραφή έναντι των ιστορικά καταγεγραμμένων γεγονότων, αλλά αρκέστηκαν στην ευκολία της ψαλιδισμένης, αποσπασματικής της ανάγνωσης-επεξεργασίας. Από τρίτους, που ούτε εκείνοι την διάβασαν, αλλά αναμάσησαν «αφηγήματα».
Σε όλους εκείνους δηλαδή, που βολικά υιοθέτησαν την πρακτική του ίδιου του Μητσοτάκη ο οποίος είχε δηλώσει πως θα βάλει «άλλους να την διαβάσουν και να απαντήσουν». Ο Τσίπρας λοιπόν, σε αντίθεση με τους αυτοανακηρυγμένους ιδιοκτήτες της «καθαρότητας» και της «ενσυναίσθησης», αναγνώρισε on camera τα λάθη του. Εξηγώντας όμως συγχρόνως πως η εμπειρία της διακυβέρνησης του 2015 τον καθιστά πλέον πιο έμπειρο για την χάραξη μιας νέας στρατηγικής για την αντιμετώπιση του δυστοπικού τοπίου που διαμόρφωσε πολιτικά και οικονομικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Και δίχως να κρυφτεί πίσω από την Ιστορία, δίχως να αρνηθεί τις ευθύνες του, αναφέρθηκε (και) στο παρελθόν, αλλά αναφέρθηκε κυρίως στο μέλλον για να καταδείξει ότι η Αριστερά, ο ευρύτερος προοδευτικός χώρος, μπορεί να επιστρέψει – πανέτοιμος.
Από την χθεσινή συνέντευξη αξίζει επίσης να κρατήσει κάποιος και την απάντηση στο ερώτημα, «ναι, αλλά πώς θα το κάνει;». Ο νέος φορέας «θα γεννηθεί μέσα στην κοινωνία, από την κοινωνία, για την κοινωνία», χωρίς εν ενεργεία βουλευτές στην εκκίνηση. Όποιος αντιλαμβάνεται λοιπόν την πολιτική ως έδρανα και μηχανισμούς, χθες έλαβε την απάντησή του. Νέτα-σκέτα.
Ενδιαφέρον, τέραστιο ενδιαφέρον είχε και η εντελώς διαφορετική του προσέγγιση πια, έναντι του… χιλιοτραγουδισμένου ΠΑΣΟΚ. Αλλά κι έναντι των άλλων κοινοβουλευτικών κομμάτων της (κομμουνιστικής και μη) Αριστεράς. Που για να μην «λερωθούν» (άραγε από τι, το 2019;) άφησαν να καεί η απλή αναλογική. Για να επιβιώσει το κομματικό τους βιλαέτι. Και έριξαν έτσι νερό στον μύλο του Μητσοτάκη.
«Υπάρχει μια ταύτιση… υπάρχει μια όσμωση, όταν το μισό υπουργικό συμβούλιο είναι στελέχη του ΠΑΣΟΚ… ο κόσμος δεν μπορεί να εμπιστευθεί ένα κόμμα που γεννήθηκε για να είναι εναλλακτικός πόλος απέναντι στη Δεξιά από τον Ανδρέα Παπανδρέου», ανέφερε ο Τσίπρας. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι οι συγκολλήσεις μηχανισμών ή το άθροισμα εδράνων. Είναι ο κόσμος. Ο προοδευτικός κόσμος που ξέρει ότι κανένα από αυτά τα κόμματα δεν του δίνει διέξοδο – ούτε όραμα
Από την χθεσινή συνέντευξη του Τσίπρα, κυρίως πρέπει να κρατήσει κάποιος και το ότι «η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει σε αυτή την πορεία, ούτε πρέπει να μένει η ΝΔ χωρίς αντίπαλο». Γιατί δεν θα μείνει δίχως αντίπαλο ο σύγχρονος Εφιάλτης. Καθώς, κατά πως φαίνεται, απέναντί του αυτή τη φορά θα βρει ένα ευρύ πολιτικά κοινωνικό μέτωπο που θα έχει σαφή χαρακτηριστικά αλλά και στόχευση στηριγμένη σε ξεκάθαρη προγραμματική βάση, για την επόμενη μέρα.
Το πότε θα γίνουν όλα αυτά; Είναι το ερώτημα που μένει και πρέπει να απαντηθεί. Και σε αυτά τα πράγματα, οι γνωρίζοντες και οι πλέον αρμόδιοι θα πρέπει να σταθμίσουν και το «γοργόν» – που χάρη έχει.
Δεν υπάρχουν σχόλια