Δεν ξεκίνησε από το Ιράν (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Να ξεκινήσουμε από τα βασικά: το άρθρο αυτό, ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα που γράφονται σήμερα για τις τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, δεν θα γράφονταν εάν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, δεν είχαν κυρήξει τον πόλεμο στο Ιράν. Συγχρόνως, τα Στενά του Ορμούζ, θα παρέμεναν μεν το ίδιο… στενά – όπως διαπίστωνε πρόσφατα και η Βούλτεψη – αλλά κυρίως ανοιχτά. Κι ως εκ τούτου, σήμερα η παγκόσμια κοινότητα και κυρίως το δυτικό της ενεργοβόρο κομμάτι, δεν θα «διψούσε» για πετρέλαιο. Τα πράγματα όμως έγιναν διαφορετικά. Σήμερα, ο Ντόναλντ Τραμπ και τα μιντιακά του φερέφων επιχειρούν να παρουσιάσουν την εκεχειρία των δυο εβδομάδων, χρονικό διάστημα που προβλέπεται να αξιοποιηθεί πλέον για διπλωματικές επαφές, ως «ακόμη μια νίκη» του Αμερικανού προέδρου. Μικρό όμως το κακό των εντυπώσεων, καθώς η ουσία βρίσκεται στην «μεγάλη εικόνα».
Τι αξίζει να κρατήσουμε από αυτή;
Το γεγονός ότι κόντρα στα όσα αναφέρονται στο ανακοινωθέν της συμφωνίας, το Ισραήλ έδειξε για ακόμη μία φορά πως… νόμος, είναι μόνο ο «νόμος του Τελ Αβίβ» και ξεκαθάρισε πως οι επιθετικές στρατιωτικές του επιχειρήσεις στον Λίβανο, δηλαδή η εισβολή του στην γειτονική χώρα, θα συνεχιστεί. Αποτέλεσμα; Το Ισραήλ συνεχίζει να διαδραματίζει αποσταθεροποιητικό ρόλο στην πιο εύφλεκτη περιοχή του πλανήτη, αφενός γιατί στρατιωτικά «μπορεί» κι αφετέρου γιατί η Δύση – κυρίως οι ΗΠΑ – του έχουν δώσει το δικαίωμα να το κάνει.
Η εμπλοκή της Κίνας επίσης, δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη. Στους τίτλους των ειδήσεων το προηγούμενο χρονικό διάστημα διέτρεχε και η πληροφορία της πολυαναμενόμενης συνάντησης του Σι Τζιπίνγκ με τον Ντόναλντ Τραμπ. Εκεί όπου ο Αμερικανός πρόεδρος με τον Κινέζο ομόλογό του πρόκειται να συζητήσουν για μια σειρά από θέματα αμοιβαίου – αλλά και παγκόσμιου – ενδιαφέροντος. Κανείς εκ των δύο όμως – κυρίως ο Τραμπ – δεν θα επιθυμούσε να γίνουν οι επαφές μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων, ενώ θα υπήρχε ανοιχτό το μέτωπο του πολέμου με το Ιράν.
Μόνο τυχαία λοιπόν δεν πρέπει να θεωρείται η κινεζική παρέμβαση στις κρίσιμες διαβουλεύσεις των τελευταίων ωρών για τον έστω και προσωρινό τερματισμό των εχθροπραξιών, η οποία λειτούργησε και ως προβολή διπλωματικής ισχύος. Όπως σημειώνεται μάλιστα – σύμφωνα με πληροφορίες – η σημαντική πρόοδος στις διαπραγματεύσεις σημειώθηκε όταν το Πεκίνο υποσχέθηκε να ενεργήσει ως «εγγυητής», για το γεγονός πως οι ΗΠΑ θα «αποδεχτούν τουλάχιστον ορισμένους από τους όρους του Ιράν» που αναφέρονται στο πλαίσιο των «10 σημείων». Ως ένδειξη εμπιστοσύνης μάλιστα, όπως μετέδιδε το Middle East Spectator, η Κίνα λίγες ώρες νωρίτερα άσκησε βέτο σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το Στενό του Ορμούζ και παρά το γεγονός πως η κρίση επηρεάζει άμεσα και την ίδια.
Αξίζει μέσα στις τελευταίες εξελίξεις, να κρατήσει κανείς και το στοιχείο της της επαναλαμβανόμενης, συλλογικής πολιτικής αφωνίας της Ευρώπης. «Συλλογικής» γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση συλλογικά οφείλει να λειτουργεί. Και όταν το κάνει, οφείλει να το κάνει με αντανακλαστικά που απορρέουν από την ίδια της την Ιστορία, καθώς αποτελεί την πολιτική έκφραση μιας ολόκληρης ηπείρου που πολλές φορές αποτέλεσε την κεντρική σκηνή του θεάτρου δύο πολέμων παγκοσμίων διαστάσεων. Στην περίπτωση αυτή, οι αντιδράσεις που καταγράφηκαν απέναντι στην τρέλα και στην καταστροφή που έσπερνε συστηματικά ο Τραμπ τις τελευταίες ώρες, ήταν μεμονωμένες και σίγουρα όχι αρκετές.
Για ακόμη μια φορά, η Ευρώπη έχασε την ευκαιρία να ανακτήσει τον ιστορικό στρατηγικό της ρόλο και θα μπορούσε να το πετύχει εάν δεν είχε επιλέξει να είναι παραδομένη – με ευθύνη και των λαών της, των ψηφοφόρων – στα χέρια των πλέον «προθύμων» πολιτικών ηγετών. Πολιτικών δηλαδή που προκρίνουν ως «επωφελή» την στάση ενδοτισμού απέναντι στις πολεμικές ορέξεις ενός ημιπαράφρονα που αισθάνεται γεωγραφικά ασφαλής ανάμεσα από τα υδάτινα τείχη που υψώνουν δύο ωκεανοί, αλλά και στις ορέξεις ενός μοχθηρού πολιτικού που τον 21ο αιώνα πανηγυρίζει γιατί η κυβέρνησή του πέρασε νομοσχέδιο για την δι’ απαγχονισμού εκτέλεση μόνο των Παλαιστινίων που κατηγορούνται για τέλεση αδικημάτων που σχετίζονται με την τρομοκρατία. Όπως τουλάχιστον ορίζει την τρομοκρατία το Ισράηλ.
Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος; Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα που σήμερα μετρά 2434 μέρες διακυβέρνησής της από την κυβέρνηση των σκανδάλων του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει κάνει κι αυτή τις επιλογές της. Αποφασίζοντας να λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο των αμερικανικών κι όχι μόνο, ενεργειακών (επίσης, κι όχι μόνο) συμφερόντων στην περιοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια