Αν δεν στοιχειώνανε τον ύπνο του Μητσοτάκη τα Καρπάθια, αμέριμνος θα κοιμόταν ακόμη τον ύπνο του «δικαίου»! Μοιάζουν όλο και πιο ανώδυνοι οι συστημικοί αντίπαλοι του.

Ομοιότητες

Α) Μετά την διακήρυξη Σιακαντάρη ΙΘΑΚΗ και ΠΑΣΟΚ μοιάζουν στην θεωρία σαν δυο σταγόνες σοσιαλδημοκρατικό νερό.

Β) Καθένας με τον τρόπο του, θέτουν ως αληθινό στόχο τους το 2030! Οι παρλαπίπες που λένε στα θέματα συγκρότησης ενιαίας κυβερνητικής εναλλακτικής, μαρτυρούν ότι ουδόλως αγωνιούν άμεσα για κάτι τέτοιο. Αδιαφορούν λοιπόν για το ενδεχόμενο τρίτο ημίχρονο Μητσοτάκη και θα το πληρώσουν.

Γ) Παρότι πενηντάρηδες η ανανέωση στο στόμα τους προκαλεί καγχασμό γιατί είναι εξόχως ανασφαλείς και φοβικοί απέναντι σε ό,τι αξίζει. Ποτέ δεν έμαθαν ότι «δε χτίζεις καινούργια κτίρια με παλιά υλικά»

Δ) Είναι τακτικιστές περιωπής. Ο μεν Τσίπρας μετά από τόσες τζιριτζάτζουλες επισπεύδει προκειμένου να προλάβει την Καρυστιανού. Ο δε Ανδρουλάκης οσμιζόμενος μπόρα, καταγγέλλει προκαταβολικά ωε πειραγμένες τις επερχόμενες δημοσκοπήσεις και επισημαίνει ότι η ψευδής τους εικόνα θα εμπεδωθεί με πλήθος θερινές μεταναλύσεις από τα κατά Κοτζιά ‘γιουσουφάκια’.

Ε) ΔΕΥΤΕΡΑΚΗΔΕΣ: Σκοτώνονται ποιος θα προσπεράσει έστω και με την μία ψήφο γιατί τάχα όποιος πάρει την δεύτερη εντολή από τον ΠτΔ, παίρνει πακέτο και την πρωτοκαθεδρία στην αναδιοργάνωση της Κεντροαριστεράς. Τα ίδια έλεγε το 2024 κι ο Κασσελάκης κι όταν πέρασε μπροστά με 2-3%, τα χαΐρια του τα είδαμε. Για να έχει βάση κάτι τέτοιο, πρέπει η μεταξύ τους διαφορά να είναι αισθητή πχ double score κι όχι “μια ψήφος” Αν συνεχίσουν έτσι στη β’ κάλπη θα συνθλιβούν ανάμεσα στην “σταθερότητα” της ΝΔ και στην ειλικρινή διαμαρτυρία (ελπίδα, ζωή κλπ)

ΣΤ) Οι ηττοπαθείς έναντι του ορμπανίσκου (κατά Κοβέσι) παρουσιάζουν και πλήρη έλλειψη παρατακτών πολιτικών δυνάμεων. Είναι στρατηγοί χωρίς στράτευμα κι αυτό τους αφήνει στο έλεος των ΜΜΕ, των δημοσκοπικών εταιρειών κι εντέλει των ολιγαρχών. Αυτοί απονέμουν το αργυρό της παρηγοριάς, αυτοί επιλέγουν ακόμη και τους δεύτερους ρόλους. Είναι πάντως έωλη μια εικόνα του Μητσοτάκη, όπου σαν νέος Ερντογάν καθορίζει τον βολικό αντίπαλο του (προτιμά “Κιλιντζάρογλου” κι όχι “Ιμάμογλου”) Η εικόνα πέρα από υπερβολική, είναι και πολύ βολική για τον έντρομο Μητσοτάκη, δεδομένου ότι αντί να τον δείχνει ως τον περιδεή των Καρπαθίων, τον δείχνει παντοδύναμο.

Ζ) Η μεγαλύτερη όμως ομοιότητα αφορά στην φαιδρή διαχείριση της ντουλάπας με τους σκελετούς και την εδραία πεποίθηση τους ότι απευθύνονται σε λωτοφάγους. Και τα δύο κόμματα έχουν διατελέσει ένδοξα στο παρελθόν κι από το 40-50% βρέθηκαν τελικώς στο 4-5% Αυτό δεν μπορούν να το αφήνουν ασχολίαστο, υπονοώντας ότι το λάθος το έκανε τότε ο λαός κι όχι αυτοί.

Ο μεν Τσίπρας με την άγονη εντυπωσιοθηρία του εξώστη, των απαιτητών παραιτήσεων και την έκδοση απαγορεύσεων περιπάτου στο Θησείο προσδοκά ότι οι πολίτες θα ξεχάσουν ποιός ήταν ο απολύτως υπεύθυνος για τον κακόμοιρο ΣΥΡΙΖΑ επι δεκαπενταετία.

Ο δε Ανδρουλάκης δηλώνει ότι εκπροσωπεί την εντιμότητα, χωρίς να κάνει νύξη για την γάγγραινα της διαφθοράς και της διαπλοκής που διέσυρε το ΠΑΣΟΚ και το κατέστησε επί μακρόν δεκανίκι της δεξιάς. Αφήνει κι επί ημερών του μια σειρά λαμόγια να ερωτοτροπούν μέσα απο τις τάξεις του με τους δεξιούς, ετοιμάζοντας και τον δικό του λάκκο από Δευτέρα.


ΔΙΑΦΟΡΑ σε ΗΓΕΤΙΚΟΤΗΤΑ (ο παλιός είναι αλλιώς…)

Ο κ. Ανδρουλάκης αντί λοιπόν να γκρινιάζει προς ΜΜΕ ή δημοσκοπικές και άρα στο βάθος προς τον ίδιο τον εχθρό του ότι του φέρεται…εχθρικά, θα μπορούσε να αποδείξει de facto την αντιπολιτευτική ισχύ του.

Εξαπολύοντας για παράδειγμα εναντίον του εχθρού Μητσοτάκη τις αγωνιστικές ταξιαρχίες του συνδικαλισμου (Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ, Γιαννακού της ΠΟΕΔΗΝ κοκ) ή της φανταστικής νεολαίας του. Μήπως δεν διαθέτει τέτοιες ταξιαρχίες ή δεν τον αναγνωρίζουν καν στην πράξη; Τότε ο ηγέτης περιπίπτει σε σχολιαστή και του απομένουν μόνον οι Μουσικές Ταξιαρχίες του Τζιμάκου…

Άσε που το Μαξίμου ξεδιάντροπα δεν κανοναρχεί μόνον πράσινους συνδικαλιστές ή δημοσιογράφους αλλά και «πράσινα» πολιτικά στελέχη! Χαρακτηριστικό τέτοιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο κ Μειμάρογλου της Άννας που τους έκανε δημοσίως δριμύτατες παρατηρήσεις για το «παρών» στην γ’ θητεία Στουρνάρα (κατάλληλος και για πρωθυπουργός;) Ο κ.Μειμάρογλου ξεσκόνιζε επί χρόνια τον Μητσοτάκη από το liberal και λοιδωρούσε οτιδήποτε το αντιπολιτευτικό.

Πρό 15νθημέρου σημαντικές επιλογές Ανδρουλάκη αμφισβητήθηκαν με διαρροές αυτή την φορά απο την κ Χαλάτση Έφη του πριγκιπικού περιβάλλοντος.

Χθες πάλι κάποιος νεοπροσήλυτος που τον μαζέψανε προ διμήνου από τα πανέρια του Λοβέρδου (5ος με 3,5 χιλιάδες σταυρούς επί 4 εκατομμυρίων), μια φωτοτυπία του Λοβέρδου πολιτικά κι αισθητικά, επιχείρησε να επαναφέρει τον δεξιό στραβισμό του μεταστάντος Ανδρέα Λοβέρδου. Με 3 χιλιάδες σταυρούς, βάσει πασοκικών ειωθότων, προφανώς θα βάλει κι αυτός για αρχηγός…

Αναμφιβόλως όλα αυτά τα πιονάκια κι υποδεκανείς των μανδαρίνων του ΠΑΣΟΚ, εν προκειμένω παίρνουν πολιτική γραμμή κατευθείαν από το αφεντικό του Pretador, της Ομάδας Αλη(θ)είας και του Αδώνιδος του κεντροδεξιού. Το μαρτυρά ο άμεσος συντονισμός των ελεγχόμενων ΜΜΕ αλλά κι η αιδήμων σιωπή των ταγών τους. Κάνουν ότι μπορούν για να περάσει ο Τσιπρας τον αρχηγό τους και μόλις το επιτύχουν ¨δημοσκοπικά” θα αρχίσουν να σουρομαδιούνται υποκριτικά. Πεμπτοφαλαγγίτες κανονικοί!

Κάπως έτσι δεν υποβόσκει απλώς αλλά διατυπώνεται ευθέως η απειλή των μανδαρίνων ότι αν τυχόν ο Ανδρουλάκης πράγματι προσπεραστεί, τότε θα «αποτεφρωθεί» πανηγυρικά την Δευτέρα. Το δε φιλοδεξιό τμήμα ευλόγως εξανίσταται σε κάθε εξ ευωνύμων προσπάθεια ενίσχυσης του Ανδρουλάκη, γιατί σχεδιάζει να «εξεγερθεί» μετεκλογικά μόλις το ΠΑΣΟΚ βγει τρίτο, επικαλούμενοι την σταθερότητα και τις ανάγκες της χώρας ώστε να συνεργαστούν κυβερνητικά με τη ΝΔ. Το επιδεικνύουν προκλητικά και το επιβεβαιώνουν ψιθυριστά. Για τον Τσίπρα άραγε ποιος συνεργάτης θα αποτολμούσε να πει τέτοια κουφά, η Κουφονικολάκου;

Όσο πιο κρίσιμη είναι η στιγμή για τον Αρχηγό τους, τόσο πιο αδίστακτα γίνονται τα πιονάκια. Τώρα που αναμετράται με τον Τσίπρα και καθυβρίζεται απο τον Γεωργιάδη, αυτοί εκπέμπουν όπου μπορούν το γνωστό τους μηνυμα περί Ανδρουλάκη: «Δεν μπορεί ο Νίκος…» Αμφισβητούν το σύνολο των επιλογών του, θεωρώντας ότι Παρασκευαίδης και Κωνσταντινόπουλος εξάντλησαν τα περιθώρια της πυγμής του, παρότι οι διαγραφές συνέπεσαν με το ξεκόλλημα της βελόνας.

Εδώ λοιπόν διαφέρει από το σκορποχώρι του ΠΑΣΟΚ ο έμπειρος Τσίπρας. Δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών για την συμπάγεια του εγχειρήματος ούτε για την απόλυτη υποταγή όλων στον Αρχηγό. Ο,τιδήποτε δυνητικά ανταγωνιστικό κονταίνει προκαταβολικά, όταν δεν εξοβελίζεται εξ αρχής. Ξέρει ότι κάτι τέτοιες συμπεριφορές, καλώς ή κακώς, ο χώρος της κεντροαριστεράς τις εκτιμά και τις θαυμάζει ενώ τον Ανδρουλάκη για την ανοχή του προς τους δολιοφθορείς τον οικτίρει.

Διαβάζω, ας πούμε, ότι εκδηλώνεται πλέον “παντοιοτρόπως η απέχθεια του Τσίπρα για το παλιό που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κι ευρύτερα η κομμουνιστογενής αριστερά, με την οποίαν ο Αλέξης πήρε οριστικά διαζύγιο”Δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να γράψει, έστω και ψευδόμενος, αντιστοίχως για τον κ. Ανδρουλάκη ότι δεν κρύβεται «η απέχθεια του για το παλιό που εκφράζει το δεξιόστροφο ΠΑΣΟΚ, αλλά και ευρύτερα η υπόπτως μαξιμίζουσα σοσιαλδημοκρατία με την οποίαν ο Νίκος πήρε οριστικά διαζύγιο»

Περί τον Τσίπρα μαζεύονται, λέει, πολλοί νέοι «που θέλουν να «ακουστούν δυνατά, χωρίς φίλτρα». Είναι τάχα τόσοι πολλοί οι νέοι που επικρατεί, λένε, κάποια αμηχανία τι να κάνει ο Τσίπρας με τους παλιούς. Για κάποιους αφήνει να εννοηθεί ότι δεν τον ενοχλεί ακόμη κι αν φτιάξουν ένα δικό τους ΣΥΡΙΖΑ (μ-λ). Ξέρει ότι πρωσοποπαγές δεν θα είναι μόνο το νέο εγχείρημα αλλά πρωσοποπαγές ήταν και το παλιό! Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανέκαθεν ένας ΣΥΡΙΖΑ mobilis. Όπως η Ρώμη mobilis ήταν κινητή από πόλη σε πόλη αναλόγως του που έδρευε κάθε φορά ο Αυτοκράτωρ, έτσι συμβαίνει και στον ΣΥΡΙΖΑ. Σημασία έχει απλώς το που παρεπιδημεί κάθε φορά ο Τσίπρας κι όχι οι Φάμελλος, Πολάκης, Κασσελάκης ή Αχτσιόγλου.

Με τα λογής-λογής καψόνια στα οποία υποβάλλει τα στελέχη του δεν ανοίγει δρόμο σε κάποιο ανύπαρκτο κύμα ανανέωσης αλλά διατρανώνει επιδεικτικά πως δεν χωρούν στο νέο του εγχείρημα εταίροι αλλά υπήκοοι. Όποιος καεί στον χυλό (του ΣΥΡΙΖΑ), φυσάει και το γιαούρτι (της ΙΘΑΚΗΣ) Σε κάθε περίπτωση στο κοντράστ ηγετικότητας επισκιάζει, το σχετικώς αχνό ηγετικό προφίλ του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο παλιός είναι αλλιώς…

tvxs.gr