Ο συνδικαλισμός στο ΕΚΑΒ

30-5-2026

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αρχές της νέας χιλιετίας οι συνδικαλιστές αρκετά συχνά βρισκόταν σε διαβουλεύσεις μεταξύ τους για την επαρκή και συνολική εκπροσώπηση των εργαζομένων της χώρας σε κάθε σημείο του ορίζοντα, όπου υπήρχαν εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ.

Οι επίμαχες προτάσεις ήταν δυο, η μία για Πανελλαδική Ένωση Πρωτοβάθμιων Σωματείων που προερχόταν από την τότε συνδικαλιστική παράταξη της ΠΑΣΚΕ και η δεύτερη που προέρχονταν από συνδικαλιστές της Θεσσαλονίκη με έντονη και θερμή υποστήριξη αρκετών Σωματείων της Βόρειας Ελλάδας, να προχωρήσουν σε Δευτεροβάθμιο Συνδικαλιστικό όργανο.

Θυμάμαι τις έντονες συζητήσεις στην Αριστοτέλους 17 μετά από συνάντηση στο υπουργείο υγείας μεγάλου αριθμού μελών των ΔΣ των Πρωτοβάθμιων Σωματείων του ΕΚΑΒ με τον τότε υπουργό Κώστα Γείτονα και τον τότε υφυπουργό Μανώλη Σκουλάκη, οι οποίες κατά τη γνώμη μου ήταν καθοριστικές για τη συνέχεια αφού μετά απο δυο τρία χρόνια σε Πανελλαδική διάσκεψη όλων των Σωματείων στην Κατερίνη αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία η δημιουργία της σημερινής ΠΟΠ-ΕΚΑΒ.

Αρχές του 2002 ήδη είχαν γίνει μέλη της πάνω από 4 με 5 πρωτοβάθμια σωματεία. Στην πορεία αρκετά μεγάλα και μικρά σωματεία προσχώρησαν στην ΠΟΠ-ΕΚΑΒ ενδυναμώνοντας την παρουσία της στα συνδικαλιστικά δρώμενα στο χώρο της Υγείας.

Σήμερα, οι τότε πρωταγωνιστές, τα Α΄βάθμια Σωματεία της εποχής, τα οποία στην μεγάλη τους πλειοψηφία ελέγχονται απο την κυβερνητική παράξη ΔΑΚΕ, βρίσκονται ακριβώς στην αντίθετη πλευρά, στο ξήλωμα δηλαδή της εικοσιπεντάχρονης συνδικαλιστικής πορείας της Ομοσπονδίας.

Μετά την εκλογή του τελευταίου εκτελεστικού πριν από τρία χρόνια, όπου η παρουσία δυο ξεχωριστών ψηφοδελτίων, σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα χρόνια που ήταν σε άμεση συνεργασία και κάθοδο σε κοινό ψηφοδέλτιο, ένα στηριζόμενο από τη ΔΑΚΕ και το δεύτερο στηριζόμενο από την ΠΑΣΚΕ και άλλων προοδευτικών δυνάμεων, η οποία ΠΑΣΚΕ, κατά την εκλογική διαδικασία κέρδισε την πλειοψηφία του συμβούλιου.

Ενδιαφέρων παρουσιάζει η στάση των μελών της ΔΑΚΕ, τυχαίο;, τα οποία δεν ανέλαβαν καμία θέση στο Εκτελεστικό. 

Μετά από αυτή την στάση τους, ουσιαστικά αρχίζει η οικονομική ασφυξία της ομοσπονδίας, αφού με αποφάσεις των σωματείων μελών της δεν απέδιδαν τις εισφορές των μελών τους, είτε αυτές γινόταν μέσα από το σύστημα ΔΙΑΣ της μισθοδοσίας, είτε δια ζώσης μεταξύ των μελών και του ταμία τους.

Το λογικό ερώτημα που προκύπτει στα χείλια όλων είναι, που είναι τα λεφτά, ειδικότερα από τα σωματεία που οι εισφορές γίνονται αυτόματα κάθε τρίμηνο από τη μισθοδοσία και σε δεύτερη φάση όσων σωματείων έχουν εισπράξει τις εισφορές των εργαζομένων δια ζώσης.

Υπάρχουν τα χρήματα που έχουν εισπραχθεί από τους εργαζόμενους και δεν έχουν αποδοθεί στο ταμείο της ΠΟΠ-ΕΚΑΒ ή όχι; 

Κι αν υπάρχουν είναι σε λογαριασμούς τραπεζών, όπως ισχυρίζονται, γιατί δεν τους επιδεικνείουν ώστε να αποφύγουν πάσα δικαιολογημένη υποψία;

Με τις αποχωρήσεις κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν τις ευθύνες τους για την τύχη των χρηματικών ποσών τα οποία σύμφωνα με πληροφορίες ανέρχονται άνω των 50.000 ευρώ; 

Προσωπικά, σε καμία περίπτωση, σε καμία πιθανότητα και σε οποιαδήποτε ομάδα προκύψει απο τα αποχωρήσαντα μέλη-σωματεία από την ΠΟΠ-ΕΚΑΒ, με αυτό το παρελθόν στη διαχείριση των οικονομικών ζητημάτων, δεν επιτρέπω να διαχειριστούν ούτε σεντς από τις εισφορές που απομένουν στον εργασιακό μου βίο χωρίς να αποδείξουν ότι τα χρήματα υπάρχουν και είναι στο τραπέζι.

Γιώργος Μυτούλας