Σιγά…
Αν θέλετε να αντιληφθείτε τι συμβαίνει στα κατάβαθα της ελληνικής κοινωνίας, μην κοιτάτε τα social media ή τους καυγάδες στα τηλεοπτικά πάνελ. Ή μάλλον, κοιτάξτε κι αυτά, αλλά ρίξτε και μια ματιά και στις ταξινομήσεις καινούριων αυτοκινήτων το πρώτο τετράμηνο του 2026. Διότι ο φετινός Ιανουάριος-Απρίλιος ήταν καραμπινάτη περίοδος πολέμου, διεθνούς αναταραχής, ανασφάλειας, αύξησης πληθωρισμού και αβεβαιότητας για το μέλλον.
Πλην όλα τούτα τα φοβερά και τρομερά, δεν εμπόδισαν την ελληνική αγορά (που καταρρέει, υποφέρει, βρίσκεται στα πρόθυρα λουκέτου, κλπ) να κάνει νέο ρεκόρ ταξινομήσεων. Στους ήδη φρακαρισμένους δρόμους μας μπήκαν 49.087 καινούρια αυτοκίνητα, παρουσιάζοντας αύξηση 2,9% σε σύγκριση με το περυσινό αντίστοιχο τετράμηνο.
Σιγά το στοιχείο θα πείτε. Συμφωνώ… σιγά το στοιχείο. Όπως σιγά και για το ρεκόρ εξόδου εκδρομέων την περίοδο του Πάσχα. Όπως σιγά για τη θηριώδη αύξηση των ταξιδιών των Ελλήνων στο εξωτερικό. Όπως σιγά για το γεγονός ότι η μέση ελληνική οικογένεια δίνει πλέον 500-700 ευρώ τον χρόνο για κομμωτήρια και νύχια. Όπως σιγά για το γεγονός ότι το 40% των κατοίκων της Αττικής στην ηλικιακή ομάδα από 20-35 χρονών, το πρωί που ξυπνά δεν πατά το κουμπί της καφετιέρας για να φτιάξει καφέ, αλλά τον παραγγέλνει απ’ έξω πληρώνοντας 3-5 ευρώ.
Δεν περιγράφω μια κοινωνία δίχως προβλήματα ή δίχως ανισότητες ή δίχως καθυστερήσεις. Αλλά δεν γίνεται να στρέφουμε μονίμως τους προβολείς μόνο στην Ελλάδα της φτώχειας, αφήνοντας σε μια τεχνητή αφάνεια τους 49.087 νεοέλληνες που αυτό το τετράμηνο μπήκαν στο καινούριο τους υβριδικό και βγήκαν στον Κηφισό για να εκνευριστούν απ’ το μποτιλιάρισμα.
Θα πείτε βέβαια ότι ικανό κομμάτι των νέων ταξινομήσεων έγινε από εταιρείες leasing, πλην ξέρετε ότι πλέον όλο και λιγότεροι αγοράζουν δικό τους αυτοκίνητο και οι περισσότεροι το αποκτούν με χρονομίσθωση πληρώνοντας 250-400 ευρώ τον μήνα. Κι όσα ταξινομούνται ως καθαρά νοικιάρικα, αντικαθιστούν τον στόλο που αγοράστηκε πριν δυο χρόνια, ο οποίος μεταπωλείται σε ιδιώτες ως μεταχειρισμένος.
Δεν αντιλέγω ότι ο 25άρης (γόνος της μεσαίας τάξης) που η οικογένεια του αποφασίζει να του πάρει καινούριο αμάξι στα γενέθλιά του, μπορεί να νιώθει κουρασμένος από τον Μητσοτάκη που τον βλέπει 7 χρόνια ή να θεωρεί ότι η χώρα στην οποία ζει έχει ντροπιαστικό πρόβλημα διαφάνειας, απόδοσης δικαιοσύνης και λειτουργίας των θεσμών. Μπορεί να νιώθει ενοχλημένος από την υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη και ενώ οδηγεί προς το κλαμπάκι της παραλιακής μαζί με την παρέα του, να δηλώνει ψηφοφόρος της Ζωής που τα κάνει όλα μπάχαλο διότι «αυτό τους χρειάζεται».
Πλην έχει ένα επίπεδο ζωής που του επιτρέπει να προσπερνά την ταμπέλα «ζητείται υπάλληλος» που βλέπει στη βιτρίνα του μαγαζιού έξω από το οποίο παρκάρει.
Ξέρω πως κάποιοι θα τσαντιστούν διαβάζοντας τα παραπάνω, πλην η προσωπική τσαντίλα δεν ακυρώνει τα προφανή και τα επιβεβαιωμένα με στοιχεία. Που ξέρω ότι δεν είναι προφανή για όλους, αλλά είναι για αρκετούς. Τους οποίους αφήνουμε έξω από τα ραντάρ που τροφοδοτούν τον κυρίαρχο κοινωνικό διάλογο.
Υστερόγραφο, διόλου εν είδει τρολαρίσματος. Αν θέλει ο Μητσοτάκης να κάνει μπίγκο, να θεσπίσει ένα voucher για τα νυχάδικα. Χαμός θα γίνει. Ποιοι κοινωνικοί τουρισμοί και αηδίες…
Δεν υπάρχουν σχόλια