Πες τους να κάνουν κάτι

Δημήτρης Καμπουράκης

Η ερώτηση έγινε με πάσα ειλικρίνεια και ενδεχομένως με μια δόση αθωότητας, χαρακτηριστικό ανθρώπων που δεν πολυασχολούνται με την πολιτική, απλώς της ρίχνουν πότε-πότε μια ματιά αν περάσει -ως κάρτες δημοσκόπησης- μπροστά από την οθόνη τους. «Μπορείς να μου εξηγήσεις κάτι; Αφού όλοι λένε ότι η ακρίβεια είναι το μεγάλο τους πρόβλημα που δεν βρίσκει λύση, πως διάολο τον βγάζουν πρώτο;». Για τον Μητσοτάκη μιλούσε. Η ερώτηση της περιείχε ένα σπέρμα συνολικής αμφισβήτησης της αξιοπιστίας των δημοσκοπήσεων, καθώς η επίμονη ακρίβεια και η διαρκής πρωθυπουργική πρωτιά του Κυριάκου, στα μάτια της έμοιαζαν λογικά αταίριαστα.

Αναγνωρίζοντας την ειλικρίνεια των προθέσεων της, συμμάζεψα τα επιχειρήματα και τα άπλωσα μπροστά της. «Πρώτο, διότι δεν φταίει ο Μητσοτάκης που ο ένας παλαβός έκανε επίθεση στο Ιράν και ο άλλος θεότρελος είχε κάνει επίθεση στην Ουκρανία. Διότι απ’ αυτά προήλθε η εκτόξευση των τιμών σε ενέργεια και πρώτες ύλες. Δεύτερο, διότι παντού στον ανεπτυγμένο κόσμο, Ευρώπη, Αμερική, Άπω Ανατολή, υπάρχει πληθωρισμός και ακρίβεια. Μπορεί κάπως λιγότερη από δω, αλλά πάντως υπάρχει. Αν πούμε ότι ο Μητσοτάκης είναι ανίκανος εξ αιτίας αυτού, τότε όλοι οι ηγέτες το κόσμου είναι ανίκανοι.

Τρίτο, διότι αν με Μητσοτάκη έχουμε 3,7% πληθωρισμό, με αυτούς που θέλουν να τον ρίξουν και να τον διαδεχτούν, ο πληθωρισμός θα εκτιναχθεί πολύ περισσότερο. Αν μια συμπαγής κυβέρνηση δεν μπορεί να τιθασεύσει την ακρίβεια, τι θα συμβεί στην περίπτωση μιας συμμαχικής ψευτοκυβέρνησης δυο-τριών κομμάτων που δεν θα ξέρει που πάνε τα τέσσερα; Κι αν σήμερα που κάπως ελέγχεται η αγορά η αισχροκέρδεια θριαμβεύει, τι θα συμβεί στην περίπτωση μιας παρατεταμένης ακυβερνησίας; Ο πληθωρισμός θα πάει στο 15%.

Τέταρτο, αν σήμερα τα vouchers και οι έκτακτες ενισχύσεις και το ένα νοίκι δώρο θεωρούνται ασπιρίνες, τι θα συμβεί αν βρεθούμε κανένα δωδεκάμηνο ή δίχρονο χωρίς κυβέρνηση, με απανωτές εκλογές και διαβουλεύσεις; Ποιος θα υπάρχει να δώσει επιδότηση στο ρεύμα ή στο καύσιμο, με την ακρίβεια να είναι διπλάσια από την σημερινή;»

Με άκουσε καλοπροαίρετα κι ύστερα με κοίταξε προβληματισμένη. Προφανώς, πρώτη φορά τα άκουγε όλα αυτά μαζί και μάλιστα δίχως δυσνόητες αναφορές σε μακροοικονομικά επιτεύγματα και ευρωπαϊκούς περιοριστικούς κανόνες. Τα σκέφτηκε, κούνησε το κεφάλι κι ύστερα μου είπε: «Ναι, τα ακούω αυτά που λες. Έχουν μια κάποια λογική. Αλλά πες τους εκεί πάνω (στο Μαξίμου εννοούσε) πως όταν πάω στο σούπερ μάρκετ νιώθω ανυπεράσπιστη. Μόνο με τον φόβο ότι οι άλλοι που θα ‘ρθουν θα ναι χειρότεροι, δεν θα πάω να τους ψηφίσω. Πρέπει κάτι να κάνουν και τούτοι. Δεν ξέρω τι, πάντως κάτι να κάνουν. Διότι αν κανένας πολιτικός δεν μπορεί να με βοηθήσει, το πολύ-πολύ να μην πάω καθόλου να ψηφίσω.»

Ήταν ανατριχιαστικά απλή η γυναίκα. Και ειλικρινής.

 

liberal.gr