Την περασμένη βδομάδα έγινε η Αθηναϊκή πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ της Χριστίνας Βάζου «Θέλω να είμαι νικητής». Η μεγάλη αίθουσα του Studio New Star Art Cinema ήταν γεμάτη. Από κόσμο αλλά όχι μόνο. Ήταν γεμάτη και από έντονα συναισθήματα.

Την βραδιά αυτή την οφείλουμε πρωτίστως στην Χριστίνα Βάζου, που αποφάσισε να δημιουργήσει αυτό το ντοκιμαντέρ. Την οφείλουμε στην επιλογή της να παρακολουθήσει επί 4 ολόκληρα χρόνια την πορεία τριών προσφυγόπουλων, από την ώρα που, ανήλικοι και μόνοι, φτάνουν σε μια δομή φιλοξενίας του Κοινωνικού ΕΚΑΒ, μέχρι που, ενήλικες πια και με στέρεες φιλίες, τραβάνε τον δρόμο τους μέσα στις κοινωνίες όπου τους οδήγησε η μοίρα και η θέλησή τους.

Η Χριστίνα Βάζου αφηγείται τις ιστορίες του Φερντινάν από το Μπουρούντι, του οποίου τον πατέρα δολοφόνησαν παρακρατικοί μπροστά στα μάτια του, του Νασίρ από το Αφγανιστάν, ο οποίος δεν γνώριζε την λέξη «πρόσφυγας» μέχρι να γίνει ο ίδιος πρόσφυγας και του Ομράν, από την Παλαιστίνη, διπλά πρόσφυγας εφόσον οι γονείς του εκτοπίστηκαν στην Συρία, απ’ όπου αναγκάστηκε ο ίδιος κατόπιν να διαφύγει. Η Χριστίνα Βάζου τους παρακολούθησε όχι σαν απλώς παρατηρητής, αλλά ως διακριτικός συνοδοιπόρος. Και το αποτέλεσμα, εκείνη την βραδιά, ήταν μια αίθουσα γεμάτη κόσμο, γεμάτη συγκίνηση.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ήταν τυχαίο. Και πρώτα απ’ όλα ότι η Χριστίνα μας χάρισε ένα έργο που συνδυάζει την τέχνη της εικόνας με την διερεύνηση της κοινωνικής πραγματικότητας. Ως φωτογράφος, η Χριστίνα δεν μπορεί να φωτογραφήσει μια κατάσταση παρά μόνο αν βρεθεί μέσα σε αυτή. Για να φωτογραφίσει αποστολές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, έπρεπε να γίνει μέλος της αποστολής. Για να φωτογραφίσει τα ψυχιατρεία χρειάστηκε επί πολλούς μήνες να συνοδεύσει τους έγκλειστους ασθενείς στην πορεία της αποασυλοποίησης προς τις δομές ενσωματωμένες στον ιστό της πόλης.

Και για να μας δώσει εικόνες από Μονάδες της λεγόμενης παρηγορητικής ιατρικής, έπρεπε να χτίσει την προσωπική της σχέση με τους ανθρώπους που φωτογράφιζε. Φωτογράφος «εκ των έσω», φωτογράφος του ανθρώπου στη σχέση του με την κοινωνία, ήταν κατά κάποιο τρόπο μοιραίο ο φακός της να στραφεί και στα παιδιά πρόσφυγες. Πόσο μάλλον η ίδια είναι κόρη οικογένειας σημαδεμένης από την προσφυγιά. Παππούδες και γιαγιάδες πρόσφυγες από την Μικρασιατική Καταστροφή, γονείς πρόσφυγες από την χουντική δικτατορία.

Την βραδιά αυτή την οφείλουμε και στο Κοινωνικό ΕΚΑΒ. Εννοώ σε όλους αυτούς που δημιούργησαν και λειτουργούν τα Κέντρα Φιλοξενίας όπου διαδραματίζεται η ιστορία των τριών παιδιών. Στους εργαζόμενους, τους εθελοντές, τους υποστηρικτές μας. Και πρέπει να πω ότι αυτή την ταινία την χρειαζόμασταν! Την χρειαζόμασταν πολύ, διότι μας δείχνει με απτό τρόπο ότι αυτό που κάνουμε έχει νόημα, έχει αποτέλεσμα.

Σε μια εποχή όπου το προσφυγικό δράμα απασχολεί όλο και λιγότερο τα μέσα ενημέρωσης, όπου ειδικά το θέμα των ασυνόδευτων προσφυγόπουλων παύει προοδευτικά να αποτελεί προτεραιότητα για την πολιτεία, η καθημερινότητα στα Κέντρα Φιλοξενίας παίρνει πλέον την μορφή μιας γραφειοκρατικής εξάντλησης. Δεν είναι λίγες οι φορές όπου η αμφιβολία και η ματαίωση μας κατακλύζουν. Η ιστορίες του Φερντινάν που εκπληρώνει το όνειρό του να γίνει ποδοσφαιριστής στο Βέλγιο, του Ομράν που επανενώθηκε με την οικογένεια της αδερφής του στη Ολλανδία, δουλεύοντας στα ξενοδοχειακά, και του Νασίρ, που έμεινε στην Ελλάδα σπουδάζοντας βοηθός μηχανικός και δουλεύοντας ταυτόχρονα ως υδραυλικός, μας προτρέπουν να συνεχίσουμε ακάθεκτοι.

Το ντοκιμαντέρ της Χριστίνας Βάζου και η θέρμη της Αθηναϊκής πρεμιέρας του, δικαιώνουν το σθένος των προσφυγόπουλων, αλλά αποτελούν ταυτόχρονα και την πιο δυνατή δικαίωση για το Κοινωνικό ΕΚΑΒ!

tvxs.gr