Αντισυστημισμός, Καποδίστριας κι άγιος ο Θεός( Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Τον ρόλο του κεντρικού φορέα έκφρασης εκείνου του ρεύματος των πολιτών που έτσι κι αλλιώς εδώ και καιρό, έχουν επιλέξει διαμαρτυρόμενοι κατά πάντων να στέκονται εκτός της πολιτικής, φιλοδοξεί να αναλάβει η Μαρία Καρυστιανού με το νέο της κόμμα.
Να κυριαρχήσει δηλαδή στην περιοχή που εντοπίζεται στα δεξιά και στα απώτατα δεξιά όρια του εκλογικού χάρτη. Σε μια περιοχή επίσης πολυδιασπασμένη, η οποία και αυτή, όπως και ο αριστερός και προοδευτικός χώρος απέναντι, αναζητά μεν αλλά με άλλους όρους, όχι απαραίτητα πολιτικούς, ένα κεντρικότερο, ενδεχομένως και πιο μαζικό, σημείο αναφοράς – μια «συλλογικότερη» αφετηρία έκφρασης της διαμαρτυρίας τους.
Κόμματα διαμαρτυρίας υπάρχουν ήδη πολλά στο πολιτικό χρηματιστήριο εργαλειοποίησης της συλλογικής απόγνωσης. Το γεγονός όμως πως κανένα από τα υπάρχοντα σχήματα δεν κατάφερε να μαζέψει στους κόλπους του το μεγαλύτερο κομμάτι από το εν λόγω τμήμα του εκλογικού σώματος, αφήνει ένα κενό. Και επειδή η πολιτική, όπως και η Φύση, απεχθάνεται τα κενά, η Καρυστιανού είναι σαφές πως θα επιχειρήσει να το καλύψει.
Με ποιο τρόπο; Μιλώντας, όπως συνηθίζει, ελάχιστα πολιτικά κι απευθυνόμενη περισσότερο στο θυμικό. Επιχειρηματολογώντας με γενικότητες (αλλά και με γενικεύσεις) «ολιστικά», αλλά κι επιστρατεύοντας τον πάμφτωχο πολιτικά πλην όμως εξαιρετικά αποτελεσματικό «επί του πεδίου» αντισυστημικό λόγο – που πουλάει.
Η χθεσινή εκδήλωση στο Ολύμπιον, στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, είχε απ’ όλα. Και τι δεν είχε, για την ακρίβεια: Μπόλικο «σμαραγδιακό» Καποδίστρια, ομογενείς, τον «Ζορό» Παναγιώτη Ψωμιάδη, με ολίγη από Ρίτσο, αλλά και Ξυλούρη, ενώ κάποια στιγμή υπήρξε και διάθεση από την Κατερίνα Μουτσάτσου «να τραγουδήσουμε όλοι μαζί το ‘Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ’. Αλλά, αργότερα». Απ’ έξω, λίγο νωρίτερα, έπαιζε ο «Ζορμπάς» του Μίκη.
Ωστόσο, στο πιο πολιτικό σκέλος της εκδήλωσης για την ίδρυση του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Κίνημα Πολιτών Μαρία Καρυστιανού», της Μαρίας Καρυστιανού, ενώ από την ίδια έγιναν γενικόλογες, γεμάτες από ευχολόγια αναφορές σε ζητήματα όπως είναι η ανασυγκρότηση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και του Ε.Σ.Υ., ενώ υπήρξαν αναφορές στην στήριξη της οικογένειας, στον έλεγχο της διαφανούς λειτουργίας των τραπεζών, αλλά και αναφορές που σχετίζονταν με τους ελέγχους των συμβάσεων που υπεγράφησαν κατά τα χρόνια των μνημονίων, ο κόσμος ξέσπασε σε εντονα χειροκροτήματα στα όσα είπε για την «άρση ασυλία» αλλά και την «ανακλητότητα των βουλευτών».
Σε ένα σημείο της ομιλίας της, αναφέρθηκε βέβαια πιο αναλυτικά και στο έγκλημα των Τεμπών. Μόνο σε ένα όμως. Γεγονός που προκαλεί αίσθηση, απ’ όποια πλευρά και να το δεις κανείς, εάν σκεφθεί πως το εν λόγω κίνημα «οικοδομήθηκε» από την ανάγκη απόδοσης Δικαιοσύνης για αυτό το τόσο δραματικό γεγονός που συνεχίζει να στοιχειώνει τη χώρα.
Το ότι από την ιδρυτική διακήρυξη των 20 σημείων, έλειπε το σχετικό σημείο για τα Τέμπη, σημειώνεται βεβαίως στο ρεπορτάζ.
Όπως και να ‘χει, το αναφαίρετο, όπως για κάθε πολίτη, δικαίωμα της «μητέρας των Τεμπών» να πολιτευτεί προφανώς και δεν κρίνεται. Πλέον όμως, η Μαρία Καρυστιανού που ως επικεφαλής κόμματος δηλώνει πως θέλει «μια Ελλάδα που θα ανήκει ξανά στους πολίτες της» και πως με το κίνημά της στοχεύει στην «εξουσία», θα κρίνεται πρώτα απ’ όλα και ισότιμα με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στα κοινά, ως πρόσωπο πολιτικό. Και ως εκ τούτου θα κρίνεται και για την επιλογή της ουσιαστικά να διασπάσει ένα από τα μαζικότερα και πιο υπερκομματικά κινήματα διαμαρτυρίας που καταγράφηκαν στην Ιστορία της χώρας από την Μεταπολίτευση και μετά.
Τοποθετώντας ουσιαστικά, μερίδα του κόσμου που ταυτίστηκε με αυτό, στο… σαλονάκι ενός ιδιότυπου (με κινηματικά χαρακτηριστικά) προθαλάμου αναμονής – ξανά. Σε έναν χώρο όπου περισσεύουν οι ευχές, προσφέρονται απλόχερα μερίδες ελπίδας. Τι περιμένουν εκεί;
«Είσαι η κιβωτός μας!», ακούστηκε να φωνάζει κάποιος στο τέλος της ομιλίας Καρυστιανού.
Δεν υπάρχουν σχόλια