Η δημοκρατική παράταξη αποτελείται σήμερα από πλήθος σπαράγματα, μετά από την συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ προ τριετίας. Θυμίζει κάπως την περίοδο των διαδόχων του Αλεξάνδρου όσον αφορά στις μεταξύ τους αδελφοκτόνες σχέσεις.

Βέβαια στην ελληνιστική περίοδο, σε αντίθεση με την «συριζιστική», τα πράγματα κινήθηκαν προβλέψιμα κι η διαδοχή του αιφνιδίως αποδημήσαντος ανατέθηκε βάσει επετηρίδας στον Περδίκκα, που όμως σύντομα είχε βίαιο τέλος. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πτώση κι ο θάνατος του προήλθαν απο την σύγκρουση για την τύχη της σωρρού του Αλεξάνδρου.

Κατ΄αντιστοιχία ο δυστυχής Περδίκκας ήταν κάτι σαν να είχε ολοκληρωθεί στα καθ’ ημάς η στέψη Αχτσιόγλου, όπως πανταχόθεν προεξοφλείτο πριν πυροδοτηθεί ο πύραυλος Κασελάκη (θέρος 2023). Βάσει της ιστορικής παρομοίωσης μου όμως δεν επρόκειτο να ήταν πολύ διαφορετική η πολιτική κατάληξη ούτε σε αυτή την περίπτωση. Ίσως μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο να ήταν και τυχερή η Αχτσιόγλου, που απέτυχε νωρίς.

Σωτήρε κι ελευθερωτές

Ιδιαίτερο κι ενδιαφέρον φαινόμενο της ασταθούς εκείνης περιόδου ήταν οι λεγόμενοι ταιναρισταί. Ταιναρισταί λεγόταν παλιότερα κι οι προσκυνητές του Ταινάριου Ποδειδώνα, που λατρευόταν σ’ ένα ιερό ευρισκόμενο στο άγριο και βραχώδες τοπίο της ακροκατάληξης του μεσαίου ποδιού της Πελοποννήσου. Το σκληρό τοπίο του κάβο-Ματαπά των Μανιατών πειρατών, ήταν ανέκαθεν ορμητήριο σκληρών ανθρώπων. Όμως ειδικά στην εποχή των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου το Ταίναρο ήταν διάσημο κι είχε ένα ρόλο ανεπανάληπτο.

Πλήθος στρατοί αλωνίζαν πάνω-κάτω και οι λαοί απομαστεύονταν εξαντλητικά από συνεχεις εμφυλίους όταν το Ταίναρο εξελίχθηκε σε ένα μόνιμο στρατολογείο τυχάρπαστων μισθοφόρων, πρόθυμων να πουληθούν στον κάθε καινούργιο «σωτήρα» ή «ελευθερωτή». Κι όλα αυτά μέχρις ότου να φανούν επιτέλους οι επικρατέστεροι και να κατασταλάξουν έτσι οι βασικοί μόνιμοι πυρήνες της ελληνιστικής περιόδου για τα παρακάτω. Οι σκληρά και βίαια αντιμαχόμενοι διάδοχοι δεν έπαυαν να είναι «συγγενείς» μεταξύ τους.

Γύρω από την κλίνη του θανάτου του Αλεξάνδρου σημειώθηκε ήδη η πρώτη κλωτσοπατινάδα, κυριολεκτικά πάνω από το νεκρό σώμα. Συνήθη προσχήματα των αντιμαχομένων για πολύ καιρό υπήρξαν η υπεράσπιση της βασιλείας και της ενότητας του κράτους, η διεκδίκηση κληρονομικών δικαιωμάτων με διάφορους γάμους με τέως βασιλικές συζύγους ή αδελφές εκ Μακεδονίας ή ακόμη κι η απροσχημάτιστη βία της αυθαίρετης ανακήρυξης από κάποιον επιμέρους μακεδονικό στρατό του επικεφαλής του, μετά συνήθως από κάποια νίκη του, σε «βασιλιά».


Κανείς δεν προλάβαινε να καταλάβει ποιανού βασιλεία, με ποιά ενότητα, ποιάς ακριβώς επικράτειας και ποιάς έκτασης, με ποιά έδραση και ποια συμπάγεια; Παίζονταν όλα αυτά, τάχα θεσμικά κι εθιμικά (πολιτικά) αλλά στην πραγματικότητα με την δύναμη των όπλων μιας εμφύλιας δίνης, σε ένα ατελείωτο τουρλουμπούκι συμμαχιών χωρίς αρχές, μοιράζοντας τον κόσμο σε ένα κοινό τσιμπούσι με φριχτές ωμότητες εναλλάξ με ευγένειες μεταξύ συγγενών. Την μια αναμετριόταν δαιμονισμένοι για την εξουσία και την άλλη έξαφνα τους έβλεπε κανείς να φιλιώνουν, ν’ αλλάζουν στρατόπεδα, να συμπεθεριάζουν και να ομνύουν αιώνιους όρκους πίστης που τους καταπατούσαν βεβαίως την επαύριον.

Ένα τυπικό βίαιο οικογενειακό μυθιστόρημα εξουσίας … Γιατί τα «κράτη» διαδόχων κι επιγόνων δεν ήταν ακριβώς ξεχωριστά (πχ διαφορετικών εθνών) αλλά κάποιων αλληλομισουμένων αδελφών, που την μια σφάζονται και την άλλη συμφιλιώνονται, διαρκώς. Τι να έκαναν λοιπόν κι οι απλοί μαχητές που ζούσαν από την μαχητική τους ισχύ σε ένα τέτοιο περιβάλλον σύγχυσης; Λειτουργούσαν ως ασταθείς τυχοδιώκτες, «ταιναρισταί».

Βέβαια στην δική μας σύγχρονη εκδοχή των πραγμάτων ο ιστορικός ηγέτης επανήλθε τάχιστα, πιστεύοντας κι ο ίδιος στον θρύλο ότι τον ψάχνει εναγωνίως η γοργόνα … Οπότε θεωρητικώς η οριστική διάσπαση σε τέσσερα ξεχωριστά βασίλεια και δυναστείες μπορεί να αποφευχθεί κι η ανασύσταση του ενιαίου κράτους να επιχειρηθεί εκ νέου κι επ ονόματι του.

Σύγχρονοι ταιναρισταί

Σήμερα συναντάς ανθρώπους που εκδιώχθηκαν είτε λόγω Gazi live είτε νωρίτερα είτε κι αργότερα. Διεσπάρησαν στην σατραπεία της ΝεΑρ κι απο κεί άλλοι τους πήγαν με τον Γαβριήλ και τους 53+, άλλοι αείποτε ελπιδοφόροι ίππαρχοι με επικεφαλής τον αριστοκρατικό Χαρίτση ψάχνονται ομαδικώς ή και κατά μόνας κι άλλοι γνήσιοι τσιπροφύλακες έσπευσαν με τον Ν Μπίστη.

Πολλάκηδες και Παπάδες ενεδρεύοντες πότε θα τους την κάνει ο Φάμελλος για τον εξώστη του επειδή θεωρεί ότι χρωστά στον Τσίπρα την πολιτική του γέννεση, τα βαφτισια του σε “Αρχηγό”ακόμη και το προαναγγελθέν τέλος του. Είναι κωμικοτραγική η στάση διαφόρων αξιωματούχων του ΣΥΡΙΖΑ που εμφανίζονται ως διχασμένες προσωπικότητες προσδοκώντας να τους μιλήσει με σαφήνεια … η Πυθία.

Τινές αποχωρήσαντες γκαζιανοί πήγαν ΠΑΣΟΚ κι εκεί συναντήθηκαν με μερικούς εκ των πρωταγωνιστών του πραξικοπήματος. Άλλοι παρέμειναν ανεξάρτητοι κι άλλοι μείνανε μέσα μέχρις ότου να φύγουν. Όσοι συγκρότησαν τους ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ επίσης φυλορρόησαν και πολυ λίγοι παραμένουν εκεί. Άλλοι απο αυτούς πήγαν ΠΑΣΟΚ κι άλλοι παρέμειναν Ανένταχτοι. Άλλοι κοιτάνε στην Ζωή ή στις Μαρίες κι άλλοι κοιτούν εκ νέου πίσω στον Τσίπρα ή ακόμη και στον Πολάκη.

Κι εκεί, όπου πήγε ο καθείς, οι άνθρωποι παραμένουν για λίγο, μέχρι δηλαδή να τους γοητεύσει ο επόμενος σωτήρας ή ελευθερωτής ή μέχρι πια να μπαιλντίσουν και να γυρίσουν στο καναπέ τους. Αυτά συμβαίνουν με τους σύγχρονους Ταιναριστές που περιφέρονται αγωνιωδώς ψάχνοντας ματαίως τον νέο τους Αλέξανδρο τώρα που τους Πέρσες τους έστρωσε στο κυνήγι η Θεά Λάουρα εκ της Δακίας.

Τινες που με άνεση καταπίνουν φραπέδες, οπεκεπεδες και κοβεσιανά δίκρανα, καταμετρούν με υπέρμετρη αυστηρότητα το πόσες ταμπέλες έχει αλλάξει ο κάθε τάλας Ταιναριστής, αγνοώντας τάχα ότι όλοι αυτοί κατα βάθος δεν είναι παρά Μακεδόνες. Όλοι τους, όπου κι αν γίνανε «βασιλιάδες», συνεχίζουν να νοσταλγούν την κοινή τους μήτρα και προσδοκούν να καταλήξουν στο ποιός πράγματι μπορεί να ξαναβάλει τους “Μήδους” στην φυσική τους θέση, δηλαδή στο σπουπιδιντενεκέ της ιστορίας.