Η αισθητική της σαπίλας (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
Αλήθεια, τί τύχη μπορεί να έχει πολιτικά και κοινωνικά μια χώρα που παράγει (κι εκλέγει) περισσότερους Μπέους, από όσους μπορεί να καταναλώσει; Καμία.
Ο δήμαρχος Βόλου, κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε χθες το πρωί στο NEO 103,3 FM και στους δημοσιογράφους Δημήτρη Μαρέδη και Ίνα Τσιρίγκα, όπως διαβάζω από σχετικό ρεπορτάζ που αποτυπώνει τα λεγόμενά του, τοποθετήθηκε «με ιδιαίτερα αιχμηρό λόγο» για το αυτοσχέδιο μνημείο με τα ονόματα των 57 θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών που έχει
διαμορφωθεί στην πλατεία Συντάγματος
Μόνο που ο λόγος του Μπέου, δεν ήταν διόλου αιχμηρός, αλλά νέτα-σκέτα χυδαίος.
Γιατί, και για να μην ξεχνάμε και τα νοήματα των λέξεων, στην συγκεκριμένη περίπτωση, μόνο πηχτή χυδαιότητα αποτελεί η προσβολή της μνήμης των νεκρών, κατ’ επέκταση και των συγγενών τους που σύμφωνα με τον δήμαρχο Βόλου, αν θέλουν να κλάψουν τους δικούς τους ανθρώπους «το μνημείο είναι στα Τέμπη. Να πάνε εκεί να κλάψουν και να στεναχωρηθούν οι συγγενείς».
Αιτία για το… ξέσπασμά του, στάθηκε – όπως τόνισε – η επίσκεψη φίλων του από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι βρέθηκαν στο Σύνταγμα και αντίκρισαν «την εικόνα αυτή». Και προσβλήθηκαν οι επισκέπτες, προσβλήθηκε και ο Μπέος – μαζί του και η αισθητική του. Από τα γραμμένα στο πεζοδρόμιο ονόματα των 57 νεκρών, κι όχι για παράδειγμα από το γεγονός πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την πρώτη στιγμή έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της προκειμένου τίποτε να μην εξελιχθεί ομαλά προς την κατεύθυνση της απονομής Δικαιοσύνης.
«Πολύ με ενοχλεί αυτή η εικόνα», εξήγησε ο Μπέος τονίζοντας επιπλέον πως «ως Έλληνας πολίτης δε δέχομαι να έρχονται εκατομμύρια τουρίστες και να βλέπουν αυτό το χάλι».
Και ζήτησε και την παρέμβαση Μητσοτάκη.
«Ρε Μητσοτάκη, πάρε μία μπουλντόζα και μια καθαρίστρια και σβήστα από εκεί», είπε. Και πρόσθεσε, εξήγησε κι αυτό: «Μητσοτάκη πάρε θέση αν θες να είσαι ηγέτης της πατρίδας μας. Αυτό εκεί είναι χάλι. Ας δώσει εντολή σε μένα και θα πάω εγώ να τα σβήσω, γιατί εγώ είμαι πατριώτης».
Ο Μπέος όμως εκτός από πατριώτης, είναι και μάστορας σε αυτά – διότι τίποτα δεν λέει τυχαία. Τι μάστορας; «Πλυντηρίων». Γιατί άμα δεν τηνξεπλύνεις την πραγματικότητα πώς θα την φέρεις στα μέτρα σου. Κι αν δεν ρίξεις την ώρα της πλύσης και λίγο μαλακακτικό για να μοσχοβολήσει η μπουγάδα και να μυρίσει ολίγον από «πατρίδα», από «κοινή λογική» και κυρίως από «ίσες αποστάσεις», τότε – εκτός από μάστορας (πλυντηρίων) – τί «νοικοκυραίος» είσαι;
«Για όλες τις τραγωδίες που έγιναν στην Ελλάδα, σαν τη Marfin, το Mάτι, τη Μάνδρα και τελευταία τα Τέμπη, υπάρχει Έλληνας που δε έκλαψε; Που δεν στεναχωρήθηκε; (…) Στεναχωρηθήκαμε, κλάψαμε, να τιμωρηθούν φυσικά οι υπεύθυνοι, γιατί υπάρχουν υπεύθυνοι. Γιατί δεν πήγαν αυτοί από το Μάτι; Κομματικοποιήσαμε τις τραγωδίες. Οι άλλοι στη Marfin κάηκαν ζωντανοί. Υπάρχουν ευθύνες για τα Τέμπη και πρέπει να αποδωθούν. Αυτό είναι χάλι όμως εκεί», είπε ο Μπέος γιατί εκεί ήθελε να καταλήξει. Στο «χάλι». Πριν εκστομίσει απίστευτες χυδαιότητες και για «αυτόν τον Αλβανό (…). Ρούτσι τον λένε;», λέγοντας πως «του πήγαιναν κρυφά φαγητό τα βράδια» όταν έκανε την απεργία πείνας στο Σύνταγμα.
Αν κάτι πάντως πρέπει να δώσει κάποιος στον Μπέο, είναι ακριβώς αυτό. Το μοναδικό του «ταλέντο» να συντονίζεται με το σκεπτικό, πολύ φοβάμαι, ενός δραματικά μεγάλου πλέον κομματιού της ελληνικής κοινωνίας που σάπισε. Ναι. Σάπισε. Και σκέφτεται, μιλά και δρα (κοινωνικά, τελικά και πολιτικά) ακριβώς με τον τρόπο αυτό.
Του τμήματος αυτού της κοινωνίας μας, που μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου (της άλλης πλευράς) πολλές φορές την ίδια στιγμή, αν όχι όλες, παριστάνει πως δεν το… βλέπει. Κι αυτό, μόνο και μόνο για να μην το προσβάλλει – ειδικά σε προεκλογικές περιόδους. Του τμήματος αυτού της κοινωνίας που δεν τραβάει απολύτως κανένα ζόρι να αναδείξει στον δημόσιο διάλογο την «αισθητική» ως ζήτημα σοβαρότερο του εγκλήματος. Και την ίδια ώρα δια των «ίσων αποστάσεων» (σ.σ. με επιχειρήματα του στυλ «πάντα γίνονταν εγκλήματα», «πάντα υπήρχαν σκάνδαλα», «τί δουλειά είχε αυτός/αυτή εκεί τέτοια ώρα», «ναι, αλλά..» κλπ) να συλλογικοποιήσει την ευθύνη και να την διασπείρει.
Και κάπως έτσι, κάποιοι την γλιτώνουν. Από τις ευθύνες τους. Και όσο πιο ανώνυμα είναι/παραμένουν τα θύματα των εγκλημάτων, τόσο πιο ανώνυμοι παραμένουν και οι θύτες. Και τότε, τα εγκλήματα, «παρέα» με τα σκάνδαλα, αποκτούν ευκολότερα και την «διαχρονική» τους διάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια