Μάιος αλλαγών – και ανατροπών (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Με την έλευση της Άνοιξης να λογίζεται ως «εποχή αναγέννησης» για την Φύση, η έλευση δυο νέων «παικτών» στο πολιτικό πεδίο – εντός του Μαΐου όπως όλα δείχνουν – εκτιμάται πως θα επιφέρει αλλαγές, αλλά και ανατροπές στο βαλτώδες σκηνικό. Και προς τα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και προς τα δεξιά της.
Στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς επικρατεί αναβρασμός. Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, δημοσκοπικά πάνω-κάτω παραμένει, στάσιμο. Κι αυτό το βλέπουν, το διαπιστώνουν ακόμη και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του προέδρου του κόμματος. Και ίσως για αυτό να επιμένουν σε αυτή την στρατηγική του διμέτωπου αγώνα – δηλαδή και απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά κι απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό που «εν αρχή» απειλεί δημοσκοπικά να τους πάρει την δεύτερη θέση και από εκεί να ξεκινήσει και την πολιτική του αντεπίθεση.
Την ίδια ώρα, στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καλούνται να λύσουν πολύ σοβαρά, σχεδόν υπαρξιακού τύπου προβλήματα. Καθώς από τη μία είναι το σώμα, από την άλλη η καρδιά. Των ψηφοφόρων του. Οι οποίοι όντας ταλαιπωρημένοι από την περιπέτεια της πολυδιάσπασης των τελευταίων ετών, πλέον επιθυμούν, αλλά και περιμένουν τη συγκρότηση ενός φορέα που θα μπορέσει να κάνει την πολυπόθητη ανατροπή. Στην ίδια κατάσταση – περίπου – βρίσκεται κι ένα μεγάλο κομμάτι (των ψηφοφόρων) της Νέας Αριστεράς. Η οποία (τουλάχιστον δημοσκοπικά) ενώ παλεύει για την ίδια την κοινοβουλευτική της ύπαρξη, βλέπει στελέχη της να αντιμετωπίζουν θετικά την νέα πολιτική προσπάθεια του πρώην πρωθυπουργού.
Εκτός όμως από τους πολιτικούς… κοντοχωριανούς του Τσίπρα, αποτελεί πρόβλημα και για τον Μητσοτάκη η δημιουργία νέου φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό; Προφανώς και αποτελεί. Γιατί για πρώτη φορά μετά από χρόνια ο μέχρι πρότινος «αγρατζούνιστος» Μητσοτάκης, φαίνεται πως αποκτά ξανά όχι απλώς «έναν αντίπαλο από τα παλιά», αλλά έναν σοβαρό πολιτικό αντίπαλο «με αρχή, μέση και τέλος» που – το πιο σημαντικό – δεν κουβαλά πια το βάρος της δύσκολης εποχής που διακυβέρνησε την χώρα. Και το τελευταίο όχι γιατί ό,τι συνέβη την περίοδο εκείνη έχει «παραγραφεί» από την Ιστορία, αλλά γιατί κάθε ψέμα που ελέχθη, ρίζωσε, στοίχειωσε – και τελικά στοίχισε – πολιτικά την κυβέρνηση της περιόδου 2015-19, καταρρίφθηκε. Απαντήθηκε, για την ακρίβεια.
Μετατοπίσεις τεκτονικές, αναμένονται όμως και στα δεξιότερα του πολιτικού χάρτη. Εκεί όπου η Μαρία Καρυστιανού φιλοδοξεί με τον νέο της κόμμα να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό – ή τουλάχιστον κεντρικό – ρόλο, αλώνοντας (ή συγκεντρώνοντας ψήφους) συγχρόνως κι από τα μικρότερα, τα αυτοαποκαλούμενα και ως «αντισυστημικά» κόμματα. Στόχος της βέβαια η ψήφος των «δυσαρεστημένων». Όλων εκείνων δηλαδή που αφενός δεν εγκρίνουν και καταδικάζουν τις κυβερνητικές πολιτικές επιλογές, αλλά συγχρόνως, δεν μετακινούνται προς τα αριστερά. Παραδοσιακά ωστόσο, τα κόμματα ειδικού σκοπού, όπως είναι κι αυτό της Καρυστιανού, μακροπρόθεσμα λειτουργούν θετικά για την «μητέρα παράταξη», καθώς σε αυτά «παρκάρουν» ή… προαυλίζουν την οργή τους οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας – πριν έρθει ξανά το πλήρωμα του χρόνου για να επιστρέψουν στην επόμενη ή μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση στο ανακαινισμένο (κατά Αβέρωφ)… μαντρί.
Ως πρόσκαιρη (αν και οδυνηρή εκλογικά), μετριέται και η διαρροή ψηφοφόρων προς την βελοπουλική «Ελληνική Λύση», καθώς προς άλλα (ακρο)δεξιόστροφα κόμματα όπως είναι οι «Σπαρτιάτες» ή η «Φωνή Λογικής» της Λατινοπούλου, ή η «Νίκη» του Νατσιού. Πόσοι εξ αυτών θα μετατοπιστούν προς την κυρία Καρυστιανού, μένει να φανεί (και να μετρηθεί), αν και ήδη σε κανά-δυο από τα… μονοπρόσωπα επιτελεία των κομμάτων αυτών, πληροφορίες λένε πως «δεν κοιμούνται ήσυχα τον τελευταίο καιρό.
Εσχάτως όμως, ήσυχα δεν κοιμούνται και αλλού, καθώς η έλευση Καρυστιανού θα επηρεάσει σαφώς τις εξελίξεις και σε κόμματα όπως είναι η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου που παλεύει για να παραμείνει στην Βουλή, αλλά και το πρώην Κίνημα Δημοκρατίας (και νυν «Δημοκράτες») του Στέφανου Κασσελάκη που δίνει τη δική του μάχη για να μπει στο επόμενο κοινοβούλιο. Κόμματα που ήταν και παραμένει σαφές πως επένδυσαν το όποιο πολιτικό τους κεφάλαιο στην εκμετάλλευση της υπερσυσσωρευμένης λαϊκής οργής, ενώ χρησιμοποίησαν (και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν) λόγο «καταγγελτικό» όταν τοποθετούνται δημόσια, στο όνομα ενός «αντισυστημισμού» που βάζει απέναντι το πολιτικό σκηνικό ως σύνολο. Το πόσο «πολιτικό» πάντως ως άποψη αλλά και ως θέση είναι το τελευταίο, μένει να αποτιμηθεί – στην ώρα του.
Ένα πράγμα είναι βέβαιο. Με την έλευση των δυο νέων κομμάτων, εν πρώτοις δημοσκοπικά, το πεδίο εκτιμάται πως θα αλλάξει ριζικά. Εν δευτέροις, αυτό που μένει να φανεί είναι και τί αποτύπωμα θα έχει και στη «μητέρα των μετρήσεων», στην κάλπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια