Οι «βελονιστές» της πολιτικής δεν σχετίζονται με τους θεραπευτές της κινέζικης ιατρικής παράδοσης. Είναι φρούτο που ευδοκιμεί στον κήπο του ΠΑΣΟΚ. Πολιτικοί με παρουσία δεκαετιών έχουν μετατραπεί σε εμβριθείς μελετητές της βελόνας, με ένα στωικό ύφος ησυχαστή μοναχού λίγο προ της Αλώσεως. «Κολλημένη βελόνα» αποκαλούν τις δημοσκοπικές επιδόσεις του Ν Ανδρουλάκη.

Το υπόρρητο απειλητικό μήνυμα είναι: «αφού δεν θα μπορέσει να ξεκολλήσει ο Νίκος την βελόνα των δημοσκοπήσεων, ας ετοιμάζεται να ξεκολλήσει ο ίδιος από την καρέκλα του αρχηγού!». Προεξοικονομούνται ότι: α) ο 47χρονος «δεν θα μπορέσει» β) αυτό θα οφείλεται στην ιδιοσυγκρασία του ως μίζερου επαρχιώτη και γ) μετά από αυτόν ανοίγει ο δρόμος για εθνικές εφεδρείες «αρίστων» του ΠΑΣΟΚ (είτε είναι πρεσβύτεροι είτε νεότεροι είτε μειράκια). Όπερ έδει δείξαι.

Η ιστορία δεν γράφεται με υποδιαστολές ωστόσο όλο και κάποια αλήθεια κρύβουν οι αριθμοί. Το 2021 ανέλαβε ο «επαρχιώτης» και στην μια φορά που έφθασε στις κάλπες κατάφερε σχετικώς λίγα (11,5%). Ήταν το 2023, όταν σημειώθηκε ωστόσο η αποχώρηση Τσίπρα, πράγμα που υπήρξε πολλών διακαής πόθος.

Ποιοι όμως καταλογίζουν του “επαρχιώτη” αυτή την 6η πτωχή επίδοση μετά το 2009; Όσοι μετά το 44% του 2009 πήγαν στις κάλπες άλλες πέντε φορές με τα εξής αποτελέσματα: 13,8%-12,3%-4,68%-6,3%-8,1% προτού φθάσουμε στο 11,5% (2023) Είναι δηλαδή μονοψήφιος ο μέσος όρος επί 17 χρόνια, ακόμη κι αν συνυπολογίσουμε τις ευρωεκλογές. Οι βελονιστές είναι άραγε τίποτε μαξιμαλιστές και δεν εκτιμούν διόλου το σημερινό 15-16% ή βάζουν επίτηδες υψιπετείς στόχους προκειμένου να είναι βέβαιοι ότι ο λατρεμένος Πρόεδρος τους θα περάσει από κάτω;

Έχουν τόση αληθοφάνεια όση κι αυτοί που θέλουν να φύγει ο προπονητής Ράφα Μπενίτεθ, γιατί δεν πήγε φέτος την κούπα στον Αλαφούζο. Δεν μπορεί σου λέει να μετριέται με τον Λεβαδειακό μια ομάδα που έφθασε Γουέμπλει (1971) αλλά ξεχνούν από πότε έχει να δει ο ΠΑΟ κούπα (2010).

«Επαρχιώτης»

Το “επαρχιώτης” αποτελεί ένα επιτυχημένο στερεότυπο λοιδορίας από τον καιρό του αείμνηστου Κώστα Χατζηχρήστου αλλά στην ελληνική πολιτική ιστορία μεσουράνησε κάποιος με moto: «Κι εγώ από χωριό είμαι…» που κατέληξε ν’ αποκαλείται Εθνάρχης.

Σήμερα με την ελληνική περιφέρεια να έχει παλινδρομήσει πίσω κι από την αποκέντρωση του Ανδρέα, με το επιτελικό κράτος ala Μητσοτάκη να θυμίζει το τρίγωνο της Σκομπίας των Δεκεμβριανών και με την εσωκομματική αμφισβήτηση στην ΝΔ να εκφράζεται με ανοικτές επιστολές επαρχιωτών βουλευτών ή με τον ακρίτα Γιόγιακα, γιατί ο αντίπαλος του Κούλη πρέπει να είναι κολεγιόπαιδο;


Δεν την αφήνουν όμως καν στην τύχη της την αυτοεκπληρούμενη προφητεία περί “ακίνδυνου επαρχιώτη”. Μόλις αυτός πάει να ξεκολλήσει την βελόνα, ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε; Οι πρώτοι που του επιτίθενται να του την σπάσουν, την καταραμένη βελόνα, είναι οι ως τότε ησυχαστές μοναχοί, οι λεγόμενοι «βελονιστές».

Την μια τους βρωμάει ο πρύτανης Πελεγρίνης, την άλλη τους μυρίζει η χαραλαμπιδική Κασιμάτη, και την τρίτη καγχάζουν με τον ευρωφαραντούρη. Την ίδια στιγμή η ΝΔ ευθαρσώς δηλώνει ότι θα είναι εκ νέου υποψήφιοι όλοι οι οπεκεπεδες της κι ο Τσίπρας βάζει 25 βουλευτές να γελοιοποιούν καθημερινά τα κόμματα τους και να ψάλλουν παντοιοτρόπως το “ευλογημένος ο ερχόμενος” Παντού φουλάρουν οι μηχανές εκτός απο το ΠΑΣΟΚ, όπου οι αυστηροί βελονιστές κρατάνε το ίσο και δείχνουν πανευτυχείς στο ρόλο του μικρομεσαίου και συμπληρωματικού παίκτη.

Καλά και με τον Παττακόσπορο;

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια καταφανή κι απροκάλυπτη συγχορδία με iefimerida, ΠΘ, Action 717 κ.ά. maximians. Κάπως έτσι το έκαναν κι οι καλόγεροι προ της Αλώσεως, μια χαρά συνεννοήσεις είχαν με τον Μουχαμέτη.

Οι βελονιστές δεν είναι αφελείς πελάτες του Τσίπρα όπως ο Δούξ που πίστεψε ότι θα δανειζόταν τα ορφανά του ΣΥΡΙΖΑ και μόλις τώρα συνειδητοποιεί πως ο Τσίπρας προσμετρούσε τον ίδιο ως ορφανό. Είναι Πρίγκηπες αληθείς κι όχι κατ’ όνομα, οπότε ξέρουν από ίντριγκα παιδιόθεν και κοιτάνε πάντα δεξιά.

Ξεχωρίζει στις τάξεις τους ο προκλητικός Παύλος Γερουλάνος που κατά σύμπτωση θα συμπληρώσει τα 60 του χρόνια την ημέρα της Αλώσεως (29η Μαΐου). Ενώ λοιπόν ο Άδωνις συμπεριφέρεται εντελώς χρυσαυγίτικα στον πρόεδρο του, ο ιχθυοπώλης εζήλωσε δόξα αρχιτέκτονα και με ύψος εκατό le Corbusier επισκέφθηκε το Ελληνικό προκειμένου να συγχαρεί τον Άδωνι!!! Ο γνωστός ως μπουμπούκος, νανογιλέκος, αδιευκρίνιστος τώρα και Καλλικράτης του νέου Παρθενώνος; Τέτοια ανωτερότης ο Πρίγκηψ, ούτε ο Καρανίκας να ήτανε…

Παλιοί φίλοι του παττακόσπορου (πχ Βενιζέλος, Διαμαντοπούλου) του έχουν κόψει πια και την καλημέρα Κάποιοι κολλητοί του ήδη εξοβελίστηκαν (Κωνσταντινόπουλος και Παρασκευαίδης). Κι όμως βρίσκονται ακόμη δευτεράντζες πασόκοι που παραμένουν μέλη του fun club Αδώνιδος.

Άλλο όμως είναι η κ Σταρακά (Αιτ/νιας) που συμπαρατάχθηκε μαζί του στις χειροπέδες του ΓΝ Νικαίας ή τύποι σαν τον τηλεμαιτανό Γιαννακό της ΠΟΕΔΗΝ ή τον Παναγόπουλο των εργατών και των 3,5 μυρίων! Ο Άδωνις από κει που είχε φτάσει να επικαλείται κάποια νοσοκόμα-πράσινη συνδικαλίστρια του Ερυθρού που τον υποδέχθηκε με ανθοδέσμη – βρέθηκε να έχει στο παλμαρέ των επιδείξεων του ακόμη και πρίγκηπα-ιχθυοκαλλιεργητή.

Γηραλέοι ανανεωτές

Επίσης ο κ Π Γερουλάνος, 60, φαίνεται ότι δεν νιώθει να κινδυνεύει από θητείες κι όρια μιας κι είναι στο ξεκίνημα του και παραμένει ένας πολλά υποσχόμενος. Η αλήθεια ότι είναι νέοπας αφού κατάφερε να εκλεγεί μόλις μια φορά με σταυρό κι αυτό αφότου υπήρξε υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, εξασφαλίζοντας δηλαδή την υπερπροβολή έναντι συνυποψηφίων του.

Από 33 ετών υπήρξε διορισμένος, με διάφορους τρόπους, ως συνεργάτης του ΓΑΠ 1999-2004 σύμβουλος Υπεξ και μετά ΓΓ Αποδήμου, 2006-2009 δ/ντής του πολιτικού γραφείου του Προέδρου ΓΑΠ κι αμέσως μετά βουλευτής Επικρατείας κι υπουργός. Εννοείται ότι αρέμεινε υπουργός κι επί Παπαδήμου.

Κάπως έτσι για πρώτη φορά διεκδίκησε σταυρό το 2012, όταν δηλαδή στα 46 του είχε ήδη 13 έτη πρωταγωνιστικής δημόσιας παρουσίας, ως δοτός. Αποτέλεσμα; Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλλιακούδα…

Το 2021 δήλωσε υποψήφιος πρόεδρος κόντρα στον ευεργέτη του ΓΑΠ Αποτέλεσμα; Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλλιακούδα…

Τελικώς πρώτη φορά κέρδισε την μάχη του σταυρού προ τριετίας (2023) στην Α’ Αθηνών και με ποσοστό 6,7% για το ΠΑΣΟΚ, την χαμηλότερη δηλαδή επίδοση του πανελληνίως.

Κι ένα μόλις χρόνο μετά την εκλογή του στην Βουλή εκδήλωσε εκ νέου ενδιαφέρον για Αρχηγός (2024) Την πρώτη φορά ως δημοτικός σύμβουλος δεν έπιασε ούτε 3% αλλά στην δεύτερη απόπειρα, ως βουλευτής Α’ Αθήνας, πήρε 21%! Προφανώς θεωρεί ότι η ιστορία του οφείλει μια τρίτη ευκαιρία…

Κυρία επί των τιμών

Ακόμη πιο χαρακτηριστική περίπτωση υπήρξε η αντ’ αυτού κυρία, που όντας κι αυτή εξήνταενός Μαίων, έδωσε στο ΠΓ του ΠΑΣΟΚ την προσχηματική μάχη της υπονόμευσης των σχεδιασμών Ανδρουλάκη.

Η εν λόγω εξηντάχρονη παρεπιδημεί ήδη επί είκοσι χρόνια τα κορυφαία όργανα του ΠΑΣΟΚ (από αμαζόνα του ΓΑΠ) Έχει διατελέσει επανειλημμένως δοτή κι άφηνε συχνά την θέση της στην Εθνική Τράπεζα για να θητεύσει σε γραφεία υπουργών. Ωστόσο, όπως διευκρινίζει η ίδια, κατάφερε και διακρίθηκε και στην ΕΤΕ ως στέλεχος. Παράλληλα διορίστηκε φυσικά σε διάφορες διοικήσεις κρατικών οργανισμών.

Θεωρεί λοιπόν εαυτόν απολύτως αρμοδία για face control στην πόρτα, μιας και πρωταγωνίστησε σε ηγετικές θέσεις σε όλη την περίοδο της καταστροφής, αν και ποτέ της ως εκλεγμένη. Για την ακρίβεια όσες φορές η κυρία του face control διεκδίκησε την λαϊκή ψήφο, οι παλιοεπαρχιώτες την μαυρίσανε αλύπητα.

Φανταστείτε τώρα να προσέλθει στο ΠΑΣΟΚ κάποιος ηλικιωμένος/η που να έχει ήδη εκλεγεί συνέχεια καμιά δεκαριά φορές.

Σκανδαλώδης μια τέτοια υπερεικοσαετής συνεχής επιτυχία ενώ αντιθέτως το να επιχειρείς επι εικοσαετία αλλά με συνεχή αποτυχία, no problem!

Στον κύκλο των πριγκήπων συνιστά εξάλλου κορυφαία απόδειξη αριστείας το γεγονός ότι η πλέμπα ουδέποτε σε προτίμησε. Εδώ είναι που ο Τζιμάκος θα έλεγε το «δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα…».