Més que un simple partit (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Μία κυβέρνηση με καθεστωτικά χαρακτηριστικά, σε αποδρομή. Ένα στάσιμο δημοσκοπικά κόμμα, αυτό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επιμένει περισσότερο για λόγους επικοινωνίας στο «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης». Κόμματα της Αριστεράς, αναζητούν τον χαμένο τους δρόμο. Κόμματα προσωποκεντρικά με αντισυστημικό προσωπείο, παίζουν κι αυτά τα τελευταία τους ρέστα.
Κάπου εδώ βρισκόμαστε και την ίδια στιγμή, δυο καινούρια κόμματα (συν ένα, αυτό του Σαμαρά), δεν προβλέπεται απλώς «να αλλάξουν τις ισορροπίες», αλλά να προκαλέσουν κυματισμούς στο τελματωμένο πολιτικό σκηνικό. Σε ένα σκηνικό του οποίου οι υπάρχοντες «παίκτες» αφού πρώτα άγγιξαν τα όριά τους, πλέον δείχνουν πως τα έχουν ξεπεράσει. Ίσως γιατί άλλαξαν οι εποχές – ίσως γιατί μαζί με αυτές, να άλλαξαν και οι ανάγκες, μαζί τους και οι τρόποι ή τα μέσα που αναζητά η κοινωνία για να εκφραστεί πολιτικά.
Την περασμένη εβδομάδα η Μαρία Καρυστιανού κι επίσημα πια, πέρασε «απέναντι». Στον χώρο της πολιτικής δηλαδή, εκεί όπου δοκιμάζονται στην πράξη οι πρωτοβουλίες και λαμβάνονται αποφάσεις. Το τι «σκορ» θα πετύχει στην κάλπη μένει να αποδειχθεί την νύχτα των εκλογών και μέχρι τότε καλείται να πείσει τους ψηφοφόρους πως το κόμμα της δεν είναι ούτε «κόμμα μίας χρήσης», αλλά και πως επιδιώκει να πετύχει πολλά περισσότερα από το «να είμαστε όλοι καλά». Προς ώρας πάντως, αυτό που κατάφερε η Μαρία Καρυστιανού με την απόφασή της να κατέλθει στον στίβο της πολιτικής ήταν να (πολυ)διασπάσει το πολύτιμο κοινωνικά «κίνημα των Τεμπών». Κατάφερε επίσης να βάλει απέναντί της τους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών. Πέτυχε όμως να συσπειρώσει τελικά ένα κομμάτι του κόσμου που πολιτικά πρόσκειται και δεν το κρύβει, δεξιότερα της Δεξιάς, συν τους πολιτικά άστεγους «αγανακτιμένους» με όλα.
Αύριο, είναι η σειρά του Αλέξη Τσίπρα. Στο Θησείο, απέναντι από την Ακρόπολη θα γίνει η παρουσίαση του νέου του πολιτικού φορέα. Σαφής η επιθυμία του να μην κόψει τις ρίζες με το πολιτικό του παρελθόν (σε ιδεολογική βάση). Σαφής όμως και η επιθυμία του να μην υπάρξει οποιαδήποτε υποψία σύνδεσης του «παλιού» με το «νέο» (δικαίωμά του). Ταυτόχρονα, ο πρώην πρωθυπουργός ήδη ξεβολεύει τους πάμπολους ανήμπορους μνηστήρες έκφρασης του χώρου της κεντροαριστεράς. Παράλληλα, δημοσκοπικά απειλεί τον δεύτερο Ανδρουλάκη, ενώ κατ’ επέκταση αποτελεί και ίσως την πιο σοβαρή πολιτική απειλή έναντι του Μητσοτάκη. Και στην περίπτωση Τσίπρα όμως, τα πάντα θα μετρηθούν την νύχτα των επόμενων εκλογών. Και μέχρι τότε, τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του του θα πρέπει να δείξουν ότι όντως μπορούν να παίξουν όχι απλώς «μεγάλη μπάλα», αλλά «συλλογικό ποδόσφαιρο».
Παρεμπιπτόντως, οι Καταλανοί όταν μιλούν για την αγαπημένη τους Μπαρτσελόνα συνηθίζουν να λένε “Més que un club” (σ.σ. είμαστε κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος). Άλλωστε η Μπάρτσα έχει τεράστια Ιστορία, έχει ταυτότητα, έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία. Πλέον, από τη δική του πλευρά, ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει να δείξει και να αποδείξει πολιτικά πως… “més que un simple partit”. δηλαδή πως «είμαστε κάτι παραπάνω από ένα κόμμα».
Δεν υπάρχουν σχόλια