Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στο ΕΚΑΒ vs Πραγματικότητα

Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για την ένταξη της ειδικότητας του Διασώστη - Πληρώματος Ασθενοφόρου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μια πάγια διεκδίκηση του κλάδου, μια αναγνώριση που φαίνεται να βρίσκει «ευήκοα ώτα» στην ηγεσία του Υπουργείου Υγείας.

Όμως, ας μιλήσουμε ειλικρινά.

Πώς μπορείς να χτίσεις έναν «ουρανοξύστη» επιστημονικής γνώσης, όταν τα θεμέλια του επαγγέλματος αφήνονται να διαβρώνονται καθημερινά; Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να μιλάμε για πανεπιστημιακά πτυχία, την ίδια στιγμή που το επάγγελμα του διασώστη αντιμετωπίζεται ως «θέση γενικών καθηκόντων».

Η σκληρή πραγματικότητα των «λύσεων» ανάγκης:

* Στρατιωτικοί και Οδηγοί ΟΤΑ: Είδαμε τη θεσμοθέτηση μικτών πληρωμάτων με άτομα που, παρά την καλή τους πρόθεση, δεν έχουν τη βασική εκπαίδευση διασώστη. Το ασθενοφόρο δεν είναι απλό μεταφορικό μέσο, είναι μονάδα παροχής επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας.

* Προσλήψεις χωρίς πιστοποίηση: Βλέπουμε άτομα να μπαίνουν στο ΕΚΑΒ χωρίς την απαραίτητη βεβαίωση άσκησης επαγγέλματος, υποβαθμίζοντας την ποιότητα της υπηρεσίας που λαμβάνει ο πολίτης.

* Προσλήψεις ΑμεΑ χωρίς κριτήρια πεδίου: Εδώ και χρόνια γίνονται προσλήψεις ατόμων με αναπηρία στο ΕΚΑΒ με κριτήρια... ΚΕΠ! Με όλο τον σεβασμό στα δικαιώματα όλων των συμπολιτών μας, ο διασώστης στο δρόμο πρέπει να μπορεί να σηκώσει το φορείο, να τρέξει, να δράσει σε συνθήκες ακραίας πίεσης.

* Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε την κατάργηση της δοκιμασίας του φορείου που λειτουργούσε ως δικλείδα ασφαλείας έτσι ώστε να μην προσλαμβάνονται στο ΕΚΑΒ άτομα που δεν μπορούν να σηκώσουν βάρος και γενικότερα δεν έχουν την σωματική ικανότητα που απαιτεί η ειδικότητα. Αυτό και μόνο έχει πάει το ΕΚΑΒ τόσο πίσω που σε λίγα χρόνια θα είναι δύσκολο να λειτουργήσει χωρίς την βοήθεια άλλης υπηρεσίας (Πυροσβεστική).

* Να μιλήσουμε για τις μετατάξεις οδηγών λεωφορείων στο ΕΚΑΒ ή το χωνέψαμε αυτό;

Το αίτημα λοιπόν είναι ένα και ξεκάθαρο:

Πριν μιλήσουμε για την -απαραίτητη- ακαδημαϊκή αναβάθμιση, ας διασφαλίσουμε τα αυτονόητα: Στο ασθενοφόρο πρέπει να ανεβαίνει ΜΟΝΟ όποιος είναι όντως ΔΙΑΣΩΣΤΗΣ και μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντα του όπως ορίζουν οι απαιτήσεις της ειδικότητας του.

Η αναβάθμιση δεν ξεκινά από τα αμφιθέατρα, αλλά από την προστασία του επαγγέλματος στον δρόμο. Αν η πολιτεία θέλει πραγματικά να τιμήσει τον διασώστη, οφείλει πρώτα να σταματήσει την αποδυνάμωση της ειδικότητας με εμβαλωματικές λύσεις.

Δεν θέλουμε απλώς έναν τίτλο. Θέλουμε ένα σύστημα που να σέβεται την εξειδίκευσή μας και, πάνω από όλα, την ασφάλεια των ασθενών μας.

Σε όλους αρέσουν λοιπόν τα όμορφα λόγια για διασώστες πανεπιστημιακού επιπέδου όμως αν κοιτάξουμε τι συμβαίνει πραγματικά στην ειδικότητά μας τότε μάλλον θα καταλάβουμε ότι τα όμορφα λόγια δεν αρκούν όταν έξω στο πεδίο της μάχης έχουν χαθεί ακόμα και τα πιο βασικά στοιχεία της ειδικότητάς μας.

facebook.com