Στο Θησείο πιάσανε τα παλιά για να ερμηνεύσουν τα νέα. ΕΛΑΣ και Θησείο δεν «έπαιζε» ούτε στα Δεκεμβριανά όπου το Θησείο ήταν, ως γνωστόν, φωλεά χιτών.

Τι να σου κάνω όμως κυρά Ιστορία που χρειαζόταν ο σκηνοθέτης ντε και καλά το πλάνο της Ακρόπολης για το νέο ραντεβού με την Υστερία…

Νομιμοποιούμαστε άραγε και εμείς οι υπόλοιποι να μετάσχουμε σε αυτή την μόδα των μεταμφιέσεων αφότου ο Τσίπρας φόρεσε φυσεκλίκια με 11 χρόνια καθυστέρηση; Αν ναι, ας ντυθούμε καουμπόυδες για να διαβάσουμε την πολιτική μας πραγματικότητα με την βοήθεια του Σέρτζιο Λεόνε και του ‘Ενιο Μορικόνε. Έχουν περάσει μόλις 60 χρόνια από το κλασσικό γουέστερν: «Ο ΚΑΛΟΣ, Ο ΚΑΚΟΣ κι ο ΑΣΧΗΜΟΣ»! (1966).

Φάτσες και ονόματα προϊδεάζανε για αρχετυπικές διαφορές ωστόσο στο κυνήγι του θησαυρού μέσα σε συνθήκες αμερικανικού εμφυλίου, συχνά οι τρείς πρωταγωνιστές δεν διέφεραν πια και τόσο πολύ. Επιδίωκαν όλοι αδίστακτα τον στόχο τους! Ο καλός – Ιστγουντ/ξανθούλης, ο κακός – Λι βαν Κλιφ/ Αγγελομάτης κι ο άσχημος – Ιλάι Γουάλας/Τούκο, ο μεξικάνος ληστής, ήσαν κι οι τρεις τους τυχοδιώκτες αλλά διέπλεξαν άριστα την διαλεκτική της αναμέτρησης των τριών.

H Καλή και ο Άσχημος έβαλαν τον Κακό στη μέση

Ο αδιαμφισβήτητα Κακός της σήμερον είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που έχει πια να αντιμετωπίσει τΙς δύο νέες αφίξεις, μια επιδέξια πονηρόφατσα κι έναν λεβεντονιό, που ο καθένας όμως θέλει τον θησαυρό για λογαριασμό του. Είναι καταφανές το πως ο θεατής θα κατένειμε μεταξύ Αλέξη και Μαρίας τους δύο νέους ρόλους (καλό και άσχημο) αλλά δεν είναι εξίσου προφανές το με ποιον θα ήταν αυτή την φορά ο σκηνοθέτης…

Στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων το εντυπωσιακό δεν είναι ότι η ΝΔ κινείται κάτω από τα επίπεδα των ευρωεκλογών (28,31%). Στις περισσότερες, ο επανεμφανιζόμενος Τσίπρας δεν παίρνει ούτε μισόν από όσους ψήφισαν ΝΔ το 2023 και παίρνει ελάχιστους από τους τότε πασόκους. Όλο το ποσοστό του (>15%) προέρχεται από συσπείρωση στον μέχρι πρότινος αριστερό ερειπιώνα. Η δε Καρυστιανού παίρνει τα 2/3 των προτιμήσεων από ανθρώπους που έκαναν την προηγούμενη φορά δεξιές επιλογές.

Με λίγα λόγια η Καλή κι ο Άσχημος έβαλαν τον Κακό στην μέση!

Τελικά και το δικό μας γουέστερν -της κάθαρσης- θα κριθεί στις συνεργασίες αν κι ο μόνος που φαίνεται να το έχει συνειδητοποιήσει πλήρως είναι ο Κακός που υπολογίζει πολύ στην αποστροφή που θα προκαλέσει η πονηρία του Άσχημου. Η στρατηγική διάσωσης του Κακού είναι το να «αγοράσει» αντισυσπείρωση απο την επανεμφάνιση Τσίπρα, τον οποίο υποδεικνύει ως μια επικίνδυνη υποτροπή του 2015.

Αν μάλιστα αυτή η «υποτροπή» καταλάβει την 2η θέση ακόμη καλύτερα, αφού έτσι στην δεύτερη Κυριακή ο Κακός θα ξεπουπουλιάσει μέρος του ποσοστού του ενδιαμέσου ΠΑΣΟΚ κι εντέλει θα πυροδοτήσει εντός του μια διαδοχή από κάποιον/α πιο συνεννοήσιμο/η.

Στην εξ ευωνύμων αντιπολίτευση συζητούνται μόνο απο σπόντα τα αυτονόητα, δηλαδή τα περι συμμαχίας για την κάθαρση. Κάθε αντιπολιτευτικό αφήγημα που περιγράφει τον Μητσοτάκη ως εγκληματία κι αμέσως μετά προσθέτει: «ναι, αλλά πρέπει να περιμένετε να μεγαλώσω και να κυβερνήσω αυτοδύναμα» έχει σοβαρότητα Δελαπατρίδη. Η στάση τους αυτή ακυρώνει την αληθοφάνεια του αρχικού τους ισχυρισμού, περί ενός επικινδύνου εγκληματία που … μπορεί ωστόσο να περιμένει.

Αντιθέτως όλοι αυτοί που φιλοδοξούν να εκφράσουν τους δεξιούς Έλληνες που δεν είναι λαμόγια, δείχνουν πολύ πιο αποφασισμένοι να βάλουν νερό στο κρασί τους και να συγκροτήσουν συμμαχίες (Καρυστιανού, Σαμαράς και άλλοι πιο κρυφοί)

Πρόγνωση

Σε όλη την ταινία ο άσχημος είναι που λέει αμπελοφιλοσοφίες για το πως τάχα διαιρείται ο κόσμος αλλά στην τελευταία σκηνή είναι ο ξανθούλης (Κλιντ Ιστγουντ) αυτός που απευθύνεται στον Τούκο (Ιλάι Γουάλας) ενώ δίπλα τους, μέσα σε έναν τάφο, βρίσκεται ήδη νεκρός ο κακός/Αγγελομάτης (Λι βαν Κλιφ). Κι ο Μπλόντι δίνει τότε το φτυάρι στον Τούκο, κρατώντας στο άλλο χέρι το γεμάτο πιστόλι του και του λέει: «Βλέπεις, φίλε μου, τελικώς σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που κρατούν γεμάτο πιστόλι και αυτοί που σκάβουν. Εσύ σκάβεις!».

Στο φινάλε βλέπουμε πως ο Καλός δεν καταχράται μεν τα «δικαιώματα» του άσχημου ωστόσο γίνεται σαφές ότι παρά την πονηρία του, ο άσχημος παρέμεινε ένας βοηθητικός του αληθινού πρωταγωνιστή. Ο Καλός έχοντας μεγαλύτερη δεξιότητα με τα εξάσφαιρα, μπορούσε στην κρίσιμη στιγμή να τον αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού, αν όχι και να τον εργαλειοποιεί.

Στην ταινία όλα λοιπόν κρινόταν στο «γεμάτο πιστόλι» αλλά στην πολιτική ζωή όλα κρίνονται στην ξεκάθαρη οπτική για τα πράγματα. Κατ’ αναλογίαν λοιπόν η τύχη του καθενός θα αποτελέσει άμεση συνάρτηση της διαύγειας και της συμπάγειας των στοχεύσεων ενός εκάστου. Όσο πιο ισχυρή είναι η ηθική βάση των ισχυρισμών του τόσο καλύτερα κι όσο πιο διπρόσωπη κι αμφίσημη είναι η στόχευση του, τόσο το χειρότερο.

ΥΓ.: μόνο κάτι γηραλέοι σκηνοθέτες της αριστεράς, παρότι διακρίνουν ευκρινώς πόσο αποκρουστική είναι η παρουσία του πονηρού/άσχημου, περιμένουν ότι θα νικήσει.

 

tvxs.gr