Ανδρέας Παπανδρέου: Ξένος
Όσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τον επικαλούνται -κάποιοι προτιμούν τον Σημίτη- αποκαλύπτουν τις αποστάσεις τους από την ουσία της παρακαταθήκης του.
Τριάντα χρόνια από τον θάνατό του, είναι ένας ξένος για το σημερινό πολιτικό σύστημα. Συμπεριλαμβανομένου του κόμματος που ίδρυσε, αλλά και της Παράταξης που ένωσε και κατέστησε κυβερνώσα δύναμη- κατανικώντας την αναγεννημένη καραμανλική Δεξιά.
Όσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τον επικαλούνται -κάποιοι προτιμούν τον Σημίτη- αποκαλύπτουν τις αποστάσεις τους απο την ουσία της παρακαταθήκης του.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Από άλλο αφήγημα, ο Τσίπρας προσπαθεί να τον αναπαραστήσει -αλλά η παράσταση καταλήγει σε φάρσα. Δεν τον μελέτησε, δεν έχει ιδέα για την πολιτική σκέψη του, απέχει από τη προσωπικότητα και την κουλτούρα του, δεν πλησιάζει ούτε από μακριά το ενδιαφέρον του για τον απλό άνθρωπο.
Η φυσική οικογένειά του απλώς εκμεταλλεύτηκε ποικιλοτρόπως την αίγλη και τα επιτεύγματά του για να σταδιοδρομήσουν τα μέλη της. Ο πρωτότοκος που άσκησε κληρονομικό δικαίωμα στο ΠΑΣΟΚ, διολίσθησε σε ολική απόρριψη της πολιτικής του. Παρέκαμψε θεμελιώδεις πατρικές, οδηγώντας τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο και στη συνέχεια διέσπασε το πολιτικό του δημιούργημα -που έκανε και τον ίδιο πρόεδρο και πρωθυπουργό-ως φορέα του ονόματος.
Οι αντίπαλοί του, επί δεκαετίες χρησιμοποίησαν θεμιτά -και κυρίως αθέμιτα- μέσα για να φορτίσουν αρνητικά το όνομά του και απολαμβάνουν ότι δεν έχει συνεχιστή.
Με ανιστόρητη μικροψυχία αρνούνται ότι υπήρξε συνιδρυτής της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας και από τους σπουδαίους πολιτικούς της Ευρώπης.
Διέγνωσε την εξέλιξή της από την τελωνειακή ένωση που απέρριπτε και επαναδιαπραγματεύθηκε όρους της ένταξης και υπέγραψε τη δεύτερη κατά σειρά μεγάλη απόφασή της μετά τη ίδρυση: την Ενιαία Πράξη του 1986 – ενώ το 1994 η κυβέρνησή του αποφάσισε τη συμμετοχή στην Ευρωζώνη.
Η Ιστορία θα αξιολογήσει την πολιτική διαδρομή του. Ήδη ξέρουμε πως την αξιολογεί σήμερα η συλλογική μνήμη: ο καλύτερος Πρωθυπουργός από τη Μεταπολίτευση και σπουδαιότερος ηγέτης, μαζί με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Το χάρισμα της ηγετικότητας έκανε τον -απομακρυσμένο για χρόνια από τα ελληνικά πολιτικά πράγματα- διαπρεπή οικονομολόγο, να ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή που μπήκε στην πολιτική, με την Ένωση Κέντρου.
Η ικανότητά του να διαμορφώνει καταλυτικά τις εξελίξεις με την παρουσία του και να ορίζει αντιστοίχως τον ρόλο των προσώπων, φάνηκε στη διαχείριση των αλλεπάλληλων κρίσεων.
Τα Άπαντα των χειρισμών του στα διεθνή, τα εθνικά και τα πολιτικά μέτωπα, αλλά και στους εσωκομματικούς κραδασμούς είναι βιβλίο που δεν μελετήθηκε από τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ.
Η επάρκειά του δεν επέτρεπε να τεθεί σε αμφισβήτηση το ιμπέριουμ του επικεφαλής. Πίστευε ότι η Πρωθυπουργία δεν είναι συλλογικός θεσμός και η άσκηση της ηγεσίας είναι μονοπρόσωπη υπόθεση. Ο Πρόεδρος και το Εκτελεστικό Γραφείο ανέφεραν οι κομματικές ανακοινώσεις.
Το ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε μέσα από τις κρίσεις του -ίσως και χάρη στις κρίσεις του- όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Υπήρξε μέσα απο τους χειρισμούς που έκανε ο ιδρυτής του στις κρίσεις του.
Ακόμη και ο θάνατός του, τη στιγμή που επήλθε ηταν ένας χειρισμός – για να μην φτάσει η φυσική αδυναμία του ως το συνέδριο της διαδοχής του- και πέτυχε. «Εγώ φεύγω, εσείς να δούμε τώρα…»
Ο εκφυλισμός στο κόμμα του επήλθε νωρίς και η μεταπαπανδρεϊκή εποχή μόνο ως επίδειξη υποκρισίας των επιγόνων του τον συμπεριλαμβάνει…
Ακριβώς επειδή ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο οικείος ήταν τους πολλούς που τον πίστεψαν, τόσο ξένος έμεινε για τους λίγους που τον διαδέχθηκαν…
Δεν υπάρχουν σχόλια