Το «Αλλιώς» του Τσίπρα (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Η επανίδρυση ενός πολιτικού χώρου πάντα ήταν και παραμένει δύσκολη υπόθεση. Και γίνεται ακόμη δυσκολότερη – πιο δύσκολη ακόμη κι από την επανίδρυση ενός κόμματος – όταν ο χώρος αυτός ευρύτερα, καλείται να ανακτήσει το πολιτικό έδαφος που απώλεσε – ειδικά κατά την τελευταία τριετία.
Από χθες κι επίσημα πια, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) του Αλέξη Τσίπρα, εισήλθε στη δεύτερη και πιο κρίσιμη φάση της μέχρι τώρα πορείας της. Μετά την ιδρυτική διακήρυξη και την αρχική κινητοποίηση πολιτών, η χθεσινή ανακοίνωση των τομεαρχών σε 24+ τομείς πολιτικής δεν αποτελεί απλώς μια «πολιτική κίνηση», αλλά (το πιο σημαντικό), στέλνει ένα σαφέστατο μήνυμα. Και περιγράφει, την μετάβαση από την πολιτική ρητορική, στην οργανωμένη και καθημερινή αντιπολιτευτική πολιτική δράση.
Κι εδώ ακριβώς μπαίνει και το μεγάλο στοίχημα.
Γιατί οι 50 τομεάρχες που επέλεξε χθες η ΕΛ.Α.Σ καλούνται πλέον να κάνουν δυο πράγματα. Αφενός να ελέγχουν τεκμηριωμένα και συστηματικά τα πεπραγμένα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και αφετέρου – ίσως το πιο σημαντικό – να μην αρκούνται απλώς στην καταγγελία-καταγραφή της κατάστασης, αλλά να παρουσιάζουν τις εναλλακτικές προτάσεις του νέου πολιτικού φορέα επάνω στα μεγάλα και πολλά προβλήματα που επί επταετία πλέον, ταλαιπωρούν την ελληνική κοινωνία.
Με δυο λόγια; Να προτείνουν τις λύσεις.
Πριν κριθούν όλες κι όλοι όμως, εν πρώτοις το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στη σύνθεση του σχήματος. Ο εμπειρότερος πλέον Τσίπρας είναι σαφές πως αυτή τη φορά επέλεξε συνειδητά να κάνει τα πράγματα αλλιώς. Να επιλέξει πρόσωπα με θεσμικό βάρος και με επαγγελματική καταξίωση – κυρίως όμως να επιλέξει πρόσωπα «απ’ έξω». Πρόσωπα του κύρους της δικαστικής λειτουργού Μαρίας Λεπενιώτη (γνωστή σε όλους για την καταδίκη της εγκληματικής/ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή) για τον τομέα Δικαιοσύνης ή του Φραγκίσκου Κουτεντάκη στον κρίσιμο τομέα Οικονομικών. Πρόσωπα όπως αυτό του Γρηγόρη Θεοδωράκη στον τομέα της Δημόσιας Διοίκησης, αλλά και πρόσωπα όπως τον Θωμά Μόσχο για τον τομέα της Αγροτικής Ανάπτυξης. Και είναι και άλλοι και είναι και άλλες όμως πέραν αυτών.
Πρόσωπα τα οποία εάν έχουν κάτι κοινό, είναι το ότι δεν επιλέχθηκαν στη βάση της διατήρησης οποιασδήποτε «εσωκομματικής» ισορροπίας (ή ανισορροπίας).
Προφανώς στη φάση αυτή η αξιοπιστία της ΕΛ.Α.Σ περνάει σαφώς και μέσα από τα πρόσωπα που θα βγουν μπροστά για να επικοινωνήσουν το πρόγραμμα. Περνά όμως και από κάπου αλλού. Μέσα από τους άξονες πολιτικής που προβάλλονται – μέσα από την «Δίκαιη Ανάπτυξη» που σήμερα δεν είναι για όλους, αλλά και μέσα από την «Ισχυρή Δημοκρατία». Περνάει και μέσα από το «Ισχυρό Κοινωνικό Κράτος», όπως κι από την «Ανθεκτικότητα στις Κρίσεις», αλλά κι από τους άξονες της «Ψηφιακής Κυριαρχίας», τελικά και της «Ισχυρής Ελλάδας».
Το πραγματικό τεστ μόλις ξεκινά λοιπόν. Και το αποτέλεσμα, ο «βαθμός» θα καθοριστεί από την ποιότητα των προτάσεων που θα καταθέσουν οι νέοι Τομεάρχες, από την ικανότητά τους να παράξουν τεκμηριωμένο, σαφή πολιτικό λόγο υψηλού επιπέδου που θα καταφέρει όχι απλώς να αντιπολιτευτεί τη Νέα Δημοκρατία και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά θα μπορέσει να επανασυνδέσει την κοινωνία με την πολιτική – κι όχι με όρους πολιτικών στεγανών.
Η ΕΛ.Α.Σ. δεν έχει κατακτήσει ακόμη την διακηρυγμένη από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, «πρώτη θέση». Αυτό που έχει καταφέρει ήδη όμως είναι να τραβήξει την προσοχή ενός σημαντικά μεγάλου τμήματος της κοινωνίας που περισσότερο ή λιγότερο κριτικά, εναγωνίως μέσα στην πολιτική έρημο αναζητούσε μία εναλλακτική – κυρίως αναζητούσε ένα πολιτικό σημείο αναφοράς.
Το αν θα καταφέρει ο νέος πολιτικός φορέας να μετατρέψει ακριβώς αυτή την προσοχή, σε ευρύτερη πολιτική επιρροή θα κριθεί από την αποτελεσματικότητα της καθημερινής του πολιτικής δουλειάς – κυρίως όμως θα κριθεί και από το αν θα καταφέρει αυτή τη φορά, πραγματικά «να το κάνει αλλιώς».
Δεν υπάρχουν σχόλια