Ώρα Μετεξέλιξης (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Κι όμως κινείται! Ο λόγος για το μέχρι πρότινος τελματωμένο πολιτικό σκηνικό που δεν έδειχνε απολύτως κανένα σημάδι ζωής – εκτός βεβαίως εάν ως σημάδια (ή δείγματα) ζωής, αναγιγνώσκονται η εγωπάθεια, η εχθροπάθεια, το παράδοξο και ο πολιτικός ετεροπροσδιορισμός. Ειδικά δε, αν μιλάμε για τον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο, είναι σαφές πως μιλάμε πλέον για μια εντελώς νέα, διαφορετική, πλην όμως υπό διαμόρφωση, κατάσταση.
Τι είχαμε πριν;
Στην Βουλή, στην θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. Ένα κόμμα που τεχνητά βρέθηκε στη θέση αυτή έπειτα από τις πολυδιασπάσεις που παρήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ένα κόμμα που ιστορικά μόνο εκφράζει πια το 50% του δικομματισμού άλλων εποχών, ένα κόμμα που τα χρόνια των μνημονίων επέλεξε κυνικά να συνταχθεί με τον έτερο οικονομικό καταστροφέα της χώρας, τη Νέα Δημοκρατία. Ένα κόμμα το οποίο επί των ημερών του νυν προέδρου του «ταβάνιασε» δημοσκοπικά, πρόσκαιρα «έπεισε» πως μπορεί να γίνει η εναλλακτική και ο πόλος ανατροπής του Μητσοτάκη. Ένα κόμμα το οποίο επίσης όμως, ακόμη και σήμερα – παρά την συνεδριακή απόφαση – σχεδόν ντρέπεται να πει ξεκάθαρα και κυρίως να ξεκαθαρίσει πως «εμείς με αυτούς», δηλαδή με την Δεξιά, «δεν συνεργαζόμαστε ποτέ, πάει και τελείωσε».
Στην Βουλή τον καιρό αυτό είχαμε και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ιστορικά μιλώντας, την πολιτική συνέχεια του Συνασπισμού, που με τη σειρά του υπήρξε η ιστορική προέκταση του ΚΚΕ Εσωτερικού. Το κόμμα που υπό τον Αλέξη Τσίπρα έγινε η πολιτική πλατφόρμα της «πρώτη φορά Αριστερά», κυβέρνησε πετυχαίνοντας πολλά κι αποτυγχάνοντας σε άλλα. Ένα κόμμα το οποίο όμως στην μετά-Τσίπρα εποχή, φάνηκε πως δεν μπόρεσε σε καμία χρονική στιγμή από το 2023 και μετά να ανακτήσει – σε κορυφαίο επίπεδο – τον πρότερο, πρωταγωνιστικό πολιτικό του βηματισμό.
Στην Βουλή είχαμε και την Νέα Αριστερά, που και αυτή όμως ως παράγωγο της πρώτης διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μετά την εκλογή Κασσελάκη στην προεδρία του τελευταίου, εκ του αποτελέσματος φάνηκε πως δεν έπεισε το εκλογικό ακροατήριο (τουλάχιστον δημοσκοπικά) πως θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να αποτελέσει την εναλλακτική.
Πίσω και πέρα απ’ αυτούς εντός κι εκτός Βουλής… χαμός! Συνωστισμός μεταλλαγμένων ιδεολογικά κομμάτων που κινούνταν «λίγο αριστερά και λίγο δεξιά», ιδεολογικά πασπαλισμένων από απόψεις του στυλ «δεν ασχολείται με αυτά ο κόσμος». Συνωστισμός και των δυνάμεων της αντιπολιτικής αλλά και της εξώφθαλμης δια του «αντισυστημισμού» εκμετάλλευσης (προφανώς για πολιτικά οφέλη) της συσσωρευμένης κοινωνικής οργής. Αλλά και συνωστισμός «υπερορθοδόξων» που πάνω απ’ όλα δεν βάζουν βέβαια τις αριστερές-κομμουνιστικές… Γραφές, αλλά την ιερότητα της κομματικής τους ανάγνωσης σε αυτές.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ήρθε στο προσκήνιο η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Τσίπρα, ενώ κατέφθασε και η Ελπίδα της Καρυστιανού – ενώ φαίνεται πως στην εξίσωση σύντομα θα προστεθεί και ο Αντώνης Σαμαράς.
Μόνο που η συζήτηση επικεντρώνεται – που αλλού; – αποκλειστικά και μόνο στον Τσίπρα. Λογικό. Μόνο που το θέμα εδώ δεν είναι το πρόσωπο (το πρόσωπο αποτελεί πρόβλημα για κενά πολιτικού περιεχομένου, προσωποκεντρικά κόμματα). Το ζήτημα στη φάση αυτή είναι το πρόσωπο συνδυαστικά με μια προσπάθεια που θα αφορά στους πολλούς. Και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει πως το έχει αντιληφθεί πρώτος, θέτοντας συγχρόνως μέσα από την ΕΛ.Α.Σ το κρίσιμο ερώτημα: Μπορεί επιτέλους ο ευρύτερος αριστερός και προοδευτικός χώρος να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια, σε στέρεα και συνεκτική πολιτική πρόταση απέναντι στην Δεξιά και στις ακροδεξιές – κυβερνητικές και μη – παραφυάδες της;
Για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, οι ισορροπίες μοιάζουν να αλλάζουν. Πρόσωπα, κόμματα και πρωτοβουλίες αναδιατάσσονται, η συζήτηση για το ποιος θα εκφράσει την προοδευτική παράταξη έχει αρχίσει να απαντιέται με πραγματικούς όρους πολιτικής και όχι με όρους εσωκομματικών αντιπαραθέσεων, προσωπικών στρατηγικών ή… ντιβανιού.
Ήδη έχουμε περάσει στην φάση της μετεξέλιξης του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου. Και η τύχη των πραγμάτων θα κριθεί όχι μόνο από τις κινήσεις του ίδιου του Τσίπρα που έτσι κι αλλιώς διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά θα κριθεί κι από την πολιτική σοφία όλων εκείνων (παλιών και νέων προσώπων) που πρώτα απ’ όλα θα αντιληφθούν πως περισσότερο από ποτέ τα τελευταία χρόνια, υπάρχει πλέον απόλυτη ανάγκη να προκύψει ένα ξεκάθαρο, πειστικό σχέδιο για τη χώρα. Πως υπάρχει η ανάγκη για μια νέα σχέση εμπιστοσύνης της πολιτικής ως διαδικασία που πηγάζει μέσα από την κοινωνία, αλλά και μια καθαρή απάντηση στο ερώτημα στο ποιος μαζί με ποιους, αλλά και πώς, μπορεί να γυρίσει την ρημάδα τη σελίδα της Ιστορίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια