Όλοι ζυγίζονται (του Γιώργου Τραπεζιώτη)

 18/06/2026

• Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, δίχως να είναι υπερβολικός, πως «οι επόμενες εκλογές, θα είναι και οι πιο κρίσιμες», για την πορεία της χώρας κατά τα επόμενα – αρκετά χρόνια. Όλοι θα μετρηθούν, όλα θα ζυγιστούν και ο καθένας στο τέλος θα πάρει αυτό που του αξίζει.

Θα μετρηθούν και θα ζυγιστούν ηγέτες και πρόεδροι παλιών και νέων κομμάτων (σ.σ. γιατί άλλο πράγμα ηγέτης κι άλλο πρόεδρος). Θα μετρηθούν και θα ζυγιστούν τα ίδια τα κόμματα ως συλλογικότητες, οι πολιτικές και οι αντιπολιτικές τοποθετήσεις τους κι επιλογές. Θα μετρηθούν και θα ζυγιστούν οι θολές σοσιαλμιντιακές λαμπερότητες και οι χλιαρότητες, οι υπερορθόδοξα ιδεολογικά πεντακάθαροι και μη, οι «συστημικοί» και οι τάχα αντισυστημικοί της συμφοράς – αλλά θα μετρηθεί και θα ζυγιστεί και ο λαός, που πλέον ούτε μπορεί, ούτε έχει και το περιθώριο εδώ που τα λέμε, να βγάζει την ουρίτσα του απ’ έξω.

Και οι ελλιποβαρείς, θα περάσουν στο περιθώριο. Και οι «μπερδεμένοι» θα ξεμπερδευτούν.

Μέχρι τότε όμως, όπως όλα δείχνουν, ο Μητσοτάκης συστηνόμενος ως ο «καταλληλότερος» και ως ο «κανονικότερος» θα παριστάνει τον νοικοκύρη. Θα αντιμετωπίζει την ακρίβεια που μας κατατρώει τα σωθικά με επικοινωνιακά τερτίπια και πατέντες, θα μοιράζει ψίχουλα… «μ-pass» και ξεχαστούν η υπερπαραγωγή των σκανδάλων και τ’ ανομήματά τους. Επενδύοντας ταυτόχρονα στον φόβο – για τους προηγούμενους. Γιατί στη Δεξιά 2.0 δεν μπορούν να χωνέψουν την «παρένθεση» του 2015-19. Κι όχι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έγινε κυβέρνηση, αλλά γιατί οι πολιτικοί απόγονοι των ηττημένων του Εμφυλίου, κατάφεραν να γίνουν κυβέρνηση. Και μπορεί να ξαναγίνουν!

Μέχρι τότε όπως επίσης φαίνεται, ο Ανδρουλάκης θα επιμένει σθενατά στον διμέτωπο. Απέναντι στον Μητσοτάκη, απέναντι και στον Τσίπρα που του ‘γινε μπελάς. Θα προσπαθήσει να συνεχίσει να ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στη Άννα Διαμαντοπούλου και στον Χάρη Δούκα. Ανάμεσα δηλαδή στη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ ως προθαλάμου μεταγραφών ή πιθανών κυβερνητικών συνεργασιών με τη ΝΔ και στην πραγματική ψυχή του Κινήματος, που πάντα αναζητούσε την προοδευτική ευρύτητα. Κι από τα παπανδρεϊκά της γεννοφάσκια ήταν και παραμένει αντιδεξιά – πριν την καταπιέσει το εκσυγχρονιστικό «ξεβλάχεμα».

Μέχρι τότε, μέχρι τις εκλογές, οι υπερορθόδοξοι βραχμάνοι της κομμουνιστικής Aριστεράς με ISO, θα συνεχίσουν την κατά τας Γραφάς, ενατένιση του σοσιαλιστικού οράματος. Κι άμα δεν πραγματωθεί θα φταίνε οι συνθήκες που δεν ωρίμασαν (αρκετά), θα φταίει το εκλογικό σώμα, ο λαός, η διαιτησία και ο VARίστας – οι πάντες. Και βλέπουμε τί θα γίνει. Χρόνος υπάρχει. Λεφτά δεν υπάρχουν για τον κόσμο, ούτε όνειρα, ούτε ελπίδα και προοπτική, αλλά είπαμε: η ιδεολογική καθαρότης είναι η μισή ζεϊμπεκιά.

Μέχρι τις κάλπες, οι «αντισυστημικοί» θα συνεχίζουν κι αυτοί τον δικό τους διαγκωνισμό. Φωνάζοντας κατά πάντων, επενδύοντας στην απόγνωση και στις εύπεπτες, ευπώλητες επικοινωνιακά αναγνώσεις. Τάζοντας τιμωρίες, καταδίκες κι άλλα τέτοια ενστικτώδημ πλειοδοτώντας σε χαρακτηρισμούς, στοχεύοντας στο «αυτός/αυτή τα λέει, τα χώνει» των πιο απεγνωσμένων, αλλά αποφεύγοντας συστηματικά να εξηγήσουν και το τί εννοούν.

Κι άλλοι θα επιπλεύσουν, απλώς για να τους πάρει στο τέλος το ποτάμι, σαν το «Ποτάμι» κι αυτούς. Ενώ άλλοι, θα εξαφανιστούν τόσο ξαφνικά, όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν. Ενδεχομένως δε, να υπάρξουν κι εκείνοι που δια της προσχωρήσεως, να επιβιώσουν γιατί και ο εισοδισμός «είναι μια κάποια λύσις».

Μέχρι τις κάλπες όμως, θα μετρηθούν και θα ζυγιστούν και οι νέοι παίκτες του μέχρι πρότινος ακίνητου, βαλτωμένου πολιτικού σκηνικού – του σκηνικού του «ενάμιση κόμματος», του «ακλόνητου πρώτου» και των «καλύτερων δεύτερων».

Η πολιτικός Μαρία Καρυστιανού έχει κάνει ήδη τις επιλογές της. Έχει εκφράσει τις θέσεις της για μια σειρά ζητημάτων, επιμένει στην Δεξιά, με τις ακροδεξιές πινελιές, ατζέντα, αλώνει κυρίως τον χώρο της Νίκης του Νατσιού, συγκεντρώνει κάποιες ψηφους του δεξιού-υπερσυντηρητικού χώρους και… ο θεός βοηθός. Κυρίως για τους παραπλανημένους αγανακτισμένους που αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά ως αριστεροί-κεντροαριστεροί και θεώρησαν ότι βρήκαν «αριστερό καταφύγιο» αλλά τελικά, μπα…

Ο εμφανώς εμπειρότερος πολιτικά Τσίπρας, ήδη λειτουργεί ως καταλύτης σημαντικών εξελίξεων, ενώ πυροδοτεί κι άλλες καθώς οι μετατοπίσεις προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού πόλου, με τα χαρακτηριστικά μιας συμπαράταξης δομημένης «από τα κάτω», συνεχίζεται. Συγχρόνως, τουλάχιστον εν πρώτοις, αποδεικνύεται και ικανότερος των υπολοίπων να λειτουργήσει και εγγυητικά έναντι των υπολοίπων. Όλων των υπολοίπων, που εν τη απουσία του από το πολιτικό σκηνικό, είχαν όλο το χρόνο αλλά και τον χώρο να δείξουν ότι μπορούν (αλλά δεν μπόρεσαν).

Πολλά μένουν να γίνουν ακόμη κι ακόμη περισσότερα να ειπωθούν από τον ίδιο μέχρι τις κάλπες, αλλά τα πρώτα δείγματα γραφής αποτυπώνουν και την θέληση και την διάθεση που υπάρχει. Για στροφή στο πολιτικό «εμείς». Αλλά και την επιλογή του για την υπεράσπιση της ίδιας της ηθικής της δημοκρατικής, τελικά της αριστερής πολιτικής – μέσα σε χρόνια κατάμαυρα και δύσκολα. Για την πολιτική, αλλά και για την δημοκρατία.

thefaq.gr