Στέλιος Κούλογλου / Παραγουάη – Γερμανία: Μια ιστορική εκδίκηση μέσω Μουντιάλ
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Κάνοντας τη μεγάλη έκπληξη, η μικρή Παραγουάη απέκλεισε τα ξημερώματα τη μεγάλη ποδοσφαιρικά Γερμανία από το Μουντιάλ. Πέρα από το ποδόσφαιρο, πρόκειται για ένα είδος ιστορικής εκδίκηση μίας χώρας, που υπέστη τη γερμανική αποικιοκρατία. Και μετά έγινε αποθήκη διαβόητων Ναζί, όπως ο Μένγκελε.
Οι πρώτες σημαντικές γερμανικές μεταναστευτικές ροές προς την Παραγουάη ξεκίνησαν τον 19ο αιώνα. Το 1886 δημιουργήθηκε η αποικία Nueva Germania (Νέα Γερμανία) από την αδελφή του Φρίντριχ Νίτσε, Ελίζαμπετ Φέρστερ-Νίτσε, και τον σύζυγό της Μπέρναρντ Φέρστερ.
Το εγχείρημα είχε έντονα εθνικιστικά και αντισημιτικά χαρακτηριστικά και φιλοδοξούσε να δημιουργήσει μια «καθαρή γερμανική κοινότητα» στη Λατινική Αμερική.
Τη δεκαετία του 1930 η γερμανική κοινότητα στην Παραγουάη αριθμούσε αρκετές χιλιάδες ανθρώπους, ενώ ήδη υπήρχαν οργανώσεις του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Κόμματος που δραστηριοποιούνταν στη χώρα.
Η Παραγουάη διατήρησε στενές σχέσεις με τη Γερμανία του Χίτλερ μέχρι τα τελευταία χρόνια του πολέμου. Μόνο το 1945 κήρυξε τον πόλεμο στο Βερολίνο, κυρίως για διπλωματικούς λόγους και υπό πίεση των ΗΠΑ.
Καταφύγιο των Ναζί
Μετά το 1945, εκατοντάδες και πιθανώς χιλιάδες πρώην Ναζί και συνεργάτες του καθεστώτος κατέφυγαν στη Λατινική Αμερική μέσω των λεγόμενων «ratlines», των δικτύων διαφυγής που περνούσαν από την Ιταλία και την Ισπανία προς την Αργεντινή, την Παραγουάη και τη Βραζιλία.
Η Παραγουάη έγινε το επίκεντρο μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Αλφρέδο Στρέσνερ το 1954. Ο Στρέσνερ, γιος Γερμανού μετανάστη, κυβέρνησε τη χώρα δικτατορικά επί 35 χρόνια και προσέφερε άσυλο σε πολλούς Ναζί.
Ο διαβόητος γιατρός του Ολοκαυτώματος Γιόζεφ Μένγκελε, εγκαταστάθηκε στην Παραγουάη το 1959 και απέκτησε ακόμη και παραγουανή υπηκοότητα. Έζησε ανενόχλητος για αρκετά χρόνια, προτού μετακινηθεί στη Βραζιλία, όπου πέθανε το 1979 χωρίς να δικαστεί ποτέ.
Αλλά δεν ήταν ο μόνος. Ο επονομαζόμενος «Χασάπης της Ρίγας»,Έντουαρντ Ρόσχμαν, βρήκε επίσης καταφύγιο στην Παραγουάη και έζησε εκεί για μεγάλο διάστημα πριν πεθάνει το 1977.
Σημαντικό ρόλο έπαιξε ο Χανς-Ούλριχ Ρούντελ, διάσημος πιλότος της Luftwaffe και αμετανόητος ναζιστής. Ο Ρούντελ έγινε ένας από τους βασικούς οργανωτές δικτύων υποστήριξης φυγάδων Ναζί στη Νότια Αμερική και διατηρούσε στενές σχέσεις με το καθεστώς Στρέσνερ.
Πολλοί Ναζί άλλαζαν ταυτότητες, αποκτούσαν νέα διαβατήρια και εντάσσονταν στην τοπική οικονομία, ενώ ορισμένοι συμμετείχαν ακόμη και στους μηχανισμούς ασφαλείας του καθεστώτος.
Οι ιστορικές σκιές μέχρι σήμερα
Μετά την πτώση του Στρέσνερ το 1989 και την ανακάλυψη των λεγόμενων Archives of Terror το 1992, αποκαλύφθηκε η έκταση της συνεργασίας μεταξύ των δικτατοριών της Νότιας Αμερικής και η παρουσία πρώην Ναζί στην περιοχή.
Σήμερα η Γερμανία και η Παραγουάη διατηρούν κανονικές διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις, ενώ η γερμανική κοινότητα της Παραγουάης αποτελεί σημαντικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Αλλά η μεταπολεμική υποδοχή των Ναζί εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και σκοτεινά κεφάλαια στην ιστορία των δύο χωρών.
Η κατάρριψη του μεταπολεμικού αξιώματος
Ο χθεσινός αγώνας ήταν κάτι σαν Δαβίδ εναντίον Γολιάθ. Ο Δαβίδ προηγήθηκε στο πρώτο ημίχρονο σε μία φάση κόντρα στην πορεία του αγώνα και κατόπιν γύρισε σε ολοκληρωτική άμυνα. Επαιζαν ηρωϊκά, αλλά ψύχραιμα και ποτέ αντιαθλητικά.
Ο Γολιάθ ισοφάρισε στο δεύτερο και το ματς πήγε στην παράταση. Αλλά όσο έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν να κερδίσουν, ένας δύο Γερμανοί παίκτες εκνευρίστηκαν και άρχισαν το σκληρό παιχνίδι.
Το ματς κρίθηκε στα πέναλτι, όπου η Γερμανία δεν έχει χάσει σχεδόν ποτέ. Και όμως, οι παίκτες της έχασαν αμέσως δύο πέναλτι. Η Παραγουάη έχασε 2 φορές την ευκαιρία να καθαρίσει το ματς. Το έκανε θρίλερ, αλλά τα κατάφερε με την τρίτη.
Η ομάδα της Παραγουάη ήξερε τι ήθελε. Επρεπε να παίξει άμυνα, να βρει μια ευκαιρία και να πετύχει μια ιστορική πρόκριση. Ηταν πολύ ομοιογενής και το πέτυχε.
Η σημερινή γερμανική ομάδα κουβαλάει μία μεγάλη αντίφαση. Στη χώρα προηγείται με διαφορά πλέον η ακροδεξιά του AfD, με τους γνωστούς νεοναζιστικούς δεσμούς. Αλλά οι μισοί παίκτες της ομάδας είναι μετανάστες και έγχρωμοι, που κυνηγάει το AfD. Αυτό δεν είναι πολιτιστικά διαχειρίσιμο. Η ομάδα έχει καλούς παίκτες, αλλά σέρνεται.
Η κατάσταση της εθνικής ομάδας αντανακλά τη γενικότερη κατάσταση, γιατί κάθε χώρα έχει την εθνική που της αξίζει. Με την πολύπλευρη κρίση της Γερμανίας, τη Φολκσβάγκεν να αναγγέλλει 100 χιλιάδες απολύσεις, είχε έρθει η ώρα να καταρριφθεί το μεταπολεμικό αξίωμα: ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα με 22 παίκτες, που στο τέλος κερδίζει η Γερμανία.
Δεν υπάρχουν σχόλια