Η άποψή μας / Σε δίκη ο γιος Θεοδωρικάκου και ο πρώην αρχηγός Αστυνομίας: Ουγκάντα παρά λίγο
Γιατί σε μια κανονική δημοκρατία, όσο ισχυρό κι αν είναι το επίθετο κάποιου, οι υποθέσεις δεν εξαφανίζονται στα συρτάρια, δεν μετατρέπονται με μαγικό τρόπο οι δικογραφίες σε «παρεξηγήσεις» και η κάνναβη σε… καπνό για στριφτά τσιγάρα.
Η παραπομπή σε δίκη του γιου του υπουργού Τάκη Θεοδωρικάκου και ακόμη έντεκα προσώπων δεν συνιστά καταδίκη κανενός. Συνιστά όμως κάτι εξίσου σημαντικό: ότι, παρά τις καθυστερήσεις, τις ανατροπές, τις πειθαρχικές διώξεις εισαγγελέων, τις αμφισβητήσεις και τις θεσμικές περιπέτειες, η υπόθεση δεν θάφτηκε οριστικά.
Τέσσερις της ομάδας ΔΙΑΣ κατηγορούνται για υπόθαλψη εγκληματία από κοινού και κατά συρροή, ενώ ο πρώην Αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Μιχάλης Καραμαλάκης και άλλοι ανώτεροι αξιωματικοί για ηθική αυτουργία.
Σύμφωνα με το βούλευμα, ο Αρχηγός και ο Διοικητής της Άμεσης Δράσης, με συνεχείς πιέσεις, φορτικότητα και τηλεφωνικές παρεμβάσεις, ώθησαν τους αστυνομικούς να αφήσουν ελεύθερους τον γιο του υπουργού και την παρέα του.
Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Όχι η μικροποσότητα ναρκωτικών, που από μόνη της δύσκολα θα απασχολούσε το πανελλήνιο. Τα τρία νέα παιδιά αλλά και ο φίλος τους, ο γιός Θεοδωρικάκου, πληρώνουν άδικα μια συντηρητική νομοθεσία, ξεπερασμένη στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και στις ΗΠΑ.
Αντί να αλλάξει τον νόμο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ενεργοποίησε ένα μηχανισμό προστασίας και συγκάλυψης επειδή εμπλεκόταν ο γιος ενός υπουργού της. Και ο τελευταίος πρωτοστάτησε στην απόπειρα συγκάλυψης, κατηγορώντας και απειλώντας τους αξιωματικούς της Αστυνομίας που έκαναν καλά τη δουλειά τους.
Μετά το βούλευμα, ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να αναλάβει τις ευθύνες του…
Διαβάστε: Θεοδωρικάκος για υπόθεση συγκάλυψης του γιου του: Προσφεύγω στη Δικαιοσύνη κυρίως ως γονιός
Σε μια χώρα που έχει κουραστεί να ακούει για «τυχαίες» καθυστερήσεις, χαμένες δικογραφίες και υποθέσεις που εξατμίζονται όταν αγγίζουν την εξουσία, η εξέλιξη αποτελεί μια μικρή αλλά σημαντική νίκη του κράτους δικαίου.
Η Δικαιοσύνη έχει τώρα, πολύ καθυστερημένα είναι αλήθεια, τον λόγο. Και η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί ένα πράγμα: να ισχύει ο ίδιος νόμος για όλους. Γιατί όταν οι ισχυροί αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τους υπόλοιπους πολίτες, τότε η δημοκρατία αρχίζει να μοιάζει με της Ουγκάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια