Μην ανακατεύεσαι (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Της στραβής κοινωνίας, πάντα κάποιος άλλος της φταίει. Και ποτέ δεν στράβωσε ο γυαλός. Στραβό ήταν πάντα το αρμένισμα. Παραιτημένοι, δίχως ίχνος ζωής, σαν μούμιες με άιφον 2.0, με τ’ αυτοκίνητα στην πρίζα, απομείναμε να παρατηρούμε τα πράγματα απαθώς, ενώ μόνο ένα μέλος μας, απέμεινε ζωντανό. Ίσα να σαλεύει κι αυτό. Το δάχτυλο!
Που εκπαιδευτήκαμε να το κουνάμε σε όλους τους άλλους εκτός από τον καθρέφτη μας, ποτέ στον εαυτό μας. Κι αυτό, μόνο όπου μας παίρνει βεβαίως! Και κυρίως μέσω πληκτρολογίου, εκ του ασφαλούς, όπου τα πράγματα είναι φτιαγμένα για να αφήνουν άπλετο χώρο για όλα τ’ άλλα, πλην της ευθύνης. Της «ατομικής ευθύνης» της κανονικής, όχι της άλλης της κίβδηλης και σπεκουλαδόρικης – της μητσοτακικής.
Κοινωνία θυτών και άπραγων παρατηρητών καταντήσαμε. Σημαιοφόροι-μεγαλοϊδιοκτήτες του «δικό μου» και μουλάδες του «κοίτα τη δουλειά σου», του «μην ανακατεύεσαι», «μην μπλέξεις». Που επιτρέπουμε να εφαρμόζεται ο νόμος του κατά περίπτωση ισχυρού. Στο σπίτι, στη δουλειά, στην παρέα, στον δρόμο όταν οδηγούμε ή όταν βολτάρουμε. Παντού!
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την κουλτούρα του «που πας να μπλέξεις μωρέ;», ξεφυτρώνει το τέρας. Από το bullying στο σχολείο, μέχρι την ενδοοικογενειακή βία. Και από την ενδοοικογενειακή βία μέχρι τη γυναικοκτονία, η απόσταση είναι πολύ μικρότερη απ’ όσο μας βολεύει να πιστεύουμε.
Και μετά απορούμε.
Απορούμε γιατί ακόμη μια γυναίκα δολοφονήθηκε χθες στη Δράμα. «Κρίμα!». «Σοκαρίστηκα!». «Πως είναι δυνατόν;». Τέτοια ακούμε, ενώ άπαντες γνωρίζουμε καλά πως η δολοφονημένη μητέρα δύο παιδιών δεν θα είναι η τελευταία γυναικοκτονία που καταγράφεται – όλοι γνωρίζουμε πως θα υπάρξει κι άλλη. Και ταυτόχρονα, ξέρουμε επίσης πως σε αυτή τη χώρα μπορεί να πιάνουν οι κατάρες, αλλά σίγουρα δεν πιάνουν οι ευχές – ευχές του στυλ «μακάρι να μη ξανασυμβεί κάτι τέτοιο».
Αλλά, είπαμε: το ζητούμενο σε αυτά είναι «κοίτα τη δουλειά σου», «μην ανακατεύεσαι», «μην μπλέξεις». «Μην μπλέξεις» περίπου… 6.500 φορές, όσες ήταν δηλαδή μόνο κατά το πρώτο τετράμηνο του 2026 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία οι καταγγελίες για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Περιστατικά που οι γείτονες, συγγενείς, φίλοι, άκουσαν. «Πάλι τσακώνονται οι δίπλα» είπαν 6500 φορές, πίσω από ένα τοίχο, μέσα στα σπίτια τους. Και 3.850 φορές, όσες ήταν και οι συλλήψεις, δήλωσαν αμέσως μετά (κάποιες φορές και στην κάμερα) πως ο θύτης «δεν είχε δώσει δικαιώματα, ήταν κύριος». Σε 19 περιπτώσεις όμως ήταν «η κακιά στιγμή». Έτσι τις λέμε αυτές τις στιγμές περιγράφοντας το χρονικό σημείο – όχι το γεγονός. Τόσες ήταν οι γυναικοκτονίες που καταγράφηκαν το 2025 σύμφωνα με τις σχετικές καταγραφές οργανώσεων και δημοσιογραφικών ερευνών. Δεκαεννέα γυναίκες δολοφονήθηκαν από τους συντρόφους τους. Και το 2026 δεν δείχνει να είναι καλύτερο.
Ανέφερε πρόσφατα ο τραγουδοποιός (και ποιητής, θα πω εγώ) Μίλτος Πασχαλίδης, πως δεν χρειάζεται να λέμε στα κορίτσια «πρόσεχε πώς ντύνεσαι», «πρόσεχε πού κυκλοφορείς» και «τι ώρα θα γυρίσεις». Αυτό που χρειάζεται είναι ότι οι γονείς πρέπει να «μάθουν στα αγόρια τους να μην είναι μαλάκες» και ότι αυτό το τελευταίο, το να μην είναι μαλάκες, πρέπει να τους λένε από μικρή ηλικία για να καταστεί σαφές σε όλους μεγαλώνοντας το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Το ότι «τα κορίτσια δεν τους ανήκουν»!
Δίκιο είχε.
Δεν υπάρχουν σχόλια