Ειρήνη; Ποια ειρήνη; (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Εάν δεν έκαναν μία… τρύπα στο νερό, οι Αμερικανοί και ο Ντόναλντ Τραμπ έκαναν έναν ολόκληρο κύκλο, για μας πείσουν για τον «δίκαιο σκοπό» του πολέμου εναντίον του Ιράν. Έναν ολόκληρο κύκλο, γύρω από τον εαυτό τους. Για να φτάσουν – ξανά – στο σημείο, να κοιτούν το Ισραήλ του Μπέντζαμιν Νετανιάχου κατάματα. Το οποίο Ισραήλ όμως εάν δεν πραγματώσει τους δικούς του σκοπούς, δεν φαίνεται πως θα ησυχάσει. Και μαζί του δεν θα ησυχάσει ούτε η Μέση Ανατολή.
Ακόμη και τώρα, ουδείς μιλάει για το «Μεγάλο Ισραήλ» (ειδικά τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης δεν βγάζουν κιχ), καθώς τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα τις τελευταίες ώρες στην Ελβετία. Εκεί όπου στο δροσερότερο από την Αθήνα, Μπέργκενστοκ, διεξάγονται οι συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή, ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ιράν, Πακιστάν και Κατάρ. Εκεί όπου επί της ουσίας, οι συμμετέχοντες πασχίζουν να βγάλουν άκρη με τον παραλογισμό – γιατί με αυτό έχουμε να κάνουμε.
Και διαβουλεύονται για τον τρόπο με τον οποίο τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν ανοικτά, ενώ πριν τον πόλεμο ήταν ανοιχτά (και μάλιστα δίχως «διόδια»). Και συζητάνε για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και τις δυνατότητες της Τεχεράνης να αποκτήσει πυρηνικά, αν και πριν τον πόλεμο τα ζητήματα αυτά τα είχε λύσει ήδη η συμφωνία που είχε πετύχει η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα. Και προσπαθούν συγχρόνως να βγάλουν άκρη και με τα όσα συμβαίνουν στον Λίβανο, ενώ το Ισραήλ έχει ήδη επιτεθεί, εισβάλλει και κατέχει παράνομα (στο όνομα της… «αυτοάμυνάς» του πάντα) εδαφική ζώνη στο νότιο τμήμα της αραβικής χώρας.
Ποιοι εγκληματούν λοιπόν, κατά της παγκόσμιας ειρήνης;
Όλα αυτά συμβαίνουν στην σκιά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων στην Λωρίδα της Γάζας, αλλά και στη σκιά του συνεχιζόμενου βίαιου εποικισμού της Δυτικής Όχθης από το μεσσιανικό καθεστώς του αντισυνταγματικού αυταρχισμού του Νετανιάχου, που δεν διστάζει να εφαρμόσει εθνοδιαφοροποιητικές πολιτικές όχι απλώς για να επιβληθεί εναντίον όσων λογίζει ως εχθρούς του, αλλά με απώτερο σκοπό να τους εξοντώσει –αδιαφορώντας συστηματικά για καταδίκες (σ.σ. όταν υπάρχουν) καθώς και για οποιοδήποτε κανόνα του διεθνούς Δικαίου.
Και όμως, η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να προσποιείται ότι το κεντρικό πρόβλημα της περιοχής είναι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και όχι η ανοιχτή πληγή που έχει δημιουργήσει η ισραηλινή επεκτατικότητα. Αυτό που συμβαίνει όμως στο Μπέργκενστοκ δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια να διασωθούν τα προσχήματα και να διατηρηθεί η περιφερειακή ηγεμονία των ΗΠΑ, χωρίς να θιγεί ο πραγματικός πυρήνας της αποσταθεροποίησης. Η απεριόριστη στήριξη που παρέχουν σε ένα Ισραήλ που λειτουργεί ως κράτος-υπεράνω νόμου και που δεν κρύβει πια τις προθέσεις του. Για την υλοποίηση μιας «Μεγάλης Ιδέας» κομμένης και ραμμένης στα μέτρα των Γραφών του και μιας θεϊκής εντολής, η οποία ισραηλινού τύπου «Μεγάλη Ιδέα» σαφώς και δεν είναι πλέον θεωρία συνωμοσίας ή κάποια «ακόμη μία, υπερβολή της ριζοσπαστικής Αριστεράς». Και πως να είναι, όταν μιλάμε πλέον για γεγονότα που καταγράφονται καθημερινά στο πεδίο, και ξεδιπλώνεται ως αποστολή μιας κυβέρνησης που βλέπει τον πόλεμο εναντίον του Ιράν, την αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ, την καταγεγραμμένη αδυναμία των Αραβικών καθεστώτων να εκφράσουν συλλογικό λόγο και να εμφανίσουν ενιαίο μέτωπο, ως ευνοϊκή ιστορική συγκυρία. Αλλά και ως ιστορική ευκαιρία, για να υλοποιηθεί το ακραίο, αποσταθεροποιητικό όραμα εδαφικής και δημογραφικής κυριαρχίας της «μεγαλύτερης δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή».
Η Ευρώπη, ως συνήθως, παρακολουθεί σιωπηλή ή έστω για το… ξεκάρφωμα, ψελλίζει κάποιες «ανησυχίες» της για ανθρωπιστικά ζητήματα αλλά έως εκεί, χωρίς να τολμά να αμφισβητήσει τον πυρήνα της αμερικανικής (και ισραηλινής) στρατηγικής. Ενώ και η Ελλάδα από την πλευρά της και ως μέρος του μουδιασμένου ευρωσυνόλου, εγκλωβισμένη με πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε ένα πλέγμα ενεργεικών εξαρτήσεων και αμυντικών συμμαχιών, επιμένει στην εξωτερική πολιτική της μονομέρειας – πηγαίνοντας κόντρα στην διπλωματική παράδοση της χώρας μας που ορθώς επένδυε στην πολυμέρεια.
Θεατές λοιπόν ή μήπως κομπάρσοι; Μιας κακοπαιγμένης παράστασης, στην οποία οι ΗΠΑ για ακόμη μια φορά, προσπαθούν να κλείσουν έναν πόλεμο που δεν πήγε όπως σχεδίαζαν, επιχειρώντας ταυτόχρονα να διατηρήσουν μέρος της απωλεσθείσας επιρροής τους στην περιοχή. Το Ιράν, τραυματισμένο αλλά όχι συντετριμμένο, διαπραγματεύεται πλέον από τη θέση ισχύος που έτσι κι αλλιώς του προσφέρει η γεωγραφική και γεωστρατηγική του θέση. Όσο για το Ισραήλ του Νετανιάχου που παρακολουθεί προσεκτικά τις εξελίξεις; Θα συνεχίσει να θέτει τους δικούς του όρους, απειλώντας να ανατινάξει κάθε συμφωνία που δεν ικανοποιεί την «αμυντική» πλην όμως επεκτατική του ατζέντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια