Ποιοι ρίχνουν νερό στον πολιτικό μύλο του Μητσοτάκη; (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Έχει χτίσει καριέρες το πάλαι ποτέ αντι-ΣΥΡΙΖΑ και (νυν και αεί) αντι-Τσίπρας μέτωπο. Πρωθυπουργικές καριέρες, υπουργικές, κομματικές αλλά και ευρύτερα – καριέρες πολιτικές. Κι αν τα μπετά του μετώπου αυτού έπεφταν επάνω σε στέρεα, σε γερά πολιτικά θεμέλια και η κριτική που ασκούνταν, όσο σκληρή κι αν ήταν, γινόταν τεκμηριωμένα και επάνω σε πολιτική βάση, «πάει στην ευχή» που λέει κι ο λαός.
Όταν όμως όλο το αφήγημα οικοδομείται επάνω σε ψέματα επί ψεμάτων που επανέρχονται επίμονα, αναμασημένα, παρά την κατάρριψή τους, αλλά κι όταν η «κριτική» στηρίζεται επάνω στον πηχτό χολερισμό και στους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, τότε μιλάμε για εμμονή, για εμπάθεια – κι αρρώστια. Μιλάμε όμως και για μια άτυπη πολιτική συστράτευση. Με ποιον; Μα, με τον Μητσοτάκη!
Κι επάνω σε αυτή την δοκιμασμένη συνταγή ποντάρει το χαρτί του ενόψει εκλογών ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος παρεμπιπτόντως χθες από το Αιγάλεω, μιλώντας για την ακρίβεια, είπε πως… «ελπίζουμε». Πως δεν είναι και πολύ σίγουρο δηλαδή, αλλά τουλάχιστον «ελπίζουμε, ότι θα έχουμε σταθερές τιμές στους επόμενους μήνες και από Σεπτέμβριο σταθερές μειώσεις στις τιμές».
Κοντά στην «ελπίδα» όμως και με αφορμή την κριτική που του ασκείται από την ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα για τις πολιτικές του επιλογές, πρόσθεσε πως «δεν έχουμε ξεχάσει τους πειραματισμούς που παραλίγο να μας οδηγήσουν στο γκρεμό». Δεν είπε βέβαια πως πριν το 2015 είμασταν ήδη στον γκρεμό, χρεοκοπημένοι οικονομικά, με ευθύνη των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Αλλά σου λέει, «ποιος τα θυμάται πια όλα αυτά;». Άλλωστε, «συλλογική μνήμη είναι το κυρίαρχο αφήγημα».
Φήμες λένε πως όσο μιλούσε ο πρωθυπουργός στο Αιγάλεω, κάπου πίσω από μια καφετέρια, ακουγόταν να παίζει μουσική. «You can fool some people sometimes. Βut you can’t fool all the people all the time», τραγουδούσε ο Μπομπ Μάρλεϋ. Καλοκαιράκι…
Και στο ΠΑΣΟΚ όμως, που διαπιστώνουν πλέον ολοένα και περισσότεροι πως έτσι όπως το πάει το «καράβι» ο Ανδρουλάκης, το σενάριο «νίκη στις εκλογές με μία ψήφο διαφορά» πάει περίπατο, ο διμέτωπος καλά κρατεί. «Και απέναντι στον Μητσοτάκη και απέναντι στον Τσίπρα». Ίσα βάρκα ίσα πανιά, κεντρώες πολιτικές γυμναστικές επιδείξεις, ασκήσεις ίσων αποστάσεων επί χάρτου, κι όποιος διαμαρτύρεται «θέλει το κακό του Κινήματος» και οι φρόνιμοι το… καλό του.
Και στο ΚΚΕ όμως, της ιδεολογικής «πεντακαθαρότητας», στο ΚΚΕ των συνθημάτων της λογικής του «πιο ισχυρό» μεν αλλά ως εκεί-μην το παρακάνουμε κιόλας, με τον Τσίπρα βγαίνει το πολιτικό «μεροκάματο». Μόλις χθες η Λιάνα Κανέλλη δήλωνε σε τηλεοπτική της συνέντευξη πως «ο Τσίπρας είναι δοκιμασμένος», πως της θυμίζει «κάτι χάπια για την κλιμακτήριο», ενώ θυμήθηκε και την συνεργασία με τον Καμμένο. Δεν «θυμήθηκε» βέβαια η Λιάνα Κανέλλη, θα το ξέχασε, πως το 2015 δεν έβρεξε ξαφνικά ο ουρανός… Καμμένους. Αλλά πως η συγκυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛ. προέκυψε καθώς και το ΚΚΕ – το οποίο αμέσως μετά την δολοφονία Γρηγορόπουλου έλεγε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων» – προτίμησε την αντιπολιτευτική του ησυχία από τη συμπαράταξη στο πλευρό της πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς στην Ιστορία της Ελλάδας και την συμμετοχή του σε αυτή.
Στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όλα αυτά τα έχουν βιωμένα. Και ενώ σήμερα προσπαθούν να ισορροπήσουν και να βρουν πατήματα στο νέο πολιτικό σκηνικό (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο), ορισμένες από τις (πολλές) διασπάσεις του, αποφάσισαν να υιοθετήσουν την ρητορική των «απέναντι». Βρίσκοντας μάλιστα και τον απαραίτητο χώρο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για να την εκφράσουν-αναπαράξουν. Γιατί, αυτό κάνουν.
Πρώτη διδάξασα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία πιθανώς μόνο όταν αγορεύει στο δικαστήριο δεν αναφέρεται στον Τσίπρα με εκφράσεις και χαρακτηρισμούς που αν τους ακούσει κάποιος που δεν κατοικεί στην χώρα και δεν γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, στάνταρ θα υποθέσει πως «αυτός ο Τσίπρας που λένε, πρέπει να ‘ναι κάποιος κακός ήρωας από νέα σειρά της Marvel Comics».
Και ο Στέφανος Κασσελάκης όμως, που τελευταία πάει να ξεμείνει κι από το πάμφθηνο πολιτικό «καύσιμο» των εσωκομματικών εχθρών που κάποτε υπήρχε σε αφθονία για να φταίει πάντα κάποιος άλλος και ποτέ ο ίδιος, ενώ συνεχίζει να ποντάρει στον συναισθηματικό λαϊκισμό, όντας απελευθερωμένος πια από αυτά τα «πουμαρό» της Αριστεράς, έχει υιοθετήσει με ζηλευτή συνέπεια σχεδόν κάθε επιχείρημα της Ομάδας Αλήθειας. Έναντι του Τσίπρα, βεβαίως. Και μιλάμε για τα «επιχειρήματα» που απέκρουε ως ψέματα και ο ίδιος, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Κι αφού το κόλπο πιάνει και η συνταγή είναι πετυχημένη, τί αν και το πιάτο δεν σερβίρεται πια ζεστό; Και η κυρία Καρυστιανού με το νέο της κόμμα «Ελπίδα» από την πρώτη στιγμή έσπευσε να κάνει αντιπολίτευση. Πρώτα απέναντι στον Τσίπρα! Που έφερε το τρίτο μνημόνιο, «το χειρότερο απ’ όλα». Ενώ σε επίσημη ανακοίνωση του κόμματός της είχε τονιστεί χαρακτηριστικά ότι ο Τσίπρας «νομίζει ότι τρώμε κουτόχορτο ή ότι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου».
Η εμμονή με τον Τσίπρα δεν είναι όμως απλώς προσωπική – αν κι έχει πολλά τέτοια, έντονα χαρακτηριστικά. Είναι και πολιτική στρατηγική που ηθελημένα (ή άθελά της, για τους πιο… αθώους) προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ευρύτερη αριστερή και προοδευτική συμπαράταξη διχασμένη. Με στόχο; Το να παραμείνει ανίκανη να διεκδικήσει ξανά την εξουσία. Καλό είναι λοιπόν να δοθεί λίγος χώρος – και χρόνος – στη σκέψη. Από τους πολίτες. Για να εξαχθούν από τον καθένα και την καθεμιά συμπεράσματα αναφορικά με τον «ποιον ωφελεί;» τελικά το αντι-Τσίπρας μέτωπο. Ποιον ωφελεί όλη αυτή η πολιτική επένδυση στην προσωποποίηση αλλά και στην ιστορική λήθη, αν δεν εξυπηρετεί τελικά εκείνον που με κάθε τρόπο επιζητά να ισχυροποιηθεί το αφήγημα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».
Δεν υπάρχουν σχόλια