Πρόβλημα για δύο (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Δύο πρόσωπα θα έχουν πρόβλημα το βράδυ των εκλογών. Σοβαρό, σοβαρότατο πρόβλημα απ’ ό,τι φαίνεται. Κι ας παριστάνουν ακόμη, τόσο οι ίδιοι όσο και το στενότερο πολιτικό τους περιβάλλον, πως δεν καταλαβαίνουν, πως «δεν είναι έτσι τα πράγματα».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι το ένα από αυτά τα δύο πρόσωπα. Που μπορεί, στη φάση αυτή τουλάχιστον, να βλέπει πως παρά τα δεκάδες σκάνδαλα, αλλά και παρά τις σκανδαλώδεις συνέπειες των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησής του, τα ποσοστά της «παρατάξεως» να απέχουν μεν από το θρυλικό και καθεστωτικό όπως αποδείχθηκε «41τακατό», αλλά παραμένουν ακόμη αν και μειωμένα – κάπως – σταθερά.
Αλλά… ξέρει. Γνωρίζει καλά πως μέσα στην ρευστότητα των πραγμάτων, ουδείς μπορεί να αποκλείσει τα χειρότερα. Άλλωστε, στην Πειραιώς (και κυρίως στο Μαξίμου), τελούν εν αναμονή. Και δεν μαδάνε την πολιτική μαργαρίτα, καθώς θεωρούν βέβαιο το γεγονός πως ο Αντώνης Σαμαράς και κόμμα θα κάνει και προβλήματα θα τους δημιουργήσει, κόβωντάς τους εκλογικά ποσοστά από τα δεξιά.
Τα κουκιά δεν θα βγουν λοιπόν σε ένα τέτοιο (πιθανότατο) σενάριο, πολλοί βουλευτές και βουλεύτριες δεν θα εκλεγούν ξανά εάν το εκλογικό ποσοστό «ταξιδέψει» κάτω από τον πήχυ του 25% και ως εκ τούτου, ο… «αρχηγός της φυλής των Αρίστων» θα πρέπει να διαλέξει. Ή να προσπαθήσει να αναζητήσει όχι έναν, αλλά δύο εταίρους για να σχηματίσει κυβέρνηση (πίστα δύσκολη) και προχωρήσει με μία τρίτη θητεία (για όσο) ή να υποχρεωθεί να πει «ευχαριστώ πολύ, γειά σας!», καθώς θεωρείται περισσότερο από βέβαιο πως θα του δείξουν την πόρτα της εξόδου.
«Άνεργος», δεν θα μείνει πάντως.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, είναι το άλλο πρόσωπο που το βράδυ των εκλογών φαίνεται πως θα αντιμετωπίσει προβλήματα. Άλλου τύπου προβλήματα, αλλά προβλήματα! Το ΠΑΣΟΚ από κοινοβουλευτική σπόντα – λόγω των δραματικών εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ – βρέθηκε ξαφνικά στην θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Δώρο – πολιτικού – Θεού! Με τον Τσίπρα εκτός κάδρου πια καθώς είχε αποχωρήσει. Με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να μετρά διασπάσεις κι ανοιχτές πληγές όπως όμως και εξαντλητικές εσωκομματικές συγκρούσεις. Με το πολιτικό σκηνικό, κοιτώντας κανείς προς τα «κεντροαριστερά», να μετρά λιγότερα κόμματα με στέρεο, συγκροτημένο, προγραμματικό λόγο και περισσότερες αντιπολιτικές, «εκδικητικές» περσόνες. Εγωπαθή αρχηγόπουλα και «ινφλουενσερίζοντες» ηγέτες, κενούς πολιτικού περιεχομένου, αλλά γεμάτους διάθεση να πουλήσουν συναίσθημα (και οργή με το κιλό), σε έναν κόσμο εντελώς μπερδεμένο κι απολύτως απογοητευμένο.
Τί πέτυχε μέσα σε αυτό το τελματώδες πεδίο ο Ανδρουλάκης; Μία σταθερότητα (πλην ελαχίστων περιπτώσεων διακύμανσης) στα ποσοστά του, που θα ζήλευε ακόμη και το – για άλλους λόγους – διαρκώς σταθερό δημοσκοπικά κι εκλογικά, ΚΚΕ.
Η πολύφερνη «νίκη έστω με μία ψήφο διαφορά», φαντάζει πλέον σενάριο πιο απίθανο κι από νικηφόρο αποτέλεσμα του φιλότιμου Κουρασάο στο Μουντιάλ. Την ίδια ώρα, τα ποσοστά της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ) αυξάνονται, ενώ σύντομα εκτιμάται πως θα κινούνται άνω του ψυχολογικού ορίου του 20% – και μένει να αποδειχθεί-φανεί για το εάν θα μετεξελιχθούν και σε «εκλογική τάση». Συγχρόνως, η διχοστασία εντός ΠΑΣΟΚ αναφορικά και με την πολιτική πορεία του ιστορικού κόμματος, αλλά και με τις επιλογές που κάνει σε επίπεδο πολιτικής οριοθέτησης (σ.σ. βλέπε πρόσφατες δηλώσεις Διαμαντοπούλου), δημιουργούν προβλήματα.
Κυρίως όμως προκαλούν ερωτηματικά στο μεγάλο κομμάτι εκείνο του κόσμου και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που εντάχθηκαν και πολιτεύονται με αυτό, γιατί πιστεύουν σταθερά στις κεντροαριστερές παπανδρεϊκές του ρίζες κι όχι στα… εκσυγχρονιστικά ταξίδια νεόκοπων «σοσιαλιστών», προς τα Δεξιά.
Τί θα κάνει λοιπόν ο Ανδρουλάκης στην περίπτωση που το κόμμα του, καταγράψει «σταθερά» – αν όχι μειωμένα της δημοσκοπικής σταθερότητας – ποσοστά και στην κάλπη; Ποιον δρόμο θα διαλέξει να πάρει την επομένη των εκλογών;
Σας έγραφα τις προάλλες από τη στήλη, πως «στις επόμενες εκλογές ο καθένας θα πάρει αυτό που του αξίζει». Στο τέλος της ημέρας λοιπόν, πρέπει να θυμάται κανείς πως η κάλπη εκτός από «γκαστρωμένη», έχει και μνήμη. Και δύσκολα συγχωρεί. Ειδικά την αλαζονεία, αλλά και την αναποφασιστικότητα, όπως όμως και τις θολές πολιτικές ταυτότητες.
Δεν υπάρχουν σχόλια