Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Τομή
Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ που δεν προέρχεται καν από το διπλωματικό σώμα, βρίσκεται παντού και έχει γνώμη για όλα, δίκην συγκυβερνήτριας.
Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τον Ανδρέα Παπανδρέου, έναν μήνα μετά τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη, να ενημερώνει τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα για την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ. Δεν το έκανε – επισήμως τουλάχιστον – το 2014 ούτε ο αμερικανόστροφος, Γ. Παπανδρέου, για το ΚΙΔΗΣΟ του.
Ο Αλέξης Τσίπρας, όμως, δεν είχε δυσκολία να αναρτήσει: «Παρέθεσα στην πρέσβη τους λόγους και το πλαίσιο δημιουργίας της ΕΛ.Α.Σ. για την ανάγκη πολιτικής αλλαγής, αλλά και αλλαγής πολιτικής που χρειάζεται η χώρα». Όλοι δικοί μας είμαστε…
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Δεν ξέρουμε αν η εκπρόσωπος του Τραμπ στην Αθήνα, τον συνεχάρη και του ευχήθηκε καλή επιτυχία. Ούτε αν στο κόμμα του καταλαβαίνουν γιατί ένας – αριστερός μάλιστα – πολιτικός αρχηγός εμπλέκει την αμερικανική διπλωματία σε θέματα εσωτερικής πολιτικής. Στον αντίποδα, η επικαιρότητα κατέγραψε και μια άλλη συνάντηση της πρέσβειρας, όπως είναι το σωστό κατά τον Μπαμπινιώτη, με Αντώνη Σαμαρά που δεν έκανε βούκινο.
Το ανακοίνωσε η ίδια με την αρμόζουσα τυπικότητα: Συζήτησαν «τις σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας». Ουδείς ψόγος – έστω και αν απλώς κρατήθηκαν προσχήματα.
Στα εσωτερικά της χώρας δεν έχει ανακατέψει – εμφανώς τουλάχιστον – την πρέσβειρα, ούτε ο Μητσοτάκης. Παρότι καίγεται για ένα πέρασμα του Τραμπ, που θα βρεθεί στην περιοχή, από την Αθήνα. Μέχρι φόντο τον Παρθενώνα για να μιλήσει του προσφέρουν.
Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι αρκετοί στην κυβέρνηση αυτοπροβάλλονται ακόμη ως …περιβάλλον της Γκιλφόιλ. Για παράδειγμα, ο Άδωνις δεν κρύβει ότι έχει την Αμερική στην καρδιά του, όσο και το Ισραήλ.
Άλλοι δίνουν και το άλογό τους για μια πρόσκληση στην παρέα της, ιδίως όταν «παρτάρει» στα μπουζούκια με τον αγαπημένο της τραγουδιστή, και στις δεξιώσεις προς τιμήν της. Η αμερικανοδουλία, όμως, δεν είναι απαραιτήτως συνοδευτικό των πολιτικών της Δεξιάς.
Ο νεότερος Καραμανλή, δεν αναγνώριζε στην υπερδύναμη δικαίωμα λόγου στις επιλογές του. Είτε αφορούσαν στην εσωτερική πολιτική είτε αν η χώρα θα συνάπτει συμφωνίες με τη Ρωσία και την Κίνα ή αν θα εγκρίνει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την – τότε – FYROM, που είχε προαναγγείλει ο Μπους στο Βουκουρέστι
Από το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και επί των ημερών του Σημίτη με το αυτοταπεινωτικό «ευχαριστώ την Αμερική», υπήρχε όριο. Ο – τότε – Πρόεδρος της Βουλής, Απ. Κακλαμάνης, έλεγε από την έδρα στον υφυπουργό Εξωτερικών, Γ. Παπανδρέου: «Αυτόν τον Αμερικανό πρέσβη, τον Μπερνς, που περιφέρεται στη χώρα σαν Ρωμαίος ανθύπατος, να τον μαζέψετε». Και ο Λαλιώτης σχολίαζε πολιτικούς ως «υβρίδια του πρέσβη Μίλερ».
Άλλοι προτιμούν το πνεύμα του αείμνηστου Παν. Κανελλοπούλου, με το «ιδού ο στρατός σας», σε Αμερικανό στρατηγό.
Ως Πρόεδρος της Βουλής, ο Τασούλας παρέδιδε στον διαβόητο Μενέντεζ, της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας – που αποδείχθηκε μιζαδόρος – την ελληνική σημαία λέγοντας: «Σας παραδίδουμε την Ελλάδα και είμαστε βέβαιοι ότι είναι σε καλά χέρια». Αλλά και ο Καμένος προσέφερε… βάσεις στις ΗΠΑ, ως υπουργός του …Τσίπρα, και μάλλον τον επηρέασε περισσότερο από τον Κοτζιά.
Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, που δεν προέρχεται καν από το διπλωματικό σώμα, ανέτρεψε τη «διακριτικότητα» του άκακου – ελληνικής καταγωγής – προκατόχου της. Βρίσκεται παντού και έχει γνώμη για όλα, δίκην συγκυβερνήτριας, ή Βρετανού επιτετραμμένου σε αποικία, ξεπερνώντας και τον πολυπράγμονα Πάιατ.
Ότι αλλάζει τον τύπο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων και Έλληνες πολιτικοί το αποδέχονται ασμένως, συνιστά τομή. Αρνητική, για το κύρος της εγχώριας πολιτικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια