Όπου νάναι τελειώνει το δεύτερο, κι ελπίζω τελευταίο, ημίχρονο Μητσοτάκη. Ας θυμηθούμε όμως για λίγο πως ξεκίνησε.

Το 41% (δις) πυροδότησε καταλυτικές αντιδράσεις στον αντίπαλο! Τόσο που θύμισε τις ρήσεις Βορίδη, του μετέπειτα Κικέρωνα των γιδιών, περί οριστικού τέλους των προβληματικών ιδεών της Αριστεράς.

Ο Τσίπρας έδωσε την δεύτερη μάχη μόνος του σε μια άδεια Κουμουνδούρου ή για την ακρίβεια παρέα με τον καθηγ. Μαραντζίδη.

Ακόμη χειρότερα, την επομένη παλιοί κομσομόλοι του τον έπιασαν από τον λαιμό και τον τράνταζαν «ακόμη εδώ είσαι ρε;» Πέσανε και κάτι ψιλές σε παρευρισκόμενους ασχέτους.

Την κατάσταση έσωσε η ΕΛΑΣ – η κανονική – που παραβρισκόταν ως φρουρά ενός εκ των επωνύμων κι ευτυχώς μπήκε στην μέση.

Αυτά για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι, που προσπαθούν να κατανοήσουν το πρωτοφανές σήριαλ των ημερών με το σύνδρομο του εξώστη και γενικά των καψονιών του rebranding, τώρα που οι κομσομόλοι ετοιμάζονται να ξαναπέσουν στην αγκάλη του.

«Τέλος»

Ο δαίμων της δεύτερης δεκαετίας (μνημονιακής) «παραμέρισε» και στην σκιά της κύριας είδησης «Τσίπρας, τέλος!» συνέβησαν τα εξής:

  • ο κ. Ανδρουλάκης με το ισχνό 11,5% κατεγράφη στους νικητές αν κι οι συριζαίοι τον παρουσίαζαν ως περιδεή εκβιαζόμενο και πολλοί δικοί του επίσης προδίκαζαν διασυρμό και αντικατάσταση του κατά το 2023. Διαψεύστηκαν όμως παταγωδώς.
  • ο ουρανοκατέβατος Κασσελάκης έκλεψε το στέμμα της Κουμουνδούρου από την πριγκίπισσα της Κομσομολίας που το προβάριζε στον καθρέφτη της επετηρίδας, αδιαφορώντας για την μήνι του μόλις αποχωρήσαντος.
  • νέα δόξα ανεφάνη στον Μεγάλο Περίπατο κι αναδείχθηκε φέρελπις, ο ιδρυτής του Δουκάτου των Αθηνών
  • ιδρύθηκε νέο κόμμα, η ΝεΑρ, με συγκολλητική της ουσία τον ρηχό αντικασελακισμό.

Συνοπτικά λοιπόν εκείνο το καλοκαίρι (2023) είχαμε πέντε γεγονότα: αποχώρηση Τσίπρα, διάσωση Ανδρουλάκη, ανάδυση Κασελάκη, ΝεΑρ, Δουκάτο Αθηνών και πάσης κεντροαριστεράς Τι από όλα αυτά απέμεινε σήμερα, διόμισυ χρόνια μετά; Μόνο ο Ανδρουλάκης κι αυτός τσαντισμένος!

Κύρια φαινόμενα

Ο χρόνος δεν πάγωσε εκείνο το καλοκαίρι! Ο Ανδρουλάκης εξασφάλισε μια θέση στον γρίφο του μέλλοντος μας και μάλιστα την διατήρησε την επόμενη χρονιά όταν στις ευρωεκλογές ψιλοανέβηκε μεν (12,8%) αλλά επειδή είδε την πλάτη του Κασσελάκη (14,9%) αμφισβητήθηκε.

Οι «άλλοι» του 2023 είπαμε ότι προ πολλού αποχαιρέτησαν ωστόσο νέοι παράγοντες μπήκαν στο κάδρο μέσα στην τριετία που μεσολάβησε και δη κατά το 2025.

20 Ιανουαρίου 2025 έγινε η ορκωμοσία Τραμπ, αυτού που τον κορόιδευε κρυφά ο Μητσοτάκης κι ανοιχτά ο Ηφαιστίων αυτού, ο Άκης Σκέρτσος.

Σύντομα αναστατώθηκε όλη η Ευρώπη από τις παρεμβάσεις του πορτοκαλί Προέδρου των ΗΠΑ αλλά όχι κι η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Να την εξαίρεσε άραγε ο εξόφθαλμος γραικυλισμός του επικεφαλής της ή μήπως είναι ψευδής η εικόνα κι ο τραμπισμός δρα κι εδώ;

28 Φεβρουαρίου 2025: Διαδηλώσεις εκατομμυρίων Ελλήνων για τα Τέμπη σ’ όλη την χώρα αλλά κι όπου στον κόσμο υπήρχαν ελληνικές κοινότητες μεταναστών, παρότι είχε προηγηθεί ένα κρεσέντο ύβρεων και προσβολών προς την κ. Καρυστιανού ότι τάχα ήταν υποχείριο της Ζωής. Τα «παιδιά» της Ομάδας Αληθείας έβγαλαν κι αφίσα «ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ!»…

Η κ. Λάουρα Κοβέσι είναι πια ένα αναπόσπαστο μέρος της πεζής καθημερινότητας μας. Τόσο που μπορεί να νομίζει κανείς ότι ήταν εδώ ανέκαθεν, μια δικιά μας σαν Ρουμανόβλαχα της Πίνδου.

Στην πραγματικότητα, η πρώτη της επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα ήταν μόλις κατά την 1η Οκτωβρίου 2025 και βρέθηκε αμέσως στο επίκεντρο της επικαιρότητας λόγω των ερευνών της για κρίσιμες υποθέσεις (σύμβαση 717 για την τραγωδία των Τεμπών, οι ΟΠΕΚΕΠΕ, τελωνεία κά.)


Παράγωγα φαινόμενα

Δευτερογενείς αφίξεις λόγω του Ανδρουλάκη «του υποκλεπτομένου» υπήρξαν διάφορες γνωστές φιγούρες όπως: οι Ντύλιαν και Τζαβέλας, οι φάπες στο μπάσκετ και συνολικά η μεταστροφή του συγκροτήματος, η ιερά αγανάκτηση Βενιζέλου – Άννας κι άλλων εφέδρων για το κράτος δικαίου, η μετοικεσία Λοβέρδου, η γελοιοποίηση της Ομάδας Αλη(θ)είας του Δημητριάδη – Κοριολανού κι από ότι ακούγεται μια ακόμη ευρωπαική καταδίκη.

Δευτερογενείς αφίξεις της Καρυστιανού ήταν η ερυθρά καράφλα του Μαρκόπουλου στην εξεταστική της ξεφτίλας κι η άμεση εκτίναξη της Ζωής στο 20%!

Συνέπεια όλων τούτων επήλθε το άμεσο φάγωμα του Βορίδη στον ανασχηματισμό κι αργότερα η δημιουργία ενός νέου κόμματος (ΕΛΠΙΔΑ). Το κυριότερο όμως είναι η διείσδυση της ατζέντας Πολάκη στα πιο συντηρητικά ακροατήρια. Για να μην σας πω ότι σ’ αυτήν οφείλεται ακόμη κι η εσπευσμένη επανεμφάνιση του Τσίπρα ως ελασίτη του γλυκού νερού.

Μια εισαγγελέας χάρισε στον χειμαζόμενο λαό μας αξέχαστες στιγμές γέλιου νάναι καλά η κοπέλλα! Πέραν των δικογραφιών της και του παραληρήματος που προκάλεσαν σε νανογιλέκο – Βούλτεψη, είδαμε τον Κακοκαιρίδη με επική κωλοτούμπα να υμνεί ως αντικειμενική την μέχρι τότε διωκόμενη Τυχεροπούλου και την Σδούκισσα να διαγιγνώσκει ότι η Κοβέσι είναι φαν του Κούλη του αδιαφθόρου.

Όλα αυτά συνέβησαν ανάμεσα σε πλήθος επικές μορφές όπως του φραπέ, της Καλλιόπης (Πίνδου τε και Φερράρας), του ασυναγώνιστου Λαζαρίδη κά.

Για δε τον Μητσοτάκη σφυρίζουν οι Βρυξέλλες το βουκολικόν: «Ορμπανάκος ήμουνα, προβατάκια έβοσκα!». Σαν ταινία με τον Βέγγο…που συνεχίζεται.

Αν όμως τα δυο πρώτα χαρτιά (Ανδρουλάκης, Καρυστιανού) έχουν ήδη πέσει στο τραπέζι και το τρίτο (Λάουρα) συνεχίζει να τους γελοιοποιεί «ακάθεκτο», υπάρχει κι ένα τέταρτο το οποίο παραμένει ερμητικά κλειστό, τουλάχιστον όσον αφορά τις εντόπιες επιπτώσεις.

Ακόμη κι όσοι απεχθάνονται τον Τραμπ δεν πιστεύουν ότι στην Ελλάδα την εκπροσώπηση των ιδεών του ανέλαβαν τύποι ελαφρείς σαν την Λατινοπούλου ή τον μπουμπούκο.

Ο άνθρωπος που εκπροσωπεί στα σοβαρά την Τραμπ ατζέντα είναι ο πολύπειρος Αντώνης Σαμαράς και δεν έχουν τύχει της προσοχής που πρέπει οι «υπερτοπικές» διαστάσεις των προσεκτικών κινήσεων του.

Όποιος λοιπόν λύσει την πολύπλοκη άσκηση ΝΜΛΝ με τις τέσσερις μεταβλητές της, παρακαλείται να αποστείλει την λύση και στον έντρομο του Μαξίμου (Νίκος-Μαρία-Λάουρα-Ντόναλντ)

ΥΓ.: Η επανεμφάνιση Τσίπρα είναι προφανώς ένα σημαντικό γεγονός της τριετίας αλλά είναι δευτερογενές. Ο Τσίπρας διέκρινε τις βαθιές ρηγματώσεις του συστήματος και προσπαθεί να πλασαριστεί εκ νέου. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν όμως αυτός που τις προκάλεσε, δεδομένου ότι ήταν πολύ απασχολημένος με το να διαλύει ό,τι τον διαδέχθηκε.