Παναγιώτης Τζανετής / Φοβάται ο Μητσοτάκης τις δεύτερες εκλογές;
18 Ιούν. 2026 - 19:34
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Η αναφορά στις διπλές εκλογές του 2012 παρουσιάζει μεν κάποια ομοιότητα στα ποσοστά ωστόσο είναι προβληματική από αρκετές άλλες απόψεις. Κι όποιος ειδικεύεται στην πολιτική αριθμητική, συνήθως την πατάει στην άλγεβρα.
Θα μπορούσε να εκληφθεί ως αμετροέπεια κάποιου ονειροπαρμένου η πρόβλεψη του ότι στον πρώτο μήνα από την παρουσίαση του ΕΛΑΣ στο Ζάππειο, με πέντε ανώδυνες γενικολογίες και με μια υπερδοσολογία απο Κουφονικολάκου ο Τσίπρας είναι ήδη έτοιμος να κατανικήσει κάποιον του οποίου βλέπει την πλάτη επί 10 χρόνια.
Ο Τσίπρας όμως δεν είναι αφελής ούτε απευθύνεται σε αφελείς. Ο Μητσοτάκης τον νίκησε επανειλημμένως χάρη σε ένα μπλοκ επιχειρηματικό και μιντιακό, που δεν υπάρχει πιά! Και δεν είναι μόνον οι βαθιές ρωγμές στο Block που προσπαθούσε να μας πείσει ότι μας κυβερνά τάχα ο Μωυσής, είναι κι η ολοφάνερη προτίμηση των ολιγαρχών στο πρόσωπο του Τσίπρα σ΄αντίθεση πχ με τον “Νίκο που δεν μπορεί”.
Αυτή είναι μάλλον κι η μόνη αληθινή ομοιότητα με το 2012. Μια τρίτη θητεία Μητσοτάκη θα οδηγούσε προφανώς σε συνθήκες νέου 2012 και γι αυτό δεν θα υπάρξει Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν, μαγειρεύουν…
14 χρονάκια πριν
Το 2012 το πολιτικό επίκεντρο βρισκόταν στην διαμάχη για τους όρους διάσωσης της χρεωκοπημένης ελληνικής οικονομίας. Η τρόικα θεωρούσε ότι αυτή έπρεπε να γίνει με την συμπίεση έως εξόντωσης κάθε λαϊκού δικαιώματος και κτηθέντος «προνομίου» κατά την περίοδο του Ανδρέα. Δηλαδή υπήρχε μια πολιτική επικέντρωση στο ρόλο των ξένων εωσφόρων (Σόιμπλε, Τόμσεν, Ντάισελμπλουμ κά) ενώ σήμερα η Λάουρα Κοβέσι είναι προφανώς με τους καλούς. Στο έδαφος αυτό συναντήθηκαν τότε η ριζοσπαστική αριστερά κι η εθνικιστική δεξιά (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ).
Σε κάθε περίπτωση, ο τότε διψήφιος Καμμένος έβλεπε τον Τσίπρα φιλικά και θεωρούσε τον εαυτό του ως «Ζέρβα στον νέο Γοργοπόταμο εναντίον των Γερμανών», οπότε είχαν βάλει τον Σαμαρά στην μέση, με μια στενή συνεργασία μεταξύ τους. Σήμερα ο διαφαινόμενος άξονας δεξιάς ανατροπής του Μητσοτάκη (Καρυστιανού – Σαμαράς- εσωκομματική αντιπολίτευση ΝΔ) δεν θέλει ν’ ακούσει για Τσίπρα.
Το δε κόμμα του Ανδρέα που λέγαμε πριν, παραδόξως είχε τότε ηγηθεί της προσπάθειας ανατροπής του έργου του Ανδρέα, με διάφορες μπαρούφες του τύπου «μαζί τα φάγαμε», με την οικειοθελή παράδοση του Μαξίμου από τον ΓΑΠ στον πολιορκητή Σαμαρά προκειμένου να εγκαταλείψει την αντιμνημονιακή του ρητορική, με αδελφοποίηση ακόμη και με τους σιχαμερούς του ΛΑΟΣ προκειμένου να μην αποτελέσουν ενοχλητικό δεξιό αγκάθι στα πλευρά του Σαμαρά Κι όλα αυτά για να μην μιλήσουμε για τον Βενιζέλο που ακολούθησε…
Τους έχει διαφύγει στο ΠΑΣΟΚ να ζητήσουν καμιά συγγνώμη για όλα αυτά, αν κι ο λαός στον οποίο απευθύνονται είναι ο ίδιος χοντροκέφαλος που τους πήγε απο 44% στο σκέτο 4%! Δεκαπέντε χρόνια μετά, κάποιοι κάνουν ακόμη το παγώνι. Τέλος πάντων, το βέβαιο είναι ότι σε εκείνες τις εκλογές υπήρξε ένα θήραμα παχουλό και τρυφερό (το ΠΑΣΟΚ του 44%) που είχε αποφασίσει ν’ αυτοκτονήσει και δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται!
Κι ο ανήρ λεγόταν ευλόγως Αλέξης Τσίπρας. Η ΝΔ είχε πολύ πρόσφατους τον Αλογοσκούφη και την χρεωκοπία, ώστε να θεωρεί θαύμα κι ότι διασώθηκε -πρώτη και λίγο κάτω από το 20% – επιστρατεύοντας έναν πολιτικό που έβγαινε από την πολιτική έρημο. ίσως μια κάποια ευκαιρία υπήρξε αλλά γλίστρησε μέσα από τα χέρια του κ Κουβέλη, που αρχικά φαινόταν ότι αυτός θα ήταν ο αποδέκτης του εκλογικού-προσφυγικού ρεύματος (δημοσκοπικά έως 18%), για να περιοριστεί τελικώς στο ισχνό 4,1%!
Το βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχει σήμερα κανένα ΠΑΣΟΚ αυτοχειρίας που να έχει αφήσει ακάλυπτους 2,2 εκατομμύρια ψηφοφόρους (3.012.542 οι ψηφοι ΓΑΠ/2009-833.452 οι ψήφοι Βενιζέλου/Μάης 2012). Ο rebranting Αλέξης τον μόνο που μπορεί λοιπόν να κανιβαλίσει με τον ΕΛΑΣ, είναι τον Αλέξη του 2023/ΣΥΡΙΖΑ!
Πέραν των άλλων ο Τσίπρας του 2012 ήταν ένας “άγνωστος” 38ετών που τον συμπαθούσε ακόμη κι η Παναγιωταρέα. Σήμερα έχει ένα σεβαστό ποσοστό αρνητικών γνωμών και στην αριστερά τα πρόσωπα που τον απεχθάνονται είναι ουκ ολίγα. Κι όσοι συρρέουν στον ΕΛΑΣ χαρακτηρίζονται από ψόφια κέφια …
Τέλος, ίσως δικαιούται στα όνειρα θερινής νυκτός ο Τσίπρας να βλέπει αποτελέσματα Α’ κάλπης παρεμφερή προς εκείνα του Μαίου 2012. Δηλαδή Μητσοτάκης περι το 20% μετά την χαριστική βολή Σαμαρά, δεύτερο τον ίδιο με 16,8%, τρίτο τον Ανδρουλάκη με 13,2%, διψήφιο το άλλο κεντροδεξιό κόμμα (Καρυστιανού) και συμπιεσμένα όλα τα υπόλοιπα σχήματα της αριστεράς κοντά στο όριο εισόδου ή και κάτω από αυτό. Δεν ξέρω αν το θαύμα αυτό γίνεται, έστω και με ξένα κόλλυβα.
Την δεύτερη πάντως Κυριακή η ΝΔ με το επιχείρημα της ακυβερνησίας κι ενδεχομένως με άλλο πρόσωπο ως πρόταση για Πρωθυπουργό, θα ανακτήσει πολλούς διαμαρτυρόμενους που θα έχουν εκτονωθεί τιμωρητικά στην πρώτη κάλπη. Άρα μπορούμε εύλογα να υποθέσουμε κάποιο ανάλογο φαινόμενο με την β’ κάλπη/Ιουνίου 2012 για την ΝΔ να βρίσκει επιπλέον 630.000 ψήφους (+11%) και να φθάνει το 29,7% (Σαμαράς-β’ κάλπη).
Ποιος θα είναι άραγε ο αντίστοιχος βατήρας για την περαιτέρω εκτίναξη του rebranding Αλέξη κατά 10% όπως δηλαδή έγινε τον Ιούνη του 2012 (26,9%); Ακόμη κι αν εξαφανίσει τα μικρά σχήματα και μειώσει το ΚΚΕ στο μισό (2912: από 8,5% σε 4,5%), αυτή η εξίσωση λύση δεν έχει.
Είτε έχει λοιπόν ο Τσίπρας στρατηγική 2031 και δεν την ομολογεί, γιατί αυτό εμμέσως σημαίνει 3η τετραετία ΝΔ είτε πρέπει να μας παρουσιάσει μια πειστική στρατηγική Α’ Κυριακής. Κι αυτό δεν σημαίνει τίποτε μεγαλαυχίες περί πρωτιάς, αυτοδυναμίας κλπ. αλλά ένα πρόγραμμα συνεργασίας των δημοκρατικών κομμάτων χωρίς ηγεμονισμούς και καισαρισμούς.
Αν ο Σαμαράς ρίξει πράγματι τον Μητσοτάκη στους 80 βουλευτές (<25%) και παρ’ όλα αυτά δεν αξιοποιηθεί η ευκαιρία, τότε οι εξελίξεις της διαδοχής θα περάσουν μέσα από την Δεξιά
ΥΓ ο πιο κρίσιμος αριθμός του 2012 ήταν το 6.475.000, όσων δηλαδή ψήφισαν τον Μάη, σ’ αντίθεση προς τους μόλις 3.976.000 των Ευρωεκλογών του 2024. Αν κάποιους από τα 2,5 εκατομμύρια που λείπουν ξαναφέρει κάποιος στις κάλπες, αυτή θα είναι μάλλον η Καρυστιανού και θα πέσουν στην δική της κάλπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια