Από τον Μαραντόνα στον Τραμπ (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Σέντρα σήμερα στο «Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου», όπως επιμένουν να αποκαλούν την διοργάνωση οι πιο… θεσμικοί. Σέντρα σήμερα στο «Μουντιάλ», όπως επιμένουμε να το αποκαλούμε όσοι μεγαλώσαμε βλέποντας και θαυμάζοντας τους μεγάλους αρτίστες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου του παρελθόντος. Τους ανθρώπους εκείνους που σαν γνήσιοι ήρωες των πιο όμορφων παραμυθιών, μας «διηγήθηκαν» μικρές ή μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ιστορίες. Ιστορίες χαράς ή λύπης, νίκης ή ήττας – ποτέ τελικά δεν είχε σημασία – φτιάχνοντας έτσι ολόκληρους φουτμπολικούς μύθους, που έμειναν στην Ιστορία.
Ποιος δεν θυμάται άλλωστε το απίστευτο σλάλομ του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, που μέσα στο μεξικάνικο καταμεσήμερο ξεκίνησε από την σέντρα του Σταδίου Αζτέκα, πέρασε χορεύοντας με την μπάλα στα πόδια τη μισή εθνική Αγγλίας πριν περάσει τελικά και τον ανήμπορο να αντιδράσει τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον για να πετύχει το «γκολ του αιώνα»; Ποιος δεν θυμάται από τον ίδιο αγώνα στο Μουντιάλ του 1986 το «χέρι του Θεού» που προηγήθηκε;
Ποιος έχει ξεχάσει επίσης την φοβερή και τρομερή Βραζιλία των Ζίκο, Φαλκάο και του γιατρού Σόκρατες στα γήπεδα της Ισπανίας το 1982 όταν στην μετά-Πελέ εποχή διεκδικούσαν για λογαριασμό της σελεσάο το «ιερό δισκοπότηρο» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου; Αλλά δεν τα κατάφεραν, γιατί έπεσαν επάνω στην ατσάλινη Ιταλία του Ντίνο Τζοφ, του Κλαούντιο Τζεντίλε, του Πάολο Ρόσι που έμοιαζε να ξεπήδησε από σελίδες του Έρικ Καστέλ. Στην «σκουάντρα ατζούρα» και του Γκαετάνο Σιρέα, του οποίου το όνομα όσες φορές κι αν το προφέρεις διάολε, σου ‘ρχεται πάντα στο μυαλό «του Διακογιάννη η φωνή».
Και η πάσα του στον Μάρκο Ταρντέλι βεβαίως! Ο οποίος έξω από τη μεγάλη περιοχή, πετυχαίνει εκείνο το απίστευτο γκολ στον τελικό με την ψυχρή, άνιωθη, αλλά αποφασισμένη Γερμανίαμ πριν τρέξει στη συνέχεια ξεσπώντας, για να πανηγυρίσει ουρλιάζοντας από χαρά, ενώ στην εξέδρα όρθιος σήκωνε τις γροθιές του ψηλά, γιορτάζοντας κι αυτός, ο Σάντρο Περτίνι. Ο παρτιζάνος πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας.
Τί βράδια! Τί ποδόσφαιρο μέσα σε στάδια που φάνταζαν με σκηνές όπερας, τί απίστευτο ποδόσφαιρο, απόσταγμα του ιδρώτα θρυλικών παικτών που έτρεχαν για την μπάλα σαν να κυνηγούσαν κάτι πολύ πιο μεγάλο από ένα γκολ. Ποδοσφαιριστές θνητοί και θεοί μαζί, με ελαττώματα, με καταστροφικά πάθη που δεν τα έκρυβαν, με ιστορίες που έμοιαζαν αληθινές, ακριβώς επειδή ήταν.
Και σήμερα; Τί, σήμερα; Με έναν τρόπο, μετά την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ήταν αναμενόμενο να έρθει και η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου. Το Μουντιάλ έπαψε εδώ και χρόνια να είναι εκείνο το μουντιαλικό παραμύθι. Μετατράπηκε σε χυδαίο εμπορικό σόου, ενώ οι σύγχρονοι ήρωές του (αν και εξαιρετικά ταλαντούχοι) κατάντησαν προϊόντα μάρκετινγκ με το τουρνουά να θυμίζει πια περισσότερο εταιρική συνάντηση κορυφής, κομμάτι της διεθνούς μεταπολιτικής πραγματικότητας που δωρίζεται άλλοτε σε ζάπλουτους σεΐχηδες και άλλοτε σε «ροκοκό Τίποτα», σαν και τον άνθρωπο που (ψηφίστηκε για να) παριστάνει τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Εκατοντάδες εργάτες σκοτώνονται ενώ δουλεύουν ως σύγχρονοι δούλοι στα φαραωνικά έργα που γίνονται ώστε να φιλοξενηθούν ανάλογες διοργανώσεις – θύελλα αντιδράσεων είχε ξεσπάσει και για το ζήτημα αυτό στο προηγούμενο Μουντιάλ του 2022 που ‘χε γίνει χριστουγεννιάτικα στην… ποδοσφαιρομάνα, στο Κατάρ. Αυτή τη φορά η διοργάνωση φιλοξενείται από ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό, αλλά είναι σαφές πως τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τις επιθυμίες και τις πολιτικές του Τραμπ. Στο όνομα της… ασφάλειας πάντα.
Όπως μετέδιδαν τις τελευταίες ώρες διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, στην ποδοσφαιρική γιορτή που – υποτίθεται – ενώνει, δεν χώραγε για παράδειγμα ο Ομάρ Αμπντουλκαντίρ Αρτάν. Ο άνθρωπος που αναδείχθηκε ως ο Καλύτερος Αφρικανός Διαιτητής της CAF για το 2025, παρά το γεγονός πως ταξίδεψε στις Η.Π.Α. με διπλωματικό διαβατήριο, τελικά του αρνήθηκαν την είσοδο στη χώρα και απελάθηκε, ενώ η FIFA δεν ντράπηκε να ανακοινώσει πως ο εν λόγω, δεν θα μπορέσει να διαιτητεύσει στη διοργάνωση. Ο λόγος της απέλασης; Είναι Σομαλός!
Ταυτόχρονα, μέλη της αποστολής της εθνικής Σενεγάλης αναγκάστηκαν να βγάλουν τα παπούτσια τους και υποβλήθηκαν σε πολύωρους εξευτελιστικούς ελέγχους, πυροδοτώντας εύλογα αντιδράσεις για ρατσισμό σε βάρος τους. Η εθνική ομάδα του Ιράν πέρασε και αυτή μέρες μεγάλης ταλαιπωρίας, αντιμετωπίζοντας τις διαδικασίες έκδοσης βίζας στο Προξενείο των ΗΠΑ στην Τουρκία. Τελικά οι… φιλόξενες τραμπικές Η.Π.Α. τους επέτρεψαν την είσοδο στη χώρα – αλλά μόνο για τις ημέρες των αγώνων, ενώ πρέπει να τονιστεί πως σε 15 μέλη της ιρανικής αποστολής αρνήθηκαν τη βίζα. Μεγάλη ήταν και η περιπέτεια του Αϊμέν Χουσεΐν του ποδοσφαιριστή του εθνικού αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος του Ιράκ, ο οποίος κρατήθηκε για ανάκριση για περίπου 7 ώρες κατά την είσοδό του στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Αυτά, δεν είναι παρά μερικά μόνο από όσα ήδη έχουν συμβεί στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου των ΗΠΑ-Μεξικού-Καναδά, δηλαδή των ΗΠΑ. Που αγωνιστικά σίγουρα θα έχει κι αυτό, το δικό του ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον, αλλά «Μουντιάλ» στη βάση που περιγράψαμε παραπάνω, σε καμία περίπτωση δεν θα είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια